ΠΕΡΙΠΟΥ 150 ΑΤΟΜΑ στήθηκαν στην ουρά έξω από το Console Club τα μεσάνυχτα της Πέμπτης 5 Νοεμβρίου. Όταν πήγε 12:01, κάποιος από το προσωπικό του καταστήματος γύρισε το κλειδί στην πόρτα και φώναξε «Καλή χρονιά!». Ένας-ένας περνούσαν οι συγκεντρωμένοι για να παραλάβουν το The Legend of Zelda: Ocarina of Time, το remake που κυκλοφόρησε αποκλειστικά για Switch 2 την ίδια μέρα.
Το πρωτότυπο παιχνίδι κυκλοφόρησε στο Nintendo 64 το 1998. Η νέα εκδοχή έχει αναβαθμισμένα γραφικά και κάποιες αλλαγές εδώ κι εκεί, όμως διατηρεί το πνεύμα ατόφιο. Σάρωσε στις κριτικές: είναι αυτή τη στιγμή το παιχνίδι με την υψηλότερη βαθμολογία στο Metacritic για το 2026.
Το μαγαζί μετέδωσε τη βραδιά ζωντανά στο Facebook. Στο δεκάλεπτο βίντεο η ουρά απλώνεται στο πεζοδρόμιο στο Νέο Ηράκλειο και ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται. Κάποιοι λένε στην κάμερα ότι το έπαιξαν πρώτη φορά στο N64 το ’98, όταν βγήκε, ή στο 3DS το 2018. Όλοι συμφωνούν ότι το Water Temple είναι η χειρότερη πίστα.
«Καλωσήρθατε, ευχαριστούμε. Ελπίζω να μην γίνει digital ποτέ, να βρισκόμαστε μια-δυο φορές τον χρόνο να το ευχαριστιόμαστε», λέει κάποιος από το προσωπικό και ο κόσμος χειροκροτά.
Δεν ήταν θέμα πωλήσεων
Κανένας από όσους περίμεναν δεν θα έφευγε με άδεια χέρια. Όλοι είχαν κάνει προπαραγγελία. Ένα ερώτημα είναι γιατί να σχεδιάσει το κατάστημα μια τέτοια βραδιά, όταν ο κόσμος μπορεί να αγοράσει το παιχνίδι ψηφιακά, αμέσως μόλις κυκλοφορήσει, χωρίς να σηκωθεί από τον καναπέ.
«Η προφανής απάντηση, αν δεν ήταν όλα προπωλημένα, είναι να πουλήσεις περισσότερο», λέει στο WIRED Greece ο Βασίλης Γεωργακόπουλος, υπεύθυνος ανάπτυξης και αγορών του καταστήματος. «Οπότε δεν το κάνεις γι’ αυτό», ξεκαθαρίζει. Ένας λόγος είναι η διαφήμιση, αλλά υπάρχει, όπως λέει, η διάθεση «να δώσουμε κάτι λίγο διαφορετικό».
Ένα τέτοιο λανσάρισμα δεν είναι σήμερα συνηθισμένο. Την τελευταία φορά που το κατάστημα έκανε κάτι ανάλογο δεν τη θυμάται ούτε ο Γεωργακόπουλος: «Εγώ είμαι στην εταιρεία από το 2017, δεν έχουμε ξανακάνει από τότε», λέει. Ο ιδιοκτήτης, συνεχίζει, είναι στον χώρο από το 1998 και έχει ακόμα το ρομαντικό. «Το γουστάρει αυτό το πράγμα», εξηγεί. Πράγματι, το προσωπικό φαίνεται να το απολαμβάνει. Έχουν βάλει μουσική από παιχνίδια της σειράς να παίζει στο κατάστημα και συζητούν για το Ocarina of Time πριν ανοίξουν τις πόρτες. «Είναι ένα παραμύθι που θα “διαβάζουν” τα παιδιά μας χρόνια μετά», περιγράφει κάποιος πίσω απ’ το ταμείο.
Αναμονή χωρίς πρακτικό λόγο
Ο Γεωργακόπουλος έχει ζήσει τα μεγάλα μεταμεσονύχτια launches του World of Warcraft και του Call of Duty. Εκεί, λέει, η ουρά είχε λόγο: σε ένα online παιχνίδι, όποιος έμπαινε πρώτος έπαιρνε και ένα προβάδισμα.
Το Ocarina of Time δεν έχει online και η ψηφιακή του έκδοση ήταν διαθέσιμη στο eShop από την ίδια ώρα. Πρακτικά, ο κόσμος της ουράς θα μπορούσε να παίζει από τον καναπέ του στις 12:01.
Για τον Γεωργακόπουλο, ακριβώς αυτό κάνει τη φετινή βραδιά διαφορετική. «Είναι πάρα πολύ υγιές να έρθει να πάρει ένα παιχνίδι που είναι το αγαπημένο του, χωρίς να έχει καμία σημασία το πότε θα μπει κάποιος να παίξει», λέει. «Ενισχύει την ευχαρίστησή του».
Από το N64 στο Switch 2
Ο Γεωργακόπουλος περίμενε μια ουρά με κόσμο από μεγαλύτερες ηλικίες, που θα έρχονταν για να ξαναζήσουν ένα παιχνίδι της εφηβείας τους. Ωστόσο υπήρχαν, όπως εξηγεί, και μικρότεροι, πολλοί κάτω από τα 30, από αυτούς που σίγουρα δεν είχαν πιάσει στα χέρια τους το πρωτότυπο στην εποχή του.
Στο βίντεο φαίνονται και γονείς με παιδιά. Ο Γεωργακόπουλος είναι σίγουρος για το ποιος ήθελε το παιχνίδι: «Για τον γονιό ήταν», λέει.
Η Χρύσα πήγε με τον σύζυγό της και φίλους στο λανσάρισμα. Το 1998 της πήρε ο πατέρας της ένα Nintendo 64 μαζί με τρία παιχνίδια, ανάμεσά τους το Ocarina of Time, που μένει μέχρι σήμερα το αγαπημένο της. «Όταν ανακοινώθηκε, κυριολεκτικά έβαλα τα κλάματα», λέει στο WIRED Greece. Με τον άντρα της γνωρίστηκαν σε ένα group για videogames, και οι βέρες τους έχουν πάνω την Triforce και το Hylian Crest.
Για εκείνη, η ουρά είναι θέμα γενιάς. «Ανήκω στη γενιά που ανυπομονούσαμε να πάμε να αγοράσουμε το νέο παιχνίδι, να το ανοίξουμε, να το καρφώσουμε στην κονσόλα και να χαθούμε μέσα σε αυτό. Μεγαλώσαμε έτσι». Από τη βραδιά θυμάται έναν άγνωστο που άραξε μαζί τους, τους κέρασε μπίρες και μιλούσαν για Zelda, αλλά και τους πανηγυρισμούς όταν άνοιξε η πόρτα, με Zelda soundtrack και χαμόγελα μέσα στο κατάστημα. Η ψηφιακή αγορά έκανε την κυκλοφορία ενός παιχνιδιού σχεδόν στιγμιαία και ατομική. Δεν κατάργησε όμως την ανάγκη να τη μοιραζόμαστε.
Η νοσταλγία, για τον Γεωργακόπουλο, είναι πια αγορά, και εξηγείται κοινωνικά. «Από την καραντίνα και μετά άλλαξαν πάρα πολύ τα πράγματα. Ο κόσμος έχει πραγματικά αποξενωθεί», λέει. Και παρόλο που το Ocarina είναι ένα από τα αγαπημένα του παιχνίδια, δεν ξέρει αν θα καθόταν να το ξαναπαίξει.
Μια ιεροτελεστία
Το ψηφιακό δεν έχει φέρει κάμψη στις πωλήσεις φυσικών παιχνιδιών του καταστήματος, λέει ο Γεωργακόπουλος, οι οποίες έχουν αυξητική τάση. Το συγκρίνει με τη μουσική: «Όταν κατέβαζα εγώ MP3, έχω 500 βινύλια στο σπίτι μου». Αυτό που χάνει όποιος αγοράζει ψηφιακά, εκτιμά, είναι η μεταπωλητική αξία του δίσκου ή του cartridge.
Η Χρύσα δεν θεωρεί τον εαυτό της συλλέκτρια, αλλά κρατά σε φυσικό αντίτυπο ό,τι έχει αγαπήσει. «Είναι μία ιεροτελεστία για τον gamer να ανοίγει ένα κουτί, να βγάζει το παιχνίδι και να το βάζει μέσα σε μία κονσόλα», λέει. Και υπάρχει κάτι που η ψηφιακή αγορά δεν επιτρέπει: «Ανταλλάζαμε κι ακόμη ανταλλάζουμε παιχνίδια με φίλους». Αν ένα παιχνίδι δεν το θέλεις στη συλλογή, συμπληρώνει, «να το χαρεί ένας άλλος gamer».
Το Ocarina έβαλε και έναν επιπλέον λόγο βιασύνης. Η πρώτη κυκλοφορία του φυσικού αντιτύπου ήρθε με ανάγλυφο foil εξώφυλλο, μέχρι εξαντλήσεως αποθεμάτων. Στο Console Club, όσοι προπαρήγγειλαν το έλαβαν σε αυτήν την έκδοση, και τα foil εξαντλήθηκαν.
Εκείνο το βράδυ, λέει ο Γεωργακόπουλος, ο κόσμος στην ουρά είχε ήδη την κονσόλα. «Κάποιος που δεν έχει Switch δεν ρισκάρει να πάρει το σαμάρι πρώτα και μετά το γάιδαρο», αστειεύεται. Μερικοί πελάτες, προσθέτει, είχαν πάρει μία εβδομάδα νωρίτερα το Switch 2 της επετείου των 40 χρόνων του Zelda, που κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου.
Στο τέλος του live, ο υπάλληλος που κρατάει το κινητό ευχαριστεί για τις προπαραγγελίες και κλείνει: «Ήρθε η ώρα να σπάσουμε βάζα και να πάμε σε dungeons».