Tα έχουμε ξαναγράψει και στο παρελθόν, ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων εκεί έξω σε κάποια ηλικία αρχίζει να βαριέται το σινεμά. Συνήθως αυτή η στενάχωρη εξέλιξη συμπίπτει με μετάβαση σε άλλο στάδιο της ζωής του, συνοδευόμενο από σημαντικές αλλαγές -παιδιά, σκυλιά, γατιά, εξαήμερη εργασία και ούτω καθεξής. Και τότε, που λέτε, το «δεν γυρίζονται ταινίες πια» γίνεται μόνιμη επωδός. Σκληρό, αλλά έτσι είναι.
Για εκείνους πάντως που παραμένουν κινηματογραφικά ανήσυχοι, για όσους βλέπουν ταινίες επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και όχι για να περάσει η ώρα τους –άλλωστε το doom-scrolling και το second-screen material στο streaming καλύπτουν πιο ανώδυνα αυτή την ανάγκη- ναι, γυρίζονται ακόμα ταινίες. Ταινίες φορμαλιστικά ριψοκίνδυνες, αφηγηματικά στέρεες, πνευματικά φορτισμένες, ταινίες που τελειώνουν και έχεις πέντε πράγματα για να συζητήσεις, τα οποία δεν εξαντλούνται μόνο στο παράπονο γιατί πολλές εξ αυτών δεν είναι «όπως παλιά» ή στο τι σημαίνει αυτό που έγινε στο φινάλε για το μέλλον του franchise.
Έχοντας δει ήδη κάποιες δυνατές δημιουργίες που θα βγουν στο δεύτερο μισό της χρονιάς, επιβεβαιώνω ότι η τελική λίστα στο τέλος του χρόνου θα έχει σημαντικές διαφορές – κι αλίμονο σε μας τους σινεφίλ, αν δεν είχε.
Έχουμε δει τέτοιες ταινίες και φέτος. Παραδοσιακά, στο τέλος του πρώτου εξαμήνου κάθε έτους τα μέσα κάνουν έναν μίνι κινηματογραφικό απολογισμό, τον οποίο τον βλέπει η τελευταία μέρα του χρόνου και γελά, καθώς οι ανακατατάξεις είθισται να είναι αρκετές. Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να πηγαίνουμε με βάση την κυκλοφορία των ταινιών στις αίθουσες και όχι με το έτος παραγωγής, που σημαίνει ότι κλέβουμε μερικές δυνατές ταινίες από την προηγούμενη χρονιά, αλλά χάνουμε και κάποιες που μετατίθενται για την επόμενη.
Έχοντας δει ήδη κάποιες δυνατές δημιουργίες που θα βγουν στο δεύτερο μισό της χρονιάς, επιβεβαιώνω ότι η τελική λίστα στο τέλος του χρόνου θα έχει σημαντικές διαφορές – κι αλίμονο σε μας τους σινεφίλ, αν δεν είχε. Καθώς σκάλιζα τις σημειώσεις μου (και τις καταχωρίσεις στο letterboxd) για τις ανάγκες του παρόντος, διαπίστωσα πως ήταν μια χαρά αυτό το πρώτο μισό του έτους. Ίσως όχι τόσο δυνατό όσο εκείνου του 2022 και του 2023, για παράδειγμα, αλλά ομολογώ ότι άφησα έξω και πράγματα που θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν χωρέσει στη λίστα, από τους Christophers του Soderbergh ως το Kokuho. Προφανώς, περιορίστηκα στις 26 επιλογές επειδή έχουμε 2026. Με δεδομένο ότι η χρησιμότητα μιας λίστας δεν είναι άλλη από το να προτείνουμε τίτλους και να γράψουμε δυο αράδες ακόμα γι’ αυτούς, ζητούμενο για μένα δεν είναι η αξιολόγηση, αλλά όσοι αφιερώσουν λίγο χρόνο για να τη μελετήσουν, να αναζητήσουν στη συνέχεια αυτές τις ταινίες, είτε στη μεγάλη, είτε στη μικρή οθόνη. Ακόμα κι αν τελικά δεν τους αρέσουν, εκτιμώ ότι κάτι θα πάρουν από αυτές.
Θυμίζοντας, λοιπόν, ότι οι επιλογές έγιναν από ταινίες που κυκλοφόρησαν σε κανονική διανομή στις ελληνικές αίθουσες από 01.01.2026 ως 30.06.2026, αυτές είναι οι 26 ταινίες που ξεχώρισα(ν).
26.
Little Amelie or the Character of Rain
Ως παιδιά πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Αναπόφευκτα, έρχεται μια στιγμή που διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα έχουν αλλιώς. Πολλοί δεν καταφέρνουν να χωνέψουν αυτή την οδυνηρή διαπίστωση μέχρι το οριστικό τέλος, κάποιοι τυχεροί αντιλαμβάνονται εγκαίρως πως ίσως είναι καλύτερα έτσι. Το καλλιγραφημένο αυτό animation μας παρακινεί να προσχωρήσουμε στην ομάδα των δεύτερων.
25.
Amarga Navidad
Για κάποιον που τοποθετεί το Pain and Glory και το Room Next Door στο όρος Ράσμορ της αλμοδοβαρικής φιλμογραφίας -πλάι στο All About my Mother και στο Talk to Her, αν ρωτάς- οι Πικρές Γιορτές φαντάζουν (και μάλλον είναι) μια minor δουλειά. Αυτός ο κάποιος, όμως, βούρκωσε και στις δυο σκηνές με τα δυο τραγούδια της Chavela Vargas και βρήκε αναζωογονητικό το αδυσώπητο δεκάλεπτο αυτοκριτικής στο φινάλε, που προκύπτει με μια αιφνίδια ορμητικότητα και δίνει, θαρρείς, πάσα στην επόμενη ταινία. Ομολογώ ότι την περιμένω με ανυπομονησία.
24.
The Drama
Του πήρε 2-3 ταινίες, αλλά ο Κristoffer Borgli κατάλαβε ότι πρέπει να εξελίξει και λίγο το (εκάστοτε) ανέκδοτό του για να υποστηρίξει ένα φιλμικό οικοδόμημα, αντί να το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά. Κι εδώ, βοηθούμενος από δυο σταρ με περίσσευμα υποκριτικού ταλέντου, με αφορμή το ανέκδοτο, περνάει από τη χρεία του δικαιώματος στη λήθη και τον cancel ψυχαναγκασμό στον αμερικανικό εγωκεντρισμό και, τελικά, στον φόβο της αλλαγής και στην εγγενή αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε την πιθανότητα έλευσής της για τους άλλους – ίσως επειδή κρίνουμε εξ ιδίων. Με αυτούς τους ρυθμούς, στην επόμενη ταινία του θα αναπτύξει κιόλας την προβληματική του, αντί να «κλέβει» μέσω ενός ιδιοφυούς μοντάζ, που πιθανότατα τον έσωσε από τις χειρότερες παρορμήσεις του.
23.
Good Luck, Have Fun, Don’t Die
Μοιάζει σαν να ξεπήδησε από εκείνο το ρεύμα παλαβών κωμωδιών επιστημονικής φαντασίας που κυκλοφορούσαν από τα μέσα των ‘80s ως τις αρχές των ‘90s, αλλά ταυτόχρονα δεν θα μπορούσε να μην έχει γυριστεί σήμερα, την εποχή της έντονης περί ΑΙ ανησυχίας. Μας είχε λείψει ο Gore Verbinski, o δε Sam Rockwell παραμένει κωμικός θησαυρός. Υποψιαζόμαστε πως αυτή θα είναι η αγαπημένη ταινία του Terry Gilliam από τη φετινή σοδειά.
22.
Omaha
Θυμάμαι αμυδρά όταν ήμουν φοιτητής στη νομική σχολή να έχουμε ασχοληθεί με αυτές τις υποθέσεις – δεν θα πω περισσότερα, για να μην κάνω spoiler. Αντιλαμβάνομαι την άποψη ότι η μυστικοπάθεια του σεναρίου φέρνει την τελική «αποκάλυψη» εγγύτερα σε πυροτέχνημα και θα την συμμεριζόμουν αν η ταινία δεν φρόντιζε να καταδείξει κάθε πτυχή ενός ευρύτερου προβλήματος κατά τη διαδρομή, αντί να εστιάσει σε έναν «based on a true story» κιτρινισμό. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο John Magaro παραδίδει ένα αξέχαστο στιγμιότυπο εσωτερικής συναισθηματικής παλινδρόμησης – πέρυσι ήταν λίγο πριν διαπράξει την ύψιστη δημοσιογραφική ύβρη στο September 5, φέτος είναι εδώ, όταν ακούει από το μπάνιο μια σπαραξικάρδια παιδική απορία: «ο μπαμπάς είναι θυμωμένος μαζί μας»;
21.
Obsession
Ο Curry Barker βρήκε λίρα εκατό στο πρόσωπο της Inde Navarrete και μέσω αυτής, μπόρεσε να επανασυστήσει το τέχνασμα του jump scare σε ένα κοινό συνηθισμένο σε τέτοια, αξιοποιώντας τις ακραίες συμπεριφορικές αλλαγές της. Μπορεί να τον παρεξηγώ, αλλά έστω και κατά λάθος, όπως καταλαβαίνω από τα συμφραζόμενα – ελαφρά απογοήτευση οι συνεντεύξεις του για την ταινία και όσα λέει για το σινεμά γενικότερα – κατάφερε να αφουγκραστεί εύστοχα τον φόβο μιας γενιάς μπρος στην πιθανότητα να έρθει σε αμηχανία και να αναλάβει την ευθύνη των επιθυμιών της.
20.
Pillion
Περίμενα μια kinky κι ολίγον edgy δημιουργία και με έκπληξη πήρα αντ’αυτής ένα φιλμ που συνδράμει μεν την απενοχοποίηση του ανδρικού γυμνού στη μεγάλη οθόνη, αλλά αποτελεί κυρίως ένα απρόσμενα τρυφερό ταξίδι ερωτικού (αυτο)προσδιορισμού, που «λαϊκίζει» με τον καλύτερο και πιο σινεφιλικό τρόπο στο φινάλε, αξιοποιώντας ευρηματικά το Smile του Charlie Chaplin. Ελπίζω ο Harry Melling να βρει τους ρόλους στις κατάλληλες ταινίες και στο μέλλον οι μαρκετίστες να μπορούν να προσθέτουν ένα «Oscar Winner» μπροστά από το όνομά του.
19.
Is this Thing On?
Mετά την απρόσφορη spielbergική απόπειρα του Maestro, ο καλός μας Bradley Cooper επανήλθε αθόρυβα με κάτι πιο μικρό, αλλά όχι ασήμαντο, εντελώς indie καταβολών, ελάσσονων κασαβετισμών και εξομολογητικών διαθέσεων. Οι φίλοι της Laura Dern αναζητήστε το χτες, ο σκηνοθέτης της δίνει ένα πολύ σημαντικό πλάνο κι εκείνη του το ανταποδίδει με ένα ρεσιτάλ μινιμαλιστικής ερμηνευτικής προσέγγισης, το οποίο (μπορεί να) έχει αντίκτυπο ανάλογο των απόκοσμων κραυγών της στο σύμπαν του David Lynch.
18.
Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ
Ο δρόμος της ταινίας είδους έχει καταλήξει μοναχικός στο εγχώριο σινεμά, μα ο Γιώργος Γεωργόπουλος βούτηξε ατρόμητα και με θράσος στο tatami και, στηριγμένος σε ένα σενάριο με αρχή, μέση και τέλος, γυρίζοντας με βιρτουοζιτέ αλά Ryan Coogler τις αθλητικές σκηνές και κατανοώντας πλήρως τη φιλοσοφία του Rocky με ένα αντίστοιχου πνεύματος φινάλε, πέτυχε περισσότερα από όσα τού πιστώνονται από διαμαρτυρόμενους για τη βράβευση της ταινίας στα πρόσφατα βραβεία Ίρις. Ανακαλύψτε τη και δεν θα χάσετε.
17.
The Secret Agent
Ομολογώ ότι βρήκα πολύ προφανή την επαναλαμβανόμενη σημειολογία με τον καρχαρία και δεν ενθουσιάστηκα με το τονικά παράταιρο ένθετο με το «πόδι» – μην ρωτάτε περισσότερα. Ωστόσο, είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Βραζιλιάνος Kleber Mendonca Filhu ξέρει χίλια καντάρια σινεμά. Η ταινία του παίρνει φωτιά στο τελευταίο ημίωρο και, με έναν επίλογο εμπνευσμένου casting, υπογραμμίζει τη σημασία της ιστορικής και της προσωπικής μνήμης, συνοδεύοντας αρμοστά τον περσινό θρίαμβο του I’m Still Here.
16.
I Swear
Σινεμά συνταγής είναι και το μέσο δράμα κοινωνικού ρεαλισμού με την κάμερα στο χέρι και την αφτιασίδωτη mise-en-scene που κάθε χρόνο έχει τουλάχιστον 20 εκπροσώπους σε κάθε κινηματογραφικό φεστιβάλ της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά ως κριτικοί είμαστε, δυστυχώς πιο ελαστικοί μαζί του και σπάνια το στηλιτεύουμε ως τέτοιο – ως “σινεμά συνταγής” δηλαδή. Αντίθετα, γινόμαστε δηκτικοί απέναντι στο σινεμά συνταγής που εκπροσωπεί το I Swear. Είναι, όμως, ένα σινεμά που υποεκπροσωπείται την τελευταία δεκαετία. Κι αν αυτό το σινεμά εκλείψει, θα πάρει μαζί του κι ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που θέλουν να πάνε στην αίθουσα, αλλά δεν βρίσκουν τις ταινίες. Κι αυτό θα είναι το μεγάλο δυστύχημα.
15.
Hokum
Ο καλύτερος νέος σκηνοθέτης τρόμου – προσοχή: όχι δημιουργός, σκηνοθέτης- είναι ο Ιρλανδός Damian McCarthy. Τα set-pieces του συνιστούν πάντα μια ταινία μέσα στην ταινία, ξεκινώντας από κάτι μικρό που σταδιακά κλιμακώνεται και ποτέ δεν περιμένεις πώς θα εξελιχθεί και πού θα καταλήξει. Αν τον πάρουν μυρωδιά τα στούντιο, θα γυρίσει μια μέρα υπερπαραγωγή δράσης που θα τρίβουμε τα μάτια μας και όλοι θα ψάχνονται από πού πρόεκυψε, αλλά η απάντηση «φωνάζει» στην οθόνη από τα δείγματα που έχουμε ήδη. Ναι, οι ιστορίες του είναι απλές αφορμές για να στήσει βινιέτες τρόμου και, ναι, η σεναριακή ροπή του προς την κυριολεξία οδηγεί, ενίοτε, σε σαχλαμάρες. Αλλά αυτά είναι παράπονα από ανθρώπους που στα ‘80s θα παρακολουθούσαν ταινίες του De Palma και θα έβλεπαν μόνο την «εξωφρενική πλοκή» και τις «απιθανότητες» – θα έχαναν, δηλαδή, εντελώς το ΣΙΝΕΜΑ (με κεφαλαία) που εκτυλισσόταν μπροστά τους.
14.
Orwell 2+2=5
Πάντα πολιτικοποιημένος και ορμητικός, ο Raoul Peck στρέφεται στα γραπτά του Orwell, επιστρατεύει τον Damian Lewis στην αφήγηση και ντύνει τα λόγια του συγγραφέα με σύγχρονο υλικό, εντοπίζοντας τον οργουελισμό στο σήμερα και διατυπώνοντας τη δυσάρεστη θέση ότι έχει καταστεί αναπόσπαστο μέρος της «κανονικότητας». Ένα συναρπαστικό φιλμικό δοκίμιο, που αν και μοιάζει επαναλαμβανόμενο, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, σε πείσμα της (παρμένης από το διάσημο, περί ολοκληρωτισμού οργουελικό παράδειγμα) ανακρίβειας του τίτλου, σε ένα φινάλε κρυφής ελπίδας. Κι αυτό μάς οδηγεί αρμονικά στην επόμενη ταινία της λίστας
13.
Arco
Μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι είδαν στις αίθουσες το υποψήφιο για Oscar animation, που ξεχώρισε γιατί, μεταξύ άλλων, έχει αρκετά μεγάλη φαντασία ώστε να οραματιστεί ένα μέλλον αισιόδοξο, μια βέλτιστη εκδοχή του που, στα μάτια της ζοφερής πραγματικότητας, μας φαντάζει ουτοπία, αλλά δεν είναι, φτάνει να θυμηθούμε τη χαμένη αρετή της έγνοιας για τον άλλο. Κι αυτό μάς οδηγεί και πάλι αρμονικά στην επόμενη ταινία της λίστας.
12.
Project Hail Mary
Με την ευγενική χορηγία του θείου Στάνλεϊ, έχουμε συνδυάσει τον ήχο της περιπλάνησης στο διάστημα με το βαλς. Σε μια κρίσιμη σκηνή του Project Hail Mary ακούμε ένα τάνγκο. Το τάνγκο διαφέρει σημαντικά από το βαλς. Ναι, χορεύεται κι αυτό από δύο, το λέει και η γνωστή αγγλοσαξονική παροιμία, αλλά προϋποθέτει μεγαλύτερη οικειότητα, έχει παραπανίσια αγγίγματα και, πάνω από όλα, απαιτεί, στα όσα λεπτά διαρκεί κάθε φορά, το χτίσιμο της εμπιστοσύνης μεταξύ καβαλιέρου και ντάμας. Κι αυτό ισχύει γενικά εκεί έξω, από το micro επίπεδο της σχέσης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, στο macro των σχέσεων ανάμεσα σε δυο λαούς. Που είναι και η κεντρική θεματική αυτής της γλυκύτατης σπιλμπεργκικής άσκησης που (δικαίως) έκλεψε την παράσταση στις αρχές της περασμένης άνοιξης.
11.
Marty Supreme
Δίνοντας σπονδυλική στήλη σε ένα σινεμά τελείως jazz κι επιστρατεύοντας αναχρονισμούς ιδιαίτερης σημειολογικής βαρύτητας – η δράση εκτυλίσσεται στα ‘50s, όταν ο Milton Friedman και τα πρωτοπαλίκαρά του διαλαλούσαν τη θεωρία τους, τα τραγούδια είναι των ‘80s, όταν αυτές εφαρμόστηκαν στον αγλλοσαξονικό χώρο και, σταδιακά, και στον υπόλοιπο κόσμο- ο έτερος αδερφός Safdie πετυχαίνει διάνα με την πρώτη του solo σκηνοθετική εξόρμηση, ποντάροντας σε έναν προσηλωμένο εντός κι εκτός οθόνης Chalamet και σε ένα ειρωνικό φινάλε που δεν μας αφήνει καμία αυταπάτη αισιοδοξίας: «everybody wants to rule the world».
10.
Toy Story 5
Έχουμε πάνω από δεκαετία να δούμε ταινία της Pixar με τη στόφα του κλασικού και μάλλον θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι δύσκολα θα ξαναδούμε – δεν μπορείς να φανταστείς ταινίες της χρυσής πρώτης δεκαετίας, να καταφεύγουν σε ευκολίες και προχειρότητες σαν την παράλληλη υποπλοκή με τους πολλούς Μπαζ, για να κρατήσουν το κοινό τους. Ωστόσο, οι ταινίες της εξακολουθούν να λειτουργούν άψογα ως δίαυλοι επικοινωνίας ανάμεσα σε παιδιά και γονείς, παραμένουν μια κλάση παραπάνω από εκείνες των υπόλοιπων αμερικανικών στούντιο animation και διαθέτουν ακόμα τη μαγική συνταγή που μας κάνει να βουρκώνουμε εκεί που πάμε να φωνάξουμε πανηγυρικά «χα, αυτή τη φορά δεν καταφέρατε να με λυγίσετε, κιαρατάδες».
9.
A Useful Ghost
Αν το πόστερ του επιχειρούσε επίκληση στην κουλτούρα των memes, το Useful Ghost θα είχε tagline «θα μ’ αγαπούσες αν ήμουν ηλεκτρική σκούπα;» ή κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, αυτή η υπέροχη παραδοξότητα από την Ταϊλάνδη, με φαντάσματα που στοιχειώνουν ηλεκτρικές συσκευές, κατορθώνει να παντρέψει την κωμωδία του παραλόγου, το αφιλτράριστο συναίσθημα και μια ατόφια φιλεργατική, αντικαπιταλιστική θέση και στάση σε μια ελκυστική arthouse συσκευασία που καταναλώνεται υπεύθυνα και μπορεί να αποδειχθεί όντως χρήσιμη.
8.
Crime 101
Καθώς αναμένουμε το Heat 2 του Michael Mann, ο Bart Layton μας πρόσφερε ένα ορεκτικό πρώτης γραμμής, επικαλούμενος ευθέως το στιλιζάρισμα και τον αστικό υπαρξισμό του Αμερικανού σκηνοθέτη, προσθέτοντας, όμως, και τη δική του ταξική πινελιά, που διαφοροποιεί την ταινία και την εκτοξεύει πέρα από τη σφαίρα ενός απλού φόρου τιμής. Εξαιρετικές ερμηνείες από το πολυπληθές καστ, οφείλουμε ειδική μνεία στον Chris Hemsworth, που ακόνισε το πρωταγωνιστικό του ένστικτο και είναι (πιο) έτοιμος πια για νέες περιπέτειες, ιδανικά, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Mann, τον οποίο συνάντησε δέκα χρόνια νωρίτερα από όσο έπρεπε.
7.
A Poet
Μοιάζει με ταινία που, προς τέρψη πολλών από εμάς, δεν πρόσεξε το κενό μεταξύ Woody Allen και Nani Moretti και έπεσε μέσα, αλλά ταυτόχρονα έχει έναν δικό της τρόπο, ταυτόχρονα στιλιζαρισμένο και ημι-ντοκιμαντεριστικό, με τον οποίο από-ρομαντικοποιεί τρυφερά τη σαγήνη της αποτυχίας ως ύψιστης καλλιτεχνικής αρετής, δίχως να υψώνει τον δείκτη, αλλά ούτε και το διπλανό δάχτυλο. Καταφέρνει, επίσης, να φέρει κοντά δυο γενιές και στο τέλος να έχουν πάρει κάτι η μία από την άλλη, δίχως να αφήνει την αίσθηση ενός «μηνύματος», της κατάκτησης μιας τεχνητής, απώτερης σοφίας. Πραγματικά, πολύ ιδιαίτερη ταινία.
6.
Disclosure Day
Όταν ο Spielberg σταματήσει να κάνει ταινίες, τότε θα καταλάβουμε τι συνέχιζε να μάς δίνει ΚΑΙ μέσα στον εικοστό πρώτο αιώνα, επειδή θα ξαναβρούμε εκείνο που χάσαμε όταν (αναπόφευκτα;) παραδώσαμε τα σκήπτρα στον κυνισμό. Mάς το λέει, πάνω κάτω, με κάθε του ταινία, εδώ μας το φωνάζει, μπας και το καταλάβουμε, εξελίσσοντας την εξωγήινη προβληματική του και κλείνοντας έναν κύκλο που άνοιξε με το Close Encounters of the Third Kind. Γράψαμε (πολλά) περισσότερα επί του θέματος εδώ.
5.
The Sheep Detectives
Δεν είναι απλώς το ποιοτικότερο και πιο ευφάνταστο live-action οικογενειακό θέαμα από τον καιρό του Paddington 2, αλλά μια ταινία που κατορθώνει να εντοπίσει το σημείο τομής μεταξύ παιδικότητας, ενήλικων θεματικών, δοσμένων με τρόπο που δεν θα τραυματίσουν την παιδική ψυχή, αφηγηματικής διαύγειας και συναισθηματικού roller-coaster που η προαναφερθείσα Pixar έχει να πετύχει τόσο καλά από τον καιρό του Inside Out.
4.
The Stranger
Αντί να παραθέσει τον εσωτερικό μονόλογο αυτούσιο, όπως θα ήθελε μεγάλη μερίδα των «δεν ήταν σαν το βιβλίο» εκεί έξω, ο Ozon τον παραλείπει (περίπου) εντελώς και τον μεταφράζει κινηματογραφικά, αποδίδοντας την αποξένωση μέσω της αισθητικής . Kοινώς, πρόκειται για υποδειγματική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ μεταφορά. Ευπρόσδεκτες και οι παρεμβάσεις του: η έμφαση στο αποικιοκρατικό περιβάλλον, οι περαιτέρω νύξεις για τα κίνητρα του ήρωα – προσέξτε πού εστιάζει ο φακός λίγο πριν τον φόνο- και, βέβαια, ένα τελικό πλάνο που μπορεί να ερμηνευτεί τόσο ως τρανή απόδειξη της απομόνωσης, όσο και ως σημάδι θεϊκής παρέμβασης. Το διαμάντι του στέμματος στη φιλμογραφία του Γάλλου δημιουργού.
3.
Backrooms
Στην πιο ολοκληρωμένη – γιατί υπάρχει και το Skinamarink– φορμαλιστική πρόταση στο είδος από τον καιρό του Paranormal Activity, o Κane Parsons κατορθώνει να ενσωματώσει έναν και πλέον αιώνα horror σινεμά σε θέαμα που φαντάζει φρέσκο, είχε την τόλμη να κινηθεί σε πιο ψυχαναλυτικά και σουρεαλιστικά μονοπάτια – και κάπως το πλήρωσε στην υποδοχή τoy από μερίδα του κοινού- ενώ παράλληλα αφουγκράστηκε τόσο σύγχρονες φοβίες, όσο και διαχρονικές, με κυριότερη εκείνη της απουσίας ελέγχου σε ένα χάος οργανωμένο με κανόνες που δεν θα κατανοήσουμε ποτέ. Ένα χάος ταυτόχρονα εξωτερικό και ενδογενές και μια ταινία στην οποία, αναπόφευκτα, θα επιστρέφουμε μέσα στα χρόνια.
2.
La Grazia
Υποψιάζομαι ότι όταν ο Tony Servillo διαβάζει τα σενάρια του Sorrentino και κάτι του κακοφαίνεται, επικαλείται προσχηματικούς λόγους για να απουσιάσει. Ίσως έτσι να εξηγείται ότι από τις συνεργασίες τους προκύπτουν εξέχουσες στιγμές τόσο του σκηνοθέτη, όσο και της σύγχρονης ιταλικής κινηματογραφίας. Ένας Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας που αφήνεται στις ρίμες της ραπ, ένας αστροναύτης που δακρύζει σε μηδενική βαρύτητα, τα γνώριμα pop ιντερλούδια που σχηματίζουν μια δομή επιμελημένα ακανόνιστη – μόνο σορεντινική μπορούμε να την αποκαλέσουμε- κι ένα φλέγον κοινωνικοπολιτικό ζήτημα που αναζητά επίλυση, η οποία θα έρθει μόνο δια της hands-on, ανθρωπιστικής πολιτικής προσέγγισης. Όλα αυτά στην πιο ουσιαστικά πολιτική ταινία του σκηνοθέτη μετά το Il Divo. Και στην καλύτερη από τον καιρό της Grande Bellezza, αν με ρωτάτε.
1.
Hamnet
Είναι σπουδαίο αυτό που κάνει η Chloe Zao σ’ αυτή την ταινία. Παίρνει το βιωμένο, προσωπικό δράμα και το προσεγγίζει με σαιξπηρικούς όρους, αλλά αισθητικά – όχι διαλογικά, εδώ είναι που «έχασαν» την ταινία μερικοί – ώστε να δείξει μετά το τεχνητό δράμα της σκηνής κι εκείνο να μοιάζει «κατώτερο», μέχρι να έρθει η προβολή του προσωπικού επάνω του και το έργο να γίνει κτήμα καθενός από εμάς. Επί προσωπικού, πέρα από τον σπαραγμό της Jessie Buckley, που φτάνει επίπεδα σωματικής αφοσίωσης και παράδοσης που έχουμε δει το πολύ άλλες δέκα φορές στο σινεμά, το στιγμιότυπο που απλώνει το χέρι θα με συνοδεύει μέχρι και το δικό μου βιωμένο δράμα να λάβει τέλος. Όχι άδοξο, ελπίζω.
