ΤΟΝ ΠΗΡΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ και δεν το σήκωσε. Τον πήρα και δεύτερη, το ίδιο. Του έστειλα SMS. Καμία απάντηση. Είχα σχεδόν πειστεί ότι η συνέντευξη δεν θα γινόταν ποτέ.
Ο Γιώργος Κόλλιας, ο ντράμερ που εδώ και 22 χρόνια κρατάει τον ρυθμό στους Nile, μία από τις πιο εμβληματικές μπάντες του technical death metal στον κόσμο, δεν δίνει εύκολα συνεντεύξεις. Για να το καταλάβεις, αρκεί μια απλή αναζήτηση στο Google. Θα βρεις ελάχιστες.
Την επόμενη μέρα χτυπάει το κινητό μου. Είναι εκείνος.
«Ποιος είναι;»
Του εξηγώ ποιος είμαι, πώς βρήκα το τηλέφωνό του, τι θέλω να κάνουμε.
«Ωραία», μου λέει. «Είμαι στη μέση ενός σετ τώρα. Να το κλείσουμε από τώρα για Δευτέρα, 9 το βράδυ, στο Zoom;»
Συμφωνώ χωρίς δεύτερη σκέψη. Για κάποιον που δεν απαντούσε ούτε σε κλήσεις ούτε σε μηνύματα, έκλεισε ραντεβού με εντυπωσιακή ταχύτητα. Ντράμερ είναι, άλλωστε.
Τη Δευτέρα, στις 9, συνδεόμαστε.
«Το Zoom κλείνει στα 45 λεπτά, να ξέρεις», με προειδοποιεί πριν καν πούμε καλησπέρα. «Αν κοπεί, ξαναμπαίνουμε στο ίδιο link.»
Μιλήσαμε τελικά 90 λεπτά.
Είμαστε και οι δύο από την Κόρινθο, σχεδόν συνομήλικοι. Η γνωριμία μας, στην πραγματικότητα, πάει 30 χρόνια πίσω, κι ας μην το θυμάται εκείνος. Αυτή την ιστορία, όμως, θα την κρατήσω για το τέλος.
Τον γυρνάω πίσω, στην Κόρινθο του 1990 που θυμόμαστε και οι δύο πολύ καλά, κυρίως για όσα της έλειπαν. «Όταν ξεκίνησα να παίζω τύμπανα, δεν υπήρχε δεύτερος ντράμερ», λέει. Ο αδελφός του, ο Ηρακλής, πήρε μια κιθάρα. Ο Γιώργος ακολούθησε, πρώτα στην κιθάρα και μετά στα τύμπανα. Στα 12 του μάθαινε ήδη μόνος του, παίζοντας πάνω στους δίσκους των Sepultura και των Slayer. Το 1990 τα δύο αδέλφια έφτιαξαν τους Extremity Obsession, με τον Ηρακλή στην κιθάρα και τον Γιώργο στα τύμπανα και στα φωνητικά. Το πρώτο demo βγήκε μόλις το 1996 και το δεύτερο, το Everlasting, έναν χρόνο αργότερα. Χρειάστηκαν 6 χρόνια για μια κασέτα.
Έβαζαν λυτούς και δεμένους για να κλείσουν ένα live. Κόσμος ερχόταν, «αλλά για το χαβαλέ». Πιστοί οπαδοί δεν υπήρχαν, ροκάδικο δεν υπήρχε, και αν άνοιγε κάποιο, έκλεινε αμέσως. Ό,τι κινούνταν, κινούνταν στο Λουτράκι. Εκεί, γύρω στο 2000, άρχισε να έρχεται ο δάσκαλός του για μαθήματα, και για πρώτη φορά μαζεύτηκε στην περιοχή μια μικρή παρέα ντράμερ.
«Ο πρώτος μου δάσκαλος, μέχρι και σήμερα, είναι το αυτί μου.» Δεν υπήρχαν βίντεο, δεν υπήρχε YouTube. Έπρεπε να ξεχωρίσεις μόνος σου, μέσα στο κεφάλι σου, τι ακούς. Σήμερα αναρωτιέται μήπως αυτό ήταν το μυστικό. «Μήπως, τελικά, επειδή ήταν όλα τόσο δύσκολα, γι’ αυτό πετύχαμε κιόλας;»
Του λέω ότι ίσως είχαμε μεγαλύτερη δίψα από ένα παιδί που μεγάλωνε στην Καλιφόρνια ή στο Λονδίνο την ίδια εποχή. Συμφωνεί και προσθέτει κάτι που δεν περίμενα. Ο κόσμος στην Αμερική είναι ακόμα και σήμερα χορτασμένος. «Έχουν τόσα πολλά live που πλέον τους είναι ψιλοαδιάφορο.» Στην Μπογκοτά, αντίθετα, «σε βλέπουν σαν θεό, θέλουν να σε αγγίξουν».
Στα χρόνια που ακολούθησαν έφτασε στους Nightfall, μία από τις πιο ιστορικές μπάντες του ελληνικού metal, και ηχογράφησε μαζί τους 2 δίσκους, το 2003 και το 2004. Επαγγελματίας όμως δεν ήθελε να γίνει. Στην Ελλάδα εκείνης της εποχής, επαγγελματίας ντράμερ σήμαινε να παίζεις βράδυ σε σκυλάδικο. «Ή θα παίζουμε για το χαβαλέ ή θα παίζουμε αυτό που αγαπάμε.» Το 2004 αυτό που αγαπούσε έγινε επάγγελμα, με ένα email από την Αμερική. Οι Nile είχαν βγάλει 3 δίσκους με 3 διαφορετικούς ντράμερ. Εκείνος θα ήταν ο τέταρτος, και το ζύγισε πολύ πριν πει ναι. Όταν το είπε, το ξεκαθάρισε στον Karl Sanders, τον κιθαρίστα που ίδρυσε την μπάντα, «Εγώ δεν ήρθα για να φύγω.»
Μετράει ήδη 22 χρόνια στην μπάντα, ενώ γύρω του μέλη ήρθαν και έφυγαν αρκετές φορές. Σήμερα κάνει το tour management της μπάντας, κλείνει live, φωτογραφίζει. Το εξηγεί με κάτι που, όπως λέει, το έχουμε στο DNA μας. «Ο Έλληνας έχει έναν τσαμπουκά.» Ego πάντως δεν έχει, και αυτό φαίνεται από το πόσο ταπεινός και άνετος είναι σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης. «Αν με ήξερες στα 13 και με γνώριζες και τώρα, είμαι το ίδιο άτομο.» Στις φωτογραφίες του line-up βάζει τον εαυτό του τελευταίο.
«Εκεί βάζουν τους ντράμερ, ξέρεις. Είμαστε πάντα στο βάθος.»
«Εκτός αν είσαι ο Tommy Lee», του λέω. Ο ελληνικής καταγωγής ντράμερ των Mötley Crüe ήταν και είναι αναμφισβήτητα ο σταρ της μπάντας, κυρίως χάρη στο θορυβώδες lifestyle του και στον γάμο του με την Pamela Anderson. Ο Γιώργος χαμογελάει, σαν να συμφωνεί ότι ο Tommy είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
«Η περιοδεία δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι», μου λέει, συνεχίζοντας την κουβέντα. Φέτος οι Nile πήγαν 4 φορές στη Νότια Αμερική. «Μερικοί το ακούνε και λένε, πω πω, πόσο τυχερός είσαι που ταξιδεύεις σε τόσα πολλά και ωραία μέρη. Δεν ξέρουν πόσο δύσκολο είναι. Όταν προσγειώνεσαι, πας στο ξενοδοχείο, μέχρι το jet lag να χτυπήσει κόκκινο, μέχρι να έρθεις λίγο στα ίσια σου, είσαι στη σκηνή και παίζεις. Δεν προλαβαίνεις να δεις τίποτα.» Τον Πύργο του Άιφελ τον είδε μία φορά, για χάρη του drum tech του. «Πήραμε τρένα, κάναμε ποδαρόδρομο, και μετά πήγαμε να παίξουμε κουρασμένοι.»
Μουσεία δεν βλέπει συνήθως. Αν τύχουν 3 ρεπό στη σειρά, κλείνονται σε ένα ξενοδοχείο και λιώνουν στον ύπνο που τόσο στερούνται όταν είναι σε tour. Του λέω ότι είχα ακούσει τον Ozzy και τον Michael Jackson σε συνεντεύξεις να περιγράφουν την έλλειψη ύπνου στις περιοδείες σαν εφιάλτη. «Αν έχουν παράπονα ο Ozzy και ο Michael Jackson, με πεντάστερα ξενοδοχεία και ένα σόου κάθε πέντε μέρες, τότε τι να σου πω. Εμείς βγάζουμε 16 και 17 σόου στη σειρά, μένουμε σε tour bus, χωρίς day off.»
Κι όμως, η ώρα πάνω στη σκηνή είναι η καλύτερη της μέρας του, «μην σου πω της ζωής μου». «Έχω γεννηθεί για αυτό. Όλο το υπόλοιπο, όταν είσαι σε περιοδεία, είναι πολύ βαρετό.»
Όταν τον βλέπω να παίζει, του λέω, δεν βλέπω μόνο έναν μουσικό. Βλέπω και έναν αθλητή. Δεν διαφωνεί. «Αυτό που κάνουμε εμείς είναι πολύ physical.» Στα 49 του, παίζει όπως στα 25; «Καλύτερα. Πολύ καλύτερα.» Η μυϊκή μνήμη δεν χάνεται, ακόμα κι αν μείνει 2 μήνες μακριά από τα τύμπανα για κάποιον τραυματισμό. «Το παίξιμό μου τώρα είναι πολύ πιο ώριμο.»
Τον ρωτάω αν θα παίζει έτσι και στα 60. «Δεν ξέρω, γιατί είναι ακραίο αυτό που κάνουμε. Αλλά νομίζω ότι αν δεν έχεις κάνει καταχρήσεις, μπορείς να πας και στα 60.» Ο ίδιος δεν έκανε ποτέ, «δεν μου κάθισαν ποτέ σαν άτομο». Τρώει πάντα ένα ελαφρύ γεύμα, τουλάχιστον 6 ώρες πριν από το live. Έχει και μια συσκευή στον καρπό που μετράει τους παλμούς του. Στην προετοιμασία για την περιοδεία είδε στα δεδομένα ότι περνάει 2,5 ώρες την ημέρα στους 150 σφυγμούς. «Αυτό σε κρατάει νέο.»
Ένας άνθρωπος που αφουγκράζεται τόσο καλά το σώμα του ήταν φυσικό να σχεδιάσει μια μηχανή γι’ αυτό. Το Demon XR, το πετάλι που ανέπτυξε μαζί με την ιαπωνική Pearl και κυκλοφόρησε το 2023, είναι για εκείνον η απόδειξη ότι στα άκρα όλα μετράνε. Ακόμα και 10 γραμμάρια, λέει, κάνουν διαφορά. Η εταιρεία επένδυσε πολλά χρήματα και ο ίδιος αγχώθηκε πολύ. Όλα όμως πήγαν καλά, ίσως και καλύτερα από ό,τι περίμενε. Το πετάλι με την υπογραφή του έγινε δύο φορές sold out στην Ευρώπη, με 3.500 τεμάχια, και ήδη ετοιμάζουν κάτι καινούργιο.
Η αγάπη του για την ταχύτητα και τις μηχανές δεν σταματάει στα τύμπανα. Όταν του λέω ότι έχω δει στο Instagram του πως λατρεύει το MotoGP, δεν το αρνείται. «Είμαι άρρωστος.» Τον ρωτάω για τον Valentino Rossi. «Όχι», με κόβει. «Είμαι 14 χρόνια στο fan club του Marc Márquez.» Τον ξέρει προσωπικά, όπως και τον θείο του, που τρέχει το fan club. Έχει πάει στη Cervera, το χωριό του Márquez, αλλά και στην Tavullia του Rossi, και έχει δει αγώνες στο Misano, στο Mugello και στην Τσεχία. Για τον Rossi έχει μια ατάκα που θα την υπέγραφε κάθε παλιός οπαδός. «Έφερε κόσμο στο MotoGP, δυστυχώς όμως έφερε και όλους τους άσχετους.»
Για να μένει σε φόρμα, αλλά και για να πειραματίζεται με άλλους ήχους, δεν ακούει μόνο metal. Ακούει jazz, funk και pop, για να δει πώς παίζουν οι ντράμερ εκεί, και πάνω απ’ όλα κλασικό Rock, Led Zeppelin και Pink Floyd, που το θεωρεί τη βάση του.
Ανάμεσα στις επιρροές του είναι και ντράμερ έξω από το metal, όπως ο Vinnie Colaiuta, ο Dave Weckl και ο Steve Gadd. Από το στούντιό του ηχογραφεί περίπου 12 δίσκους τον χρόνο για άλλες μπάντες, και έχει παίξει, μεταξύ άλλων, στους δίσκους των Týr και των Contrarian. «Κάθε μπάντα έχει διαφορετικό στυλ και θέλει διαφορετική προσέγγιση. Πρέπει να γίνεις λίγο χαμαιλέοντας.» Όλο αυτό, λέει, του το επιστρέφει η μουσική. «Εγώ παίρνω στοιχεία και τα βάζω στο metal. Και με αποζημιώνει, γιατί παίζω καλύτερα, έχω καλύτερες ιδέες, μεγαλύτερη μουσικότητα.»
Με το Brass Project, ένα project παραγωγής με χάλκινα, πλησιάζει το funk. Το πρώτο single το ονόμασε Terra Deserta, εμπνευσμένος από μια παλιά κορινθιακή stoner μπάντα που είχε διαλυθεί όταν εκείνος ξεκινούσε, στα 13 του. «Μου άρεσε πολύ το όνομα και λέω, α, κορινθιακό, βάλ’ το.» Για τα στεγανά ανάμεσα στα είδη δεν σηκώνει κουβέντα. «Η μουσική είναι μία», λέει. «Η καλή μουσική.»
Το 2009, πολύ πριν η πανδημία κάνει το Zoom και το remote work καθημερινές λέξεις, έκανε ήδη μαθήματα από απόσταση. Κάθε μήνα ανέβαζε ένα ολόκληρο μάθημα 25 έως 35 λεπτών για download, και η κουβέντα γινόταν στα forums. Σήμερα το στούντιό του μοιάζει με μικρό τηλεοπτικό σταθμό. Ένας μίκτης εικόνας ATEM Mini Extreme της Blackmagic δέχεται τις 6 κάμερές του και ένα iPad με τις παρτιτούρες. Αλλάζει πλάνα την ώρα που παίζει, πόδια, χέρια, από πάνω, από το πλάι, και ο ήχος περνάει από κονσόλα 32 καναλιών. «Είναι σαν live DVD.» Με ένα κουμπί κόβει μικρά clips και τα στέλνει στους μαθητές του, για να μη σημειώνουν τίποτα με στυλό.
Τον ρωτάω αν υπάρχει κάτι που δεν περνάει από την οθόνη, κάτι που το διορθώνει μόνο ένα χέρι πάνω σε έναν ώμο. «Όχι. Το online είναι ό,τι καλύτερο μας έχει συμβεί. Κάποιος από τη Νέα Ζηλανδία ή ένα παιδί από την Ιαπωνία μπορεί να κάνει μάθημα μαζί μου, εδώ στην Κόρινθο. Αυτό είναι σπουδαίο, γιατί ανοίγει νέους ορίζοντες σε πολύ κόσμο που, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα είχε ποτέ αυτή την ευκαιρία.»
Κάθε μήνα στήνει ένα live masterclass με 40 έως 50 άτομα. Κάποιοι έρχονται από το εξωτερικό, μένουν 2 με 3 μέρες στην Κόρινθο και κάνουν μάθημα στο στούντιο. Καλός επιχειρηματίας, παραδέχεται, δεν είναι. Το δεύτερο DVD του κρατάει 6,5 ώρες, ενώ θα μπορούσε να είναι 3 ξεχωριστά προϊόντα. Τα 2 βιβλία του έχουν από 200 σελίδες το καθένα και θα μπορούσαν να είναι 4. «Έχω μια αδυναμία στο όργανο και μια αδυναμία στο community.»
Η αφθονία ευκαιριών του σήμερα έχει όμως και την άλλη πλευρά της. Η γενιά που έμαθε τύμπανα από το YouTube είναι «σαφώς καλύτερη τεχνικά», αλλά της λείπουν ο τσαμπουκάς και η υπομονή. «Είναι όλα τόσο πολύ στο πιάτο σήμερα που σε κάνουν τεμπέλη. Το πλεονέκτημα είναι ότι η πληροφορία είναι εκεί, για όποιον κάτσει να την εκμεταλλευτεί.»
Την ίδια μέρα είχε κάνει μάθημα με ένα κορίτσι 11 χρονών, «πιστόλι», όπως λέει χαρακτηριστικά. Είχε πάρει drum set πριν από 2 εβδομάδες και έπαιξε σωστά, μέσα στον χρόνο, το In the Air Tonight του Phil Collins. «Και λέω, μπράβο η μικρή.» Μελέτη, βέβαια, δεν είχε κάνει καμία. «Η μελέτη είναι για να φτιάξεις κάποια λαθάκια. Τα βάζεις όλα κάτω από το μικροσκόπιο και τα φέρνεις στην τελειότητα. Αλλά το ζητούμενο ποιο είναι; Να παίξεις μουσική.»
Από εκεί η κουβέντα πάει στη σύγχρονη τεχνολογία και το AI. Στο στούντιο, με όλα τα διαθέσιμα tools και πλέον με την τεχνητή νοημοσύνη, παραδέχεται ότι κάποιος μπορεί να ακουστεί σε έναν δίσκο σαν οποιονδήποτε, ακόμα και σαν τον ίδιο. «Στο live όμως θα φανεί.» Ο ίδιος δεν φοβάται αυτή τη δοκιμασία. «Ό,τι παίζω στο στούντιο, μπορώ να το παίξω και live. Κι αν ο καλλιτέχνης είναι τίμιος, αυτόν θα ακούσεις.» Του λέω ότι στο τέλος της ημέρας όλα είναι θέμα ηθικής, μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα. Συμφωνεί.
Γι’ αυτό δεν παίρνει στα σοβαρά τα βραβεία, αν και ο ίδιος έχει στο παλμαρέ του αρκετές περγαμηνές. Η πιο σημαντική είναι ο τίτλος του Best Extreme Drummer για το 2016 στα Drummies Awards του Drum! Magazine, όπου είδαν την πλάτη του οι ντράμερ τεράστιων εμπορικά συγκροτημάτων, όπως οι Slipknot και οι Megadeth.
«Δεν με ενδιαφέρουν τα charts καθόλου, ούτε τα Hall of Fame», ξεκαθαρίζει. «Είναι σαν τη Χρυσή Μπάλα, για το show.» Έχει δει μπάντες να παίρνουν Grammy στο metal χωρίς να ξέρουν να παίξουν το όργανό τους. «Ξέρεις τι παίρνω σοβαρά; Όταν βγαίνω στη σκηνή και βλέπω τρελαμένα άτομα από κάτω. Αν δεις άδειο κλαμπ, υπάρχει πρόβλημα, κι ας έχεις 15 βραβεία.»
Το μόνο βραβείο που μετράει για εκείνον είναι το χειροκρότημα του κόσμου.
Και το live που τον αγχώνει περισσότερο δεν είναι εκείνο μπροστά στις 60.000 κόσμου, σε ένα φεστιβάλ στην Ιαπωνία που έπαιξε με τους Nile, στο ίδιο πρόγραμμα με τους Heaven and Hell και τον Marilyn Manson. Είναι ένα κλαμπ με 150 άτομα. «Είναι πολύ κοντά σου και κοιτάνε ακριβώς τι κάνεις. Βλέπουν τα πάντα. Δεν μπορείς να τους κοροϊδέψεις, κι εκεί δεν έχεις το AI να σε ξελασπώσει», λέει γελώντας.
Μέσα σε αυτόν τον κόσμο της βιτρίνας, τα social media τα χρησιμοποιεί μόνο όταν έχει κάτι να δείξει, έναν δίσκο, ένα προϊόν, ένα βίντεο στα τύμπανα. Δεν παρακολουθεί άλλους ντράμερ και δεν μπαίνει στον ανούσιο ανταγωνισμό που ίσως τραβάει κάποιους νεότερους. «Οι ντράμερ είμαστε πολύ κοινωνικά άτομα. Δεν υπάρχει πολύς ανταγωνισμός από ντράμερ σε ντράμερ.» Σε μια εποχή που η ταχύτητα μετριέται σε views, ο άνθρωπος που ξέρει όσο λίγοι τι θα πει ταχύτητα δεν κοιτάζει το χρονόμετρο των άλλων.
Όπως κυλάει η κουβέντα, του αναφέρω μια συνέντευξη του αείμνηστου Νίκου Ρίζου που έβλεπα πριν από λίγο καιρό. Τον ρωτούσαν ποιο ήταν το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που είχε λάβει ποτέ. Εκείνος θυμήθηκε τη θρυλική Μαρίκα Κοτοπούλη, που τον συνάντησε για πρώτη φορά μετά από μια παράσταση όπου πρωταγωνιστούσε και του είπε «πού χώρεσε όλο αυτό το ταλέντο μέσα σε αυτό το μικρό κορμί». Ο πιο μεγάλος «κοντός» του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου έλεγε ότι εκείνη η φράση τον σημάδεψε για πάντα και του έδωσε τρομερή αυτοπεποίθηση. Κάνω την ίδια ερώτηση στον Γιώργο.
Θυμάται τον Νίκο Σιδηροκαστρίτη, από τους πρώτους δασκάλους του. Του είχε πει ότι, όσο γρήγορο και άγριο κι αν είναι αυτό που παίζει, από κάτω ακούει ρυθμό, μελωδία, κάτι όμορφο. Αυτό το κρατάει ως το μεγαλύτερο κομπλιμέντο της ζωής του.
Βρίσκω εκεί την ευκαιρία να του κάνω μια εξομολόγηση που φοβόμουν ότι θα παρεξηγηθεί. Το αγαπημένο μου κομμάτι του είναι το Treasures of Nemesis από το Invictus.
Είμαι δύσκολος στον ύπνο, και πολλές νύχτες με έχει κοιμήσει στα ακουστικά, σαν ASMR. Άλλοι το βάζουν για να γυμναστούν. Εμένα με νανουρίζει, γιατί ακούω μέσα του ακριβώς αυτή τη μελωδία. Χαμογελάει. Δεν προσβάλλεται. Μάλλον ακούει το ίδιο κομπλιμέντο από άλλο δρόμο.
Η πόλη που κάποτε δεν είχε ούτε δεύτερο ντράμερ, πάντως, δεν τον ξέχασε. Πριν από κάποια χρόνια ο Δήμος Κορινθίων τον τίμησε σε μια εκδήλωση. Πήγε περιμένοντας τα τυπικά, μερικά λόγια, 2 κομμάτια και γεια σας. Τελικά η εκδήλωση εξελίχθηκε σε μια βραδιά που τον συγκίνησε, και στην αίθουσα ήταν και ο πρώτος του δάσκαλος, μετά το αυτί του.
Ούτε κι εκείνος την ξέχασε ποτέ. Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι που το είχα κι εγώ λάθος, όπως οι περισσότεροι. Ο Γιώργος Κόλλιας δεν έζησε ποτέ στην Αμερική και δεν έφυγε ποτέ από την Ελλάδα. Λείπει μόνο όταν τον καλούν τα live, οι περιοδείες και η δουλειά γενικότερα. Το περισσότερο που έχει μείνει έξω, ακόμα και με αμερικανική βίζα στην τσέπη, είναι 3 μήνες. Η φήμη πάντως τον ακολουθεί χρόνια. «Πηγαίναμε στο mall με τη γυναίκα μου και την κόρη μου, και μου λέει κάποιος, Γιώργο, γύρισες από Αμερική; Δεν ήμουν ποτέ Αμερική!» Έζησε κάποια χρόνια στην Αθήνα, αλλά τα τελευταία χρόνια μένει στην κοινή μας γενέτειρα.
Τον ρωτάω πώς βλέπει την πόλη σήμερα. Δεν βγαίνει πολύ. Πηγαίνει σε παιδότοπους με τη γυναίκα του και την κόρη του, και εκεί τον σταματάει κόσμος, τον αναγνωρίζει, πιάνει κουβέντα. Του αρέσει πολύ σαν τόπος, και αρχίζουμε να μιλάμε για τα όμορφα μέρη της Κορίνθου. Του αναφέρω το Mare West, όπου πηγαίνω τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα για ψώνια και καφέ. Πηγαίνει κι εκείνος, αφού εκεί κοντά είναι το νέο του σπίτι. «Πιάτο ο Κορινθιακός και τα Γεράνεια από τα καφέ στην πίσω πλευρά του εμπορικού κέντρου. Φοβερό σκηνικό», συμφωνούμε κι οι δύο. Του λέω και για ένα μαγαζί στο Λουτράκι όπου παίζουν συχνά ροκ μπάντες, στην πόλη όπου κάποτε έψαχνε μια σκηνή που δεν υπήρχε. «Θα το ψάξω», υπόσχεται.
Για το τέλος κράτησα μια δική μου ανάμνηση, που τη φύλαγα σαν έκπληξη. Κάπου μέσα στην κουβέντα τον ρώτησα αν γύρω στο 1995 με 1996 έπαιζε σε ένα από τα παλιά γαλλικά σπίτια στα Ίσθμια. Είναι τα όμορφα, ατμοσφαιρικά σπίτια που άφησαν πίσω τους οι Γάλλοι, όταν ήρθαν στα τέλη του 19ου αιώνα για τη διάνοιξη του Ισθμού. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ήταν εγκαταλελειμμένα και χρησίμευαν ως αποθήκες. Σήμερα κάποια από αυτά στεγάζουν κοινοτικές υπηρεσίες.
Με κοιτάζει παραξενεμένος. «Ναι, ένας φίλος είχε ένα drum set εκεί και πήγαινα και έπαιζα. Γιατί;»
Δεν του απάντησα. Του απαντάω τώρα.
Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1996, σε μια ημερήσια εκδρομή του 3ου Λυκείου Κορίνθου. Ήμουν στη Β’ Λυκείου, και με την παρέα μου, 5 με 6 άτομα, ψάχναμε τρόπο να ξεφύγουμε από την επίβλεψη των καθηγητών και από το τσούρμο. Ψάχνοντας κρυψώνα, ακούσαμε τύμπανα να βγαίνουν από ένα κτίριο και μπήκαμε μέσα. Κάποιοι από εμάς ακούγαμε τότε drum and bass, που ήταν της μόδας, και ο ήχος μάς φάνηκε γνώριμος. Μέσα βρήκαμε έναν τύπο λίγο μεγαλύτερο από εμάς, με μακριά μαλλιά και metal αμφίεση, «εξωσχολικό», όπως θα λέγαμε τότε. Πιάσαμε κουβέντα. Πολλές λεπτομέρειες δεν θυμάμαι. Θυμάμαι όμως ότι μας είπε πως δεν ήθελε να παίξει σε μπουζούκια και ότι περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Εκείνος ήταν 18, εμείς 2 χρόνια μικρότεροι. Ήταν η χρονιά που κυκλοφορούσε το παρθενικό demo της πρώτης του μπάντας, των Extremity Obsession.
Κάπου εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω να κάνω με έναν άνθρωπο πιστό στις αξίες και τις αρχές του, που δεν πήγε ποτέ εκεί που πάει το ρεύμα. Το αγόρι που στα 18 δεν ψηνόταν για τα μπουζούκια, στα 49 παίζει ακόμα μόνο αυτό που αγαπάει.
Καταλαβαίνω επίσης γιατί δεν σήκωνε το τηλέφωνο. Δεν ήταν απόσταση ούτε υπεροψία. Δεν ήθελε να διακόψει τα μαθήματα και να κλέψει ούτε λεπτό από τα παιδιά που μυεί στον κόσμο των τυμπάνων. Γιατί ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που δούλευε και δουλεύει σκληρά, ακόμα και τώρα που έχει φτάσει στην κορυφή του Ολύμπου στο είδος του, και που όταν δεν έχει κάτι να πει, δεν μιλάει. Ίσως αυτό να είναι το μυστικό ενός από τους πιο επιτυχημένους και γρήγορους ντράμερ του πλανήτη. Ξέρει να περιμένει την κατάλληλη στιγμή.
Στις 29 Νοεμβρίου οι Nile ξεκινούν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία από την Αθήνα, και την επόμενη μέρα πετάνε για την Πολωνία. Τον Μάρτιο του 2027 έρχεται ξανά η Αμερική.
What’s Next: Kλείστε την early bird θέση σου στο επόμενο μεγάλο event του WIRED Greece.
Ακολουθήστε μας στο κανάλι μας στο You Tube για να μη χάνετε κανένα vidcast.
Κάντε ετήσια συνδρομή στο WIRED Greece ώστε να μη χάνετε κανένα τεύχος.
Με την εγγραφή σας, συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης μας (συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης από ομαδικές αγωγές και των διατάξεων διαιτησίας) και αναγνωρίζετε την Πολιτική Απορρήτου μας.
