Για το Digger είναι αδύνατο να μιλήσουμε χωρίς να κάνουμε ελαφριά spoilers, γι’αυτό, αν δεν θέλετε να ξέρετε τίποτα για το πώς είναι η ταινία – και για μένα καλό θα ήταν να μην ξέρετε- κάνετε skip αυτή την παράγραφο και προχωρήστε παρακάτω. Είναι, λοιπόν μια ταινία σε σύγκρουση με τα πάντα, ακόμα και με τον εαυτό της, είναι Μπρεχτ και Πιραντέλο, είναι Dr. Strangelove και Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης, είναι Ρόι Άντερσον και unhinged Τέρι Γκίλιαμ. Σίγουρα αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως διαλεκτική (ίσως και αναθεωρητική;) ψηφίδα της ευρύτερης εργογραφίας ενός ανθρώπου που σώζει τον κόσμο μέσα στο σινεμά και, εσχάτως, μοιάζει να θέλει να τον σώσει και μέσω του σινεμά. Πέρα από την υπερχειλίζουσα αυτοαναφορικότητα, που από μόνη της κάθε άλλο παρά μειονέκτημα μιας ταινίας μπορεί να είναι, νιώθω να μού «κλωτσάει» λίγο ο συνειδητός περιορισμός του πιθανού κοινού της ταινίας, πάντα σε σχέση με (μερικές από) τις προθέσεις της. Για να το πω πιο απλά και κατανοητά, το Dr. Strangelove δεν ήταν τόσο εστέτ και δύστροπο. Πιθανότατα δεν θα την ξαναδώ ποτέ, ωστόσο χαίρομαι που υπάρχει.
Το ΝAZA των Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ραχέλ Σορ (No Other Land) γυρίστηκε μυστικά σε ταράτσες κτιρίων του Τελ Αβίβ και περιλαμβάνει μαρτυρίες από μέλη του IDF που ομολογούν τις φρικιαστικές πρακτικές του σε βάρος των Παλαιστινίων. Πρόκειται για μια παραγωγή του Guardian, ο οποίος, μόλις η ταινία ολοκληρώσει την πορεία της στις αίθουσες, θα την ανεβάσει ελεύθερα στο Youtube, προκειμένου να πετύχει τη μεγαλύτερη δυνατή ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινότητας, ειδικά στις αγγλοσαξονικές χώρες, όπου φαίνεται να υπάρχει ισχυρή αντίσταση στην αλήθεια.
Η κινηματογραφική βιομηχανία έχει βρει στο πρόσωπο της Colleen Hoover μια νέα πηγή κερδοφόρων λογοτεχνικών διασκευών. Ομολογούμε πως δεν έχουμε διαβάσει ούτε παράγραφο από τα έργα της, συνεπώς δεν γνωρίζουμε αν το υλικό είναι όσο trash δείχνει ή αν χάνεται κάτι στη μετάφραση κατά τη μεταφορά από το χαρτί στο σελιλόιντ. Το Verity προκαλεί για μια depalmική προσέγγιση ή έστω για κάτι κοντά στην camp διάθεση δημιουργιών του Paul Feig, όπως το Housemaid και το A Simple Favor. Δυστυχώς, η μεταχείρισή του είναι σοβαροφανής και, παρά τις ερμηνείες της πρωταγωνιστικής τριπλέτας κι ένα μελωδικό score του φορμαρισμένου Volker Bertelmann , κινούμενο ανάμεσα στα eurothriller των ’70s και στην πολυακουσμένη δουλειά του Kaczmarek για το Unfaithful του Adrian Lyne, το αποτέλεσμα μάλλον δεν είναι μια ταινία που θα μνημονεύουμε από το βιογραφικό κανενός συντελεστή.
To Silent Friend δεν προλάβαμε να το δούμε, αλλά διαβάζουμε τα καλύτερα και θα το πράξουμε σύντομα – θα αρκούσε και μόνο ο συνδυασμός Ildiko Enyedi (Of Body and Soul) και Tony Leung. Διόλου αμελητέα δεν είναι και η επιστροφή του Paul Greengrass (The Bourne Supremacy, United 93, Captain Phillips) στις κινηματογραφικές οθόνες, μετά από μια σειρά ταινιών που βγήκαν απευθείας στο streaming, μα δυστυχώς το Uprising στις περισσότερες χώρες του κόσμου πέρασε απαρατήρητο.
Aκόμα, κυκλοφορεί το De Gaule: Resistance, το πρώτο μέρος ενός φιλόδοξου διπτύχου εκ Γαλλίας για τον Σαρλ Ντε Γκώλ – το διευκρινίζουμε σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε από τον τίτλο της ταινίας- και το Tad and the Magic Lamp, η νέα προσθήκη σε ένα franchise κινουμένων σχεδίων που έχει βρει το κοινό του στη χώρα μας, κόβοντας πολλά περισσότερα εισιτήρια από το μέσο animation Β’ Εθνικής που κυκλοφορεί (σχεδόν) κάθε εβδομάδα για να καλύψει τη ζήτηση του οικογενειακού κοινού.
Με την εγγραφή σας, συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης μας (συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης από ομαδικές αγωγές και των διατάξεων διαιτησίας) και αναγνωρίζετε την Πολιτική Απορρήτου μας.
