To «Street Fighter» κι άλλες 9 ταινίες που θα δούμε τον Οκτώβριο στις αίθουσες

Digger

Aφήνοντας πίσω του το δίχτυ ασφαλείας των sequel και της action περσόνας, ο Tom Cruise επιστρέφει σε εκείνα τα «διαλείμματα» που κυνηγά συνεργασίες με δημιουργούς εγνωσμένης αξίας, από τα οποία συχνά προκύπτουν φανταστικά πράγματα -πχ. Eyes Wide Shut και Magnolia– ή παρεξηγημένα -το φουκαριάρικο το Lions for Lambs. Εδώ συνεργάζεται με έναν δημιουργό που κατάφερε να μετατρέψει σε μεγάλη επιτυχία μια ταινία σαν το Revenant – σύμφωνοι, με τον Di Caprio στη μαρκίζα – μόνο που το χιούμορ δεν είναι ακριβώς το δυνατό σημείο του Inarritu. Για να δούμε τι θα δούμε. (Από 01/10)

The Silent Friend

Σίγουρα έχει κάποιες αρετές το Story of my Wife, δεν είναι το «σκουπίδι» που θα ήθελαν να πιστεύετε οι πρώτες κριτικές από τις Κάννες, που «υπέδειξαν» το κριτικό ρεύμα, ωστόσο ήταν σαφέστατα κατώτερο από τις προσδοκίες που κουβαλά μια ταινία της Enyedi για μια όχι μεγάλη αριθμητικά, μα oύτε κι ευκαταφρόνητη μερίδα σινεφίλ. Διαβάζουμε πολύ ωραία πράγματα για το Silent Friend εδώ και μήνες και χαιρόμαστε κάθε φορά που ο Tony Leung συμμετέχει σε ένα εγχείρημα αξιώσεων. (Από 01/10)

Primetime

Με ένα άνοιγμα τριημέρου κοντά στα 20 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box-office, το Primetime επιβεβαιώνει το φετινό hot streak τόσο της Α24, όσο και του Robert Pattinson που χτυπά την πόρτα των Όσκαρ με μια αχαλίνωτη ερμηνεία σε μια υπερστιλιζαρισμένη παραβολή, βασισμένη στην περίπτωση του Chris Hansen και της διαβόητης εκπομπής του «Το Catch a Predator». Διαβάστε περισσότερα στην κριτική μας από τη Βενετία. (Από 08/10) 

The Social Reckoning

Το Social Network είναι μια σημαδιακή ταινία της περασμένης δεκαετίας. Συλλαμβάνοντας για ακόμα μια φορά το zeitgeist, ο Fincher έχτισε το πορτρέτο του αυτοαπορροφώμενου δυτικού ανθρώπου του 21ου αιώνα μέσα από την ιστορία του «Πολίτη Ζούκερμπεργκ», που κατέληξε να αναζητά τον «Ροδανθό» του σε ένα refresh που δεν θα φέρει ποτέ το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εδώ σεναριογράφος εκείνης της ταινίας Aaron Sorkin αντικαθιστά πίσω από την κάμερα τον σπουδαίο Αμερικανό σκηνοθέτη και ο Jeremy Strong τον Jesse Eisenberg στον κεντρικό ρόλο. Κανένα σημάδι δεν υποδεικνύει ακόμα μια «ταινία γενιάς», αλλά αν ο σκηνοθέτης Sorkin έχει μάθει την αρετή της αφαίρεσης και ότι δεν είναι πάντα ευεργετικό να πριμοδοτεί τον σεναριογράφο Sorkin, ίσως πάρουμε κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. (Από 08/10) 

Resurrection

Άργησε ενάμισι χρόνο να έρθει στις αίθουσες, μα κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ο Bi Gan που με το Long Day’s Journey Into Night τάραξε τα νερά της φεστιβαλικής σκηνής πριν από λίγα χρόνια, επέστρεψε με ακόμα ένα sui generis και, όπως λέγεται, άκρως σινεφιλικό πόνημα που μοιάζει πλασμένο να βιωθεί στη σκοτεινή αίθουσα, ώστε να το δει κανείς εντελώς απερίσπαστος, μακριά από τις «σειρήνες» των notifications και του doomscrolling. Το σάουντρακ της ταινίας υπογράφουν οι M83, συνδράμοντας ηλεκτρονικά την οπτικοακουστική εμπειρία. (Από 08/10)

Other Mommy

Mε το Host ο Rob Savage υπέγραψε το καλύτερο computer screen horror που έχουμε δει μέχρι στιγμής, αφουγκραζόμενος τις ανησυχίες που γέννησε η καραντίνα κατά την πρώτη περίοδο του Covid. Θα ήταν ευφημισμός αν γράφαμε ότι τα επόμενα πονήματά του δεν εκπλήρωσαν τις υποσχέσεις που έδωσε, ωστόσο ενδέχεται να κάνει ρελάνς με το Other Mommy και μια unhinged Jessica Chastain σε διπλό ρόλο. Το τρέιλερ της ταινίας, πάντως, έγινε viral, με τους φίλους του multiplexάδικου τρόμου να την περιμένουν πώς και πώς. (Από 08/10)

Street Fighter

Ο «διάολος» που μας έτρωγε τα πενηντάρικα στα arcades επιστρέφει, μετά από μια cult αλλά αντικειμενικά trash μεταφορά στα ‘90s, και μια απρόσφορη απόπειρα γέννησης «διευρυμένου σύμπαντος» στα τέλη των ‘00s, που κατάφερε να είναι πολύ χειρότερη από την εκδοχή με τον Van Damme και τον απολαυστικό Raul Joulia ως M.Bison. Το προωθητικό υλικό υπόσχεται θεαματικά χορογραφημένη δράση και τις σωστές δόσεις campiness. Ελπίζουμε αυτό να μην οφείλεται αποκλειστικά στις μαγικές ικανότητες του τμήματος marketing. (Από 15/10)

Clayface

Με τη Supergirl να καταποντίζεται στα ταμεία και το νέο DCU του James Gunn να κλυδωνίζεται πριν καλά καλά εδραιωθεί, η λύση μπορεί να έρθει από το (όπως φαίνεται) ιδιαίτερα γλαφυρό body horror του Clayface, που κινείται σε διαφορετικό ύφος. Αν το σκηνοθετούσε και ο Mike Flanagan, που συνυπογράφει το σενάριο, και όχι ο James Watkins, υπεύθυνος για μια σειρά από αντιδραστικές δημιουργίες με αντικείμενο την αυτοδικία, δεν θα είχαμε καμία επιφύλαξη, αλλά σίγουρα αναμένουμε την ταινία με περιέργεια. (Από 22/10)

Queen at Sea

Από το παραγνωρισμένο L’Attesa (2015) του Pierro Messina και μετά η Juliette Binoche περνά περίοδο φόρμας, μα δεν της έχει κάτσει σχεδόν ούτε μια ταινία που να ξεφεύγει από το πλαίσιο της χρυσής φεστιβαλικής μετριότητας. Η κατάσταση φαίνεται να αλλάζει φέτος με το Queen at Sea, από τις λίγες ταινίες που ξεχώρισαν από ένα, κατά γενική ομολογία, αδύναμο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου. Δεν ήταν η Binoche αυτή που επιβράβευσε η κριτική επιτροπή του διαγωνιστικού τμήματος, βέβαια, αλλά ο πάντα αξιόπιστος Tom Courtenay και η καρατερίστα Αnna Calder-Marshall, που μοιράστηκαν το βραβείο υποστηρικτικής ερμηνείας. (Από 22/10)

Coyote vs Acme

Από τις ταινίες που το καθεστώς Zaslav στη Warner ήθελε να «εξαφανίσει» για λογιστικούς λόγους, μα ευτυχώς δεν είχε την τύχη του Batgirl. Μετά από καθυστέρηση μερικών ετών και εκστρατεία των fan, η ταινία κυκλοφόρησε, πήγε πολύ καλά στις ΗΠΑ, δεδομένου ότι διανεμήθηκε από ανεξάρτητη εταιρεία διανομής, και έλαβε τις θετικότερες κριτικές που έχει δει ποτέ live-action μεταφορά των καμωμάτων των ηρώων των Looney Tunes. Μα, εδώ που τα λέμε, και μόνο η ιδέα ότι ο Coyote μηνύει την Acme για τα ελαττωματικά προϊόντα που τού πούλησε κατά καιρούς, στην προσπάθεια του να πιάσει τον Road Runner, δεν ακούγεται σαν μια ταινία που θα θέλατε να δείτε χτες; (Από 29/10)