Kαθώς διεσχιζαν την Πελοπόννησο τον χειμώνα, την περίοδο της συγκομιδής των πορτοκαλιών, η Margrethe Vestager και ο σύζυγός της ξεφλούδιζαν φρούτα στο αυτοκίνητό τους, ενώ από τα παράθυρα εναλλάσσονταν εικόνες αρχαίων μνημείων. «Ολόκληρο το αμάξι είχε γεμίσει με αυτή την υπέροχη μυρωδιά φλούδας πορτοκαλιού», θυμάται. «Ταυτόχρονα ένιωθα εκείνη τη βαθιά σύνδεση με την ευρωπαϊκή ιστορία και τον πολιτισμό».
Η γυναίκα που κάποτε χαρακτηρίστηκε ως σημαντικότερη ρυθμίστρια της τεχνολογίας στον κόσμο βρήκε στο ταξίδι της στην Ελλάδα μια ευκαιρία να διαλογιστεί. Μπροστά στα Κυκλώπεια Τείχη των Μυκηνών, τα αδιανόητα αυτά οχυρωματικά έργα της Εποχής του Χαλκού, που είναι χτισμένα με πέτρες που ξεπερνούν τους δεκαοκτώ τόνους, η Vestager αναλογίστηκε την ανθρώπινη ανάγκη να εξηγούμε ό,τι μοιάζει ακατόρθωτο.
Οι αρχαίοι Έλληνες, ανήμποροι να εξηγήσουν τέτοια μηχανική δεξιοτεχνία, απέδωσαν το έργο στους Κύκλωπες. «Γίγαντες», σκέφτηκαν. «Μόνο γίγαντες θα μπορούσαν να τα έχουν χτίσει».
