Club Kid (Ταινία Έναρξης)
Κατά γενική ομολογία, στις φετινές Κάννες τα παράλληλα τμήματα είχαν περισσότερους αξιόλογους τίτλους από το διαγωνιστικό τμήμα. Από εκεί ξεπήδησε και η feelgood έκπληξη της χρονιάς, δια χειρός Jordan Firstman, τον οποίο πολλοί γνωρίζετε από τα viral video του στα social. Η ταινία μεταχειρίζεται επιδέξια μια δοκιμασμένη συνταγή, την οποία εκτελεί αλάνθαστα , επιχειρώντας και μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή της στο τελευταίο της μέρος, που φέρνει μια παραπάνω νοστιμιά στο τελικό αποτέλεσμα. Το dark horse της φετινής οσκαρικής τελετής.
Wild Horse Nine (Ταινία Λήξης)
Ο σύγχρονος Ιρλανδός μετρ της τραγικωμωδίας Μartin McDonagh επιστρέφει, βάζοντας δυο εκτελεστές όχι στη Μπριζ, αλλά στο Νησί του Πάσχα, στην πιο πολιτική ταινία του, που αναμένεται να αγαπηθεί πολύ (και) από το ελληνικό κοινό, να σπάσει ταμεία στις αίθουσες και, φυσικά, να αποσπάσει αρκετές οσκαρικές υποψηφιότητες. Διαβάστε περισσότερα στην κριτική μας από τη Βενετία.
The History of Concrete
Η σειρά How to with John Wilson έχει διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό οπαδών. Το επόμενο χτύπημα του Wilson έρχεται στο σινεμά, με ένα (όπως πάντα χιουμοριστικό) ντοκιμαντέρ που υπόσχεται να μάς αποκαλύψει όσα θέλαμε να μάθουμε για το σκυρόδεμα – και σίγουρα υπάρχουν αμέτρητες πληροοφορίες, αλλιώς στις σχολές πολιτικών μηχανικών το πρόγραμμα σπουδών δεν θα περιλάμβανε μαθήματα με τίτλους «Σκυρόδεμα Ι» και «Σκυρόδεμα ΙΙ». Στην πραγματικότητα η ταινία έχει ένα meta twist στην αφήγησή της – αλλά δεν θα το αποκαλύψουμε εδώ.
I Play Rocky
Το αρχετυπικό αθλητικό underdog story έκρυβε πάντα μια εξίσου συναρπαστική underdog ιστορία, εκείνη της επιμονής του άσημου Sylvester Stallone να υποδυθεί ο ίδιος τον κεντρικό ήρωα του σεναρίου του. Το κοινό υποδέχτηκε με ενθουσιασμό την ταινία στο Toronto, η επίσημη κριτική με (πολύ) συγκρατημένη θετικότητα, που θα μετατραπεί σε εχθρικότητα αν η ταινία αποσπάσει πολλές οσκαρικές υποψηφιότητες, όπως διαφαίνεται, καθώς πολλοί περιμένουν τον Peter Farrelly στη γωνία από τον καιρό του Green Book.
The Samurai and the Prisoner
Ποτέ δεν ξέρεις τι θα πάρεις από τον παραγωγικότατο Kyioshi Korusawa. Αν υποθέσουμε ότι το Cloud σηματοδότησε ένα comeback, υπό την έννοια ότι τον ξαναέβαλε για τα καλά στη συζήτηση της κριτικής και της διεθνούς arthouse σκηνής, με το Samurai and the Prisoner ο Ιάπωνας δημιουργός συσφίγγει και πάλι τις σχέσεις του με το κοινό, παραδίδοντας ένα whodunit, χωρισμένο σε τέσσερα μέρη, και αποσπώντας τις θετικότερες κριτικές που έχει λάβει ταινία του από τον καιρό του Tokyo Sonata.
Primetime
Mε την tour de force εμφάνιση του ο Robert Pattinson συμπληρώνει ένα κουαρτέτο αξιοσημείωτων προσθηκών στο βιογραφικό του για το 2026 (The Drama, The Odyssey και το επερχόμενο Dune III oι άλλες) και χτυπά την πόρτα των Όσκαρ σε ένα (κάποιες φορές αδικαιολόγητα) υπερστιλιζαρισμένο, αλλά με τον τρόπο του καθηλωτικό φιλμ. Περισσότερα στην κριτική μας από τη Βενετία.
La Gradiva
Μιλώντας παραπάνω για τα παράλληλα τμήματα των Καννών, από εκεί ξεκίνησε και το La Gradiva, από τις καλύτερες προτάσεις της φετινής arthouse παραγωγής, που ακολουθεί μια ομάδα μαθητών Λυκείου κατά την εκδρομή τους στη Νάπολη και την περιήγησή τους στα ερείπια της Πομπηίας – ή αλλιώς τοποθετεί ήρωες με το βλέμμα στο μέλλον σε έναν τόπο πλημμυρισμένο από το παρελθόν, για να μιλήσει για τη διαχρονικότητα των ανθρώπινων παθών.
The Only Living Pickpocket in New York
Αναμφίβολα από τους πλέον αξιόπιστους καρατερίστες εδώ και δεκαετίες, ο John Turturro βρίσκει εδώ πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια crime ιστορία, τοποθετημένη στην πιο κινηματογραφική πόλη των ΗΠΑ, σε μία από τις λιγοστές ταινίες που ξεχώρισαν από το αδύναμο πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ Βερολίνου. Οι κριτικές προτρέπουν εμάς, τους φίλους του είδους, να το δοκιμάσουμε άφοβα – κι εμείς θα τις εμπιστευτούμε.
Everytime
Το πρώτο ημίωρο της ταινίας της Sandra Wollner εύλογα ανησυχείς ότι έπεσες στην παγίδα μιας ακόμα φεστιβαλικής προβοκάτσιας. Κι όμως, σταδιακά βρίσκεσαι να απορροφάσαι από το σύμπαν της και ξαφνικά έρχεται μια υπερβατική δεκάλεπτη σεκάνς, που θα έκανε τον Peter Weir να χειροκροτά όρθιος, και σε πιάνει εντελώς απροετοίμαστο και βρίσκεσαι να την παρακολουθείς με το στόμα ανοιχτό. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα και επίσημη υποβολή της Γερμανίας για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας.
A Long Winter
Είναι περισσότερο Lean on Pete και λιγότερο All of us Strangers αυτή η ταινία του Andrew Haigh, μα και μια minor δουλειά του Βρετανού σκηνοθέτη βάζει κάτω το 90% της ετήσιας παραγωγής. Εδώ ο Haigh γυρίζει ένα υπόκωφο, «χειμερινό» δράμα επιθυμιών που, ενίοτε, χρειάζονται κάτι δραστικό για να γίνουν κατανοητές. Για ακόμα μια φορά η Caitriona Balfe υπογραμμίζει ότι οι μεγάλοι σκηνοθέτες εκεί έξω οφείλουν να την εμπιστευτούν με ρόλους στις ταινίες τους. Eλπίζουμε το Mubi, που ανέλαβε τη διανομή της ταινίας στις ΗΠΑ, να υποστηρίξει την οσκαρική της καμπάνια.
Zejtune
Με αφορμή τη ghana, όχι τη χώρα, αλλά ένα μαλτέζικο είδος μουσικής μονομαχίας, το γλυκύτατο αυτό φιλμ αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας που ζητά τη βοήθεια ενός γηγενή, βετεράνου του τραγουδιού, για να εντοπίσει τρία ακίνητα που κληρονόμησε και εκτελεί τρεις βασικές λειτουργίες του σινεμά: συστήνει κόσμους και λαούς που δεν γνωρίζουμε, συσφίγγει τις σχέσεις ανάμεσα στις γενιές και, πάνω από όλα, ευφραίνει καρδίαν. Αν με ρωτήσετε ποιες ήταν οι τρεις καλύτερες ταινίες που είδα στο Φεστιβάλ Βερολίνου, το Zejtune δεν είναι μία από αυτές. Αν με ρωτήσετε ποια αγάπησα και θα ήθελα περισσότερο να επισκεφτώ ξανά στο μέλλον, το Zejtune τις ξεπερνά και τις τρεις.
Pulp: What do you do for an Encore?
Aν και έτσι κι αλλιώς ήμασταν ήδη έτοιμοι να χοροπηδήσουμε στο κάθισμα, παρακολουθώντας τον Jarvis Cocker και την παρέα του επί σκηνής, ο στίχος από το This is Hardcore στον τίτλο είναι η απαραίτητη δόση λαϊκισμού που χρειαζόμασταν για να κλείσουμε εισιτήριο χτες. Mε αφορμή την περιοδεία τους για τον (έκτακτο) τελευταίο τους δίσκο, το More, το φιλμ ανατρέχει στην ιστορία των σημαιοφόρων της Britpop. Πιθανότατα, το μουσικό ντοκιμαντέρ της χρονιάς
Τhe Devils
Έστω και μέσα από μέτριες κόπιες, είμαστε αρκετοί εκεί έξω που πίνουμε νερό στο όνομα της νοσηρής, βλάσφημης, επιμελημένα ατελούς δημιουργίας του Ken Russel. Η απόφαση της Warner να προσλάβει τρεις πυλώνες της Neon και να συστήσει το τμήμα της Clockwork ήδη αποδίδει καρπούς για εμάς τους σινεφίλ, καθώς πρώτη τους απόφαση ήταν να παραγγείλουν να διανεμηθεί η αποκατεστημένη, πλήρη εκδοχή του The Devils σε όλο τον κόσμο. Πανελλήνια πρεμιέρα στο αθηναϊκό φεστιβάλ, κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από 12 Νοεμβρίου.
Mickey and Nikey
Το φεστιβάλ έδωσε carte blanche στον Γιώργο Λάνθιμο κι από τις επιλογές του δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις – για τους λάτρεις της στατιστικής, σχεδόν όλες τους υπάγονται στο ρεύμα επανεκτίμησης κι επαναπροσδιορισμού του κανόνα στα ‘00s και στα early ‘10s, με αιχμές του δόρατος το θρυλικό βρετανικό περιοδικό Sight and Sound και το Indiewire στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αμφιταλαντευτήκαμε μεταξύ της τριλογίας του Bill Douglas και αυτού εδώ, ωστόσο η Elaine May πρέπει να λάβει τη θέση που της αξίζει στη νεότερη γενιά σινεφίλ, έστω και με τη λιγότερο κωμική στιγμή της, δηλαδή αυτή την ιδιότυπη ταινία κολλητών, με τη μαυρόψυχη κατακλείδα και μια ερμηνεία αδιανόητης σωματικότητας από τον John Cassavetes.
Με την εγγραφή σας, συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης μας (συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης από ομαδικές αγωγές και των διατάξεων διαιτησίας) και αναγνωρίζετε την Πολιτική Απορρήτου μας.
