Wild Horse Nine
Πιο πολιτικός από ποτέ, ο Martin McDonagh επιστρατεύει το δηκτικό του χιούμορ και την ιρλανδική μαυροψυχιά του για να εξερευνήσει την αμερικανικότητα και τα σύνδρομά της, να καταστήσει την Εικόνα θεματοφύλακα της Αλήθειας και της Μνήμης και να βγάλει από τον John Malkovich ερμηνεία που δεν θυμίζει καμία άλλη στο σύνολο της φιλμογραφίας του. Περισσότερα για την ταινία στην κριτική μας από το Φεστιβάλ Βενετίας. (Από 05/11)
Club Kid
Από βασιλιάς των insta reels, ο Jordan Firstmann επανασυστήνεται ως υποσχόμενος δημιουργός, υπογράφοντας την πιο γλυκιά κι ευχάριστη δημιουργία της χρονιάς. Mε το Club Kid ο Firstmann επιστρατεύει μια δοκιμασμένη συνταγή, την εκτελεί αλάνθαστα και την παραλλάσσει έξυπνα στο τέλος, έχοντας και τη σύνεση να κλείσει την ταινία του με Cocteau Twins – γίνεται να μην φύγεις με χαμόγελο στα χείλη μετά; Χωρίς να ανακαλύπτει τον (κινηματογραφικό) τροχό, είναι από εκείνες τις ταινίες που, ειλικρινά και με όλο τον σεβασμό προς τους αναγνώστες μας, πρέπει να έχεις πρόβλημα για να μην σου αρέσουν έστω και λίγο. (Από 05/11)
Godzilla Minus Zero
Κανένα επίθετο δεν μπορεί να ακουστεί υπερβολικό για να συνοδεύσει το Godzilla Minus One, ένα έκτακτο monster movie που συνδύαζε παλιομοδίτικη αύρα με έναν γνήσια αντιπολεμικό χαρακτήρα. O Takashi Yamazaki επιστρέφει για ένα sequel εκείνης της ταινίας, με πολύ πιο άγριες διαθέσεις αυτή τη φορά, όπως διαβάζουμε. Είναι πολύ πιθανό να καταφέρει και το Godzilla Minus Zero να στιγματίσει το είδος του, όπως ο προκάτοχός του. (Από 05/11)
The Devils
Αν και τις «κομμένες σκηνές» τις είχαμε δει σε κακή ποιότητα, η ενσωμάτωσή τους στην ταινία και η αποκατάστασή της είναι, πιθανότατα, το σινεφίλ γεγονός της χρονιάς. H γνώριμη καλλιτεχνική αυθάδεια του Ken Russel συνδυάζεται με τα αναχρονιστικά, οριακά ρετροφουτουριστικά σκηνικά του Derek Jarman, που καθιστούν την ταινία άτυπο companion piece του Clockwork Orange. Και το Devils μοιάζει με την ταινία του Kubrick και σε κάτι ακόμα: δείχνει κι αυτό τόσο φρέσκο, που θα μπορούσε να έχει γυριστεί σήμερα. Δείτε το οπωσδήποτε στο σινεμά. (Από 12/11)
Ebenezer
Η νιοστή μεταφορά της αγαπημένης, χριστουγεννιάτικης ντικενσιανής ιστορίας μας κινεί, κάπως, την περιέργεια, όχι για τη συνήθη μασκαράτα του Johnny Depp στον ρόλο του τίτλου, αλλά επειδή πίσω από τον φακό βρίσκουμε τον Ti West, του House of the Devil και της τριλογίας Χ-Pearl-MaXXXine και αναρωτιόμαστε τι θα φέρει σε ένα κατά βάση οικογενειακό θέαμα, έστω κι αν, επί της ουσίας, το Christmas Carol είναι η αρχετυπική ιστορία φαντασμάτων. (Από 12/11)
I Play Rocky
Η ιστορία της γέννησης του Rocky στο μυαλό του Stallone, της επιμονής του να πρωταγωνιστήσει και των γυρισμάτων της ταινίας κάνουν από μόνες της ένα έκτακτο underdog story. O Peter Farrelly του Green Book το μυρίστηκε και γύρισε crowdpleaser από εκείνα που, κατά βάθος, προσμένουν με λαχτάρα οι σινεφίλ, σε μια ταινία που υπογραμμίζει την αλληλένδετη σχέση Rocky και Stallone. Παρά τον οξύ ανταγωνισμό στην κατηγορία, θεωρούμε δεδομένη τη θέση του Anthony Ippolito στην οσκαρική πεντάδα του Α’ Ανδρικού Ρόλου. (Από 19/11)
Υou Can See Everything
Τα social media έκαναν και πάλι το θαύμα τους και το hype του υβριδικού ντοκιμαντέρ που γύρισαν οι Nathan Fielder και Lance Oppenheim στο πλευρό της Elizabeth Holmes μετατράπηκε όχι απλώς σε must προβολή, αλλά στην ταινία του χειμώνα. Εντυπωσιακό, αν αναλογιστείτε πόσο niche ήταν μέχρι πρότινος η (για εμάς εκλεκτή) κωμωδία της αμηχανίας που πρεσβεύει ο Fielder. Αν μπει κάποιος στο Letterboxd και διαβάσει τι γράφεται για την ταινία, θα πιστέψει ότι αποτελεί κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία του σινεμά. Για να δούμε. (Από 19/11)
The Hunger Games: Sunrise on the Reaping
Mετά την εγκάρδια εισπρακτική υποδοχή του Ballad of Songbirds and Snakes, η επιστροφή στο σύμπαν του Hunger Games ήταν μάλλον αναπόφευκτη. Αναμένουμε λιγότερα τραγουδιστικά στιγμιότυπα, χαιρόμαστε για την παρουσία του Ralph Fiennes και διαβάζουμε για σύντομη συμμετοχή της Jennifer Lawrence, σε μια ταινία που θα κρατήσει τα ταμεία «ζεστά», μέχρι την έλευση του «Dunesday», που φιλοδοξεί να εξελιχθεί στο «Barbenheimmer» του 2026. (Από 19/11)
Minotaur
Ακόμα μια διασκευή κλασικού ευρωπαϊκού arthouse τίτλου από μεγάλο δημιουργό φέτος, μόνο που ο Ρώσος Andrey Zvyagintsev απέφυγε τον σκόπελο που βούλιαξε το κινηματογραφικό καράβι του Farhadi και έπλασε μια δημιουργία που μπορεί να κοιτάξει στα ίσια την πηγή της, το La Femme Infidele του Claude Chabrol. Ιδιοφυής η αναγωγή από το ειδικό στο γενικό, εντελώς μελβιλική – εκ του Jean-Pierre Melville- η μακροσκελής σεκάνς της δολοφονίας και ακόμα μια δυνατή στιγμή σε μια φιλμογραφία που έχει να επιδείξει μόνο τέτοιες. (Από 19/11)
Focker-In-Law
Ομολογουμένως, μετά το φιάσκο του Little Fockers, το ενδιαφέρον μας για το franchise είναι ελάχιστο, ωστόσο η παρουσία της κωμικής MPV του Wicked Ariana Grande ως νύφης του Ben Stiller και το πάντρεμά της επί της οθόνης με τον τελευταίο και με τον Bobby μάς κάνει να ελπίζουμε κρυφά σε θέαμα ανεκτό, γιατί όχι κι ευχάριστο. Παίζει και ο Skyler Gisondo ή αλλιώς η πηγή μιας εσωτερικότητας κι ενός μέτρου που απουσίαζαν από τη σκηνοθεσία του Lance Oppenheim στο Primetime, η συζήτηση για το οποίο ξεφούσκωσε γρήγορα. Δεν θα πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει και να μας δυσαρεστεί αυτό το σινεφιλικό (;) trend που θέλει το build-up ως την κυκλοφορία μιας ταινίας να ενδιαφέρει περισσότερο από την ίδια την ταινία, η οποία, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, 2-3 βδομάδες μετά την κυκλοφορία της βλέπει πολλούς σινεφίλ να την αντιμετωπίζουν σαν κάτι που βγήκε πριν από 15 χρόνια και δεν τους αφορά πια.(Από 26/11)
What’s Next: Kλείστε την early bird θέση σου στο επόμενο μεγάλο event του WIRED Greece.
Κάντε ετήσια συνδρομή στο WIRED Greece ώστε να μη χάνετε κανένα τεύχος.
Ακολουθήστε μας στο κανάλι μας στο You Tube για να μη χάνετε κανένα vidcast.
Με την εγγραφή σας, συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης μας (συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης από ομαδικές αγωγές και των διατάξεων διαιτησίας) και αναγνωρίζετε την Πολιτική Απορρήτου μας.
