Με αφορμή τη συμπλήρωση 40 ετών από την κυκλοφορία του Top Gun, επανεκδίδονται στα σινεμά η ταινία του Tony Scott, αλλά και το σίκουελ του Joseph Kosinski Top Gun:Maverick. Το πρώτο είναι μια από τις βασικές ταινίες που θα έδειχνες σε κάποιον για να καταλάβει με τι έμοιαζαν τα κινηματογραφικά ΄80s, με τις macho λυκοφιλίες, τις λαχταριστές synth μουσικές τσιχλόφουσκες και, φυσικά, τον συγκαλυμμένο ομοερωτισμό του. Το δεύτερο είναι στην πραγματικότητα μια καλύτερη ταινία, με εντυπωσιακές αερομαχίες, λιγότερο ενοχλητικές ιδεολογικές κορώνες και ένα απολαυστικό τελευταίο ημίωρο, σχεδόν βγαλμένο από το έτερο μεγάλο franchise του Tom Cruise, το Μission: Impossible.
Μαζί τους κυκλοφορεί ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός νέων ταινιών, εν αναμονή του πλήρους ανοίγματος όλων των θερινών κινηματογράφων. Έχουμε, λοιπόν, νέο Guy Ritchie με In the Grey, το Jimpa, που βάζει το λιθαράκι του στις non-binary κινηματογραφικές αφηγήσεις και έχει στο καστ τους Olivia Collman και John Lithgow, έχουμε και γαλλική κωμωδία, ένα «είδος» που, ως γνωστόν, κηρύσσει την έναρξη της θερινής σεζόν – ο λόγος για το Repondeur.
Mετά τους Metallica στο ΟΑΚΑ, έρχονται και οι Iron Maiden στα σινεμά, με το Iron Maiden: Burning Ambition, ένα φιλόδοξο ντοκιμαντέρ που καταγράφει την πορεία της ιστορικής μπάντας μέσα στις δεκαετίες. Το ιταλικό Per Te έσπασε ταμεία στην Ιταλία και μπορεί να αποτελέσει ευχάριστη έκπληξη και για το ελληνικό κοινό – προτιμήσεις είναι αυτές, αλλά ο υπογράφων, όταν έχει να διαλέξει ανάμεσα σε ένα ιταλικό και ένα γαλλικό crowdpleaser, τις περισσότερες φορές θα προτιμήσει με κλειστά μάτια το πρώτο. Για πιο arthouse διαθέσεις υπάρχει το Karavan και για το οικογενειακό κοινό το Last Whale Singer – να θυμίσουμε, όμως, ότι στο ίδιο κοινό απευθύνεται και η μεγάλη έκπληξη της χρονιάς μέχρι στιγμής, το πραγματικά υπέροχο Τhe Sheep Detectives, που παίζεται από την προηγούμενη εβδομάδα.
