10 ταινίες για θερινό σινεμά στο σπίτι

La Piscine (1969) 

Δύσκολο να εννοηθεί κινηματογραφικό καλοκαίρι δίχως τα ηλιοκαμένα, υγρά κορμιά των Romy Schneider και Alain Delon στο ράθυμο, πυρωμένο πρώτο ημίωρο της δημιουργίας του Jacques Deray. Γύρω από την Πισίνα του τίτλου θα παιχτεί ένα παιχνίδι ερωτικού ανταγωνισμού και μεγαλοαστικής αυτοαπορρόφησης, ωστόσο είναι αυτή η ράθυμη, ερεθιστική πρώτη πράξη και το εξωκινηματογραφικό δράμα της επανένωσης των χωρισμένων (στη ζωή) πρωταγωνιστών που χάρισαν στην ταινία κινηματογραφική αθανασία. (Cinobo)

The Hunt for Red October (1990)

Σήμερα μνημονεύεται κυρίως για τον ευφάνταστο τρόπο που συστήνει μια γνώριμη κινηματογραφική σύμβαση – ήρωες που κανονικά θα έπρεπε να μιλούν σε άλλη γλώσσα, αλλά εμείς τους ακούμε στην αγγλική- αλλά το Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη υπήρξε θρυλικός τίτλος για όσους το πρόλαβαν στα σινεμά και στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Προσφέρει υποβρύχια δράση περιωπής κι ένα στιβαρό καστ, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένας ψαρωτικός (και πολύ γοητευτικός) Sean Connery. (Netflix)

Dead Again (1991)

Mια εξωφρενική πλοκή, που στα χέρια του De Palma θα γινόταν πρώτης τάξεως υλικό για βιρτουόζικα set-pieces, υπό τις οδηγίες του σοβαροφανούς και μεγαλομανούς Kenneth Branagh μετατρέπεται σε pulp τραγωδία, με κάποτε συζητήσιμα αλλά ποτέ βαρετά αποτελέσματα. Όποιος θέλει να το διαβάσει ψυχαναλυτικά (και ημιαυτοβιογραφικά), θα δει έναν αρσενικό που έχει παντρευτεί μεν την αδερφή-ψυχή του, αλλά εμποδίζεται από το παιδί μέσα του να ζήσει ευτυχισμένος μαζί της και καταστρέφει τα πάντα. Τώρα αν εσείς θέλετε να κάνετε παραλληλισμούς με την αληθινή σχέση Branagh και Emma Thompson, εμείς δεν θα σας εμποδίσουμε. (Netflix)

Finding Nemo (2003)

Ήταν πραγματικά συναρπαστικό να βλέπεις την εξελικτική πορεία της φιλμογραφίας της Pixar όταν πήρε τη σκυτάλη από το ντισνεικό παράρτήμα animation κατά την παρακμή του και ανέλαβε χρέη παιδαγωγού τύπου Mary Poppins, δηλαδή κάποιου που προσέχει μεν τα παιδιά, αλλά κυρίως φροντίζει το «τραυματισμένο παιδί» μέσα στους ενήλικες.  Θα μπορούσαμε να επιλέξουμε σχεδόν οποιαδήποτε ταινία από εκείνη την περίοδο, αλλά ο βυθός του Finding Nemo παραμένει μέχρι σήμερα από τα ομορφότερα animated περιβάλλοντα που είδαμε στη μεγάλη οθόνη και καθιστά την ταινία καταλληλότερη για θερινή προβολή. (Disney+)

Vicky Cristina Barcelona (2008)

Η Βαρκελώνη, η τρίτη γυναίκα του τίτλου, είναι η αφορμή ώστε ο Woody Allen να στήσει ακόμα μια ωραιότατη ταινία πόλης, ενώ η Maria Elena, που δεν βρήκε θέση στον τίτλο, κλέβει την παράσταση, χάρη στη σαρωτική (και οσκαρική) ερμηνεία της Penelope Cruz, που έπλασε μια μεσογειακή φιγούρα αλά Sophia Loren. Όσο για τη Vicky και την Cristina; Αποδέχονται την ερωτική πρόσκληση του Juan Antonio, σε μια σκηνή που τοποθέτησε τον Javier Bardem αυτομάτως, αν όχι αυτεπαγγέλτως, στους μεγάλους έρωτες του θηλυκού κοινού, περνούν μια αξέχαστη καλοκαιρινή εμπειρία και διαπιστώνουν ότι το κακό με τα καλοκαίρια στη Βαρκελώνη είναι πως κάποτε τα βρίσκει το φθινόπωρο. (Nova) 

Greyhound (2020)

Με τον Tom Hanks να ηγείται μιας νηοπομπής των Συμμάχων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που πρέπει πάση θυσία να περάσει ανάμεσα από υποβρύχια του Άξονα για να παραδώσει το φορτίο της, το Greyhound υπήρξε «θύμα» της πανδημίας και κυκλοφόρησε απευθείας στο streaming αντί για τις αίθουσες, όπου ανήκε. Αν αγαπάτε τις ταινίες που δίνουν έμφαση στη διαδικασία του αντικειμένου της, θα περάσετε χάρμα, αν έχετε και καλό ηχοσύστημα δε, θα περάσετε θαυμάσια, καθώς ο ηχητικός σχεδιασμός της ταινίας μας τοποθετεί εντός της θαλασσοταραχής, στη μέση της ναυμαχίας, με τρόπο που είχαμε να δούμε από τον καιρό του (αριστουργηματικού) Master and Commander. (Apple TV+)

Paris 13^th District (2021)

Mε τη βοήθεια της Celine Sciamma στο σενάριο, ο Jacques Audiard έπλασε μια sex positive, αδίκως παραγνωρισμένη δημιουργία που καταγράφει απενοχοποιημένα το σύγχρονο ερωτικό τοπίο και κατορθώνει να υπογραμμίσει τον ναρκισσισμό των καιρών μας, δίχως ποτέ να γίνεται ισοπεδωτική ή πατερναλιστική, όπως συνηθίζεται. Ελκυστικά πρόσωπα και σώματα, γοητευτικό ασπρόμαυρο φίλτρο, μεθυστικοί ηλεκτρονικοί ήχοι και υπερχειλίζων ερωτισμός σε μια ταινία πλασμένη για θερινές προβολές. (Cinobo)

See how they Run (2022)

Τα whodunit είναι παντός καιρού, αλλά πάνε πακέτο με τις θερινές προβολές – ποιος δεν θέλει να δει ένα αβαρές μυστήριο το καλοκαίρι; Toύτο εδώ έχει φινέτσα,  σινεφιλικές αναφορές, την (απαραίτητη για το είδος) βρετανικότητα, wesandersonική αισθητική, καταπληκτικό κωμικό χρονισμό μεταξύ του πρωταγωνιστικού ζεύγους των Sam Rockwell και Seirsa Ronan, διατήρηση και σεβασμό των δομικών στοιχείων του είδους για να τέρψει τους παλιούς, meta πινελιές για να προσελκύσει τους νεότερους, καθώς κι έναν ανέλπιστο φόρο τιμής στη «μητέρα» του whodunit. (Cosmote TV, Disney+, Vodafone TV)

Rye Lane (2023)

Ο David Jonsson, ένας από τους καλύτερους ανερχόμενους ηθοποιούς εκεί έξω, προσλήφθηκε από τη Marvel ως νέος Black Panther. Ευκαιρία να ανατρέξουμε στην πρωταγωνιστική του εμφάνιση σε μια πολύ φρέσκια κομεντί, που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Η δράση του Rye Lane περιορίζεται στη διάρκεια μιας μέρας και ακολουθεί τον Ντομ και τη Γιας, δυο εικοσάρηδες σε φάση ανάνηψης από χωρισμό. Η συνταγή της τριλογίας Before του Linklater μπολιάζεται με οπτικά ευρήματα και συνδυάζεται με μια εμφανή αγάπη για την Street Art, σε μια ταινία που, μεταξύ άλλων, συλλαμβάνει μοναδικά τον ήχο και τον παλμό του Νότιου Λονδίνου και διαθέτει και μια μικρή έκπληξη που θα ενθουσιάσει τους πολυάριθμους φαν του Love Actually. (Disney+)

Send Help (2026)

Αφού μπόρεσε να περάσει από την κερκόπορτα κάποια ψήγματα δημιουργικότητας στο πολυσύμπαν της Marvel μέσω του πολύπαθου δεύτερου Doctor Strange, ο Sam Raimi επέστρεψε σε εκείνο το κράμα τρόμου και χαβαλέ που μόνο αυτός πετυχαίνει με τέτοια τονική ισορροπία, παράγοντας μεταμεσονύκτιες κινηματογραφικές λιχουδιές πρώτης κλάσης. Εδώ ένας αντιπαθέστατος, ολίγον άχρηστος νεαρός CEO και μια κάπως μεγαλύτερη, ελαφρώς αντικοινωνική μα άριστη υπάλληλος ναυαγούν σε ερημονήσι, σε μια camp, αιματηρή παραλλαγή της Κυρίας και του Ναύτη, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, δεν χαρίζεται σε κανένα και θυμίζει αρκετά την βιτριολική, αντικορπορατική σάτιρα του Drag me to Hell. (Disney+)