Ήταν ακόμη μια ακόμη συναρπαστική εβδομάδα για τον κόσμο της επιστήμης. Από τη μετανάστευση των φαλαινών μέχρι τα νευρικά δίκτυα πίσω από τον καρκίνο του μαστού ακολουθούν οι πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις που ξεχώρισαν τις τελευταίες ημέρες.
Για να δείτε περισσότερες επιστημονικές ανακαλύψεις τις εβδομάδες που μας πέρασαν, επισκεφτείτε τη στήλη Week in Science.
«Φάε τυρί, κάνει καλό»
Η Μονάδα Τροφικών Μικροβιακών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Ρέντινγκ στην Αγγλία εστίασε σε τρεις ποικιλίες τυριών, που παράγονται από το Nettlebed Creamery στην κομητεία του Όξφορντσιρ, για να μελετήσει τα βακτήρια που αναπτύσσονται κατά την ωρίμανσή τους.
Συγκεκριμένα, μελετήθηκε ένα μαλακό τυρί με λευκή φλούδα που ωριμάζει για λίγο περισσότερο από μία εβδομάδα, ένα ημίμαλακο τυρί που ωριμάζει σε διάστημα αρκετών εβδομάδων, και ένα ημίσκληρο τυρί που ωριμάζει σε άχυρο για περίπου εννέα μήνες.
Ο Streptococcus thermophilus, ο οποίος χρησιμοποιείται για την παραγωγή γιαουρτιού, κυριαρχούσε στα ημίμαλακα και σκληρότερα τυριά καθ’ όλη τη διαδικασία της ωρίμανσης. Παρομοίως, ο Lactococcus lactis ανιχνεύθηκε και στα τρία τυριά από την αρχή έως το τέλος.
Στο δεύτερο και τρίτο τυρί της μελέτης παρατηρήθηκε επίσης το Propionibacterium freudenreichii, το οποίο έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες και μάλιστα σχετίζεται με τη μείωση της σύνθεσης χοληστερόλης αλλά και τη ρύθμιση της όρεξης. Εκτός αυτού, η λευκή μούχλα Penicillium candidum, που σχηματίζει τη φλούδα στο μαλακό τυρί, παράγει χιτίνη, η οποία μπορεί να ενθαρρύνει θετικές αλλαγές στη μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου.
Η διαδικασία ωρίμανσης στο άχυρο φάνηκε επίσης να έχει εντυπωσιακή επίδραση στο σκληρότερο τυρί. To πλήρως ώριμο τυρί περιείχε σχεδόν τετραπλάσια βακτηριακά είδη σε σύγκριση με το ίδιο τυρί σε πρωιμότερο στάδιο της ωρίμανσης.
Σύμφωνα με την επικεφαλής συγγραφέα της μελέτης, Sabrina Longley, «το σύνολο από λίπη και πρωτεΐνες στο τυρί μπορεί επίσης να βοηθήσει στην προστασία των βακτηρίων καθώς ταξιδεύουν κατά μήκος του πεπτικού σωλήνα, καθιστώντας το τυρί ένα εξαιρετικό μέσο για τη μεταφορά προβιοτικών στο έντερο».
Σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να προσδιοριστεί πώς συμπεριφέρονται και αλλάζουν αυτοί οι βακτηριακοί πληθυσμοί εντός του εντέρου μετά την κατανάλωση των τυριών, καθώς και τι επιδράσεις έχουν τελικά στον ανθρώπινο οργανισμό.
Πηγή: ScienceDaily
Μετανάστευση γιγάντων
Μια έρευνα δεκαετιών, η οποία κατέγραψε εκατοντάδες φάλαινες στην Ανατολική Γροιλανδία, έδειξε ότι αυτές ταξιδεύουν και τρέφονται σε περιοχές που προηγουμένως ήταν απρόσιτες. Ο λόγος είναι ο πάγος που εξαφανίζεται.
Οι συστηματικές εναέριες έρευνες, σε συνδυασμό με δεδομένα από διαδρομές 15 φαλαινών που έφεραν δορυφορικούς πομπούς αλλά και μαρτυρίες κυνηγών Ινουίτ, δείχνουν ότι 4.000 μεγάπτερες, 6.000 πτεροφάλαινες και 6.000 ρυγχοφάλαινες επισκέφθηκαν τη Θάλασσα της Γροιλανδίας το καλοκαίρι του 2024.
Καθώς η κλιματική αλλαγή θερμαίνει τη θάλασσα και λιώνει τους πάγους, τα ζώα αυτά έχουν προσαρμοστεί σε ένα νέο καθεστώς ωκεανού, όπου, μεταξύ άλλων, παρατηρείται και η λεγόμενη «μανία για τροφή». Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι τα τρία αυτά είδη φάλαινας καταναλώνουν τουλάχιστον 800.000 τόνους ψαριών κατά τη διάρκεια μιας καλοκαιρινής περιόδου σίτισης.
Δεν είναι σαφές από αυτή τη μελέτη εάν η αλλαγή αντικατοπτρίζει μια συνολική αύξηση των πληθυσμών αυτών των ειδών ή απλώς μια ανακατανομή από άλλες περιοχές. Σε κάθε περίπτωση, άλλα είδη όπως οι μπελούγκες καλούνται να μοιραστούν τα ύδατά τους ή ακόμα και να εκτοπιστούν.
Ο καθηγητής Heide-Jørgensen, από το Ινστιτούτο Φυσικών Πόρων της Γροιλανδίας, δήλωσε στο BBC News ότι «για ορισμένα είδη, η κλιματική αλλαγή δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα, καθώς ανοίγει νέους δρόμους. Ωστόσο, άλλα είδη χάνουν το βιότοπό τους».
Πηγή: BBC
Το νευρικό δίκτυο πίσω από τον καρκίνο του μαστού
Μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cell Death & Differentiation, ρίχνει φως στα νευρικά δίκτυα πίσω από τον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού – μία από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου.
Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι όγκοι προσελκύουν μακροφάγα, έναν τύπο λευκών αιμοσφαιρίων του ανοσοποιητικού συστήματος που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, βοηθούν το σώμα να καταπολεμήσει τις λοιμώξεις. Όταν τα μακροφάγα εισέλθουν στον όγκο, απελευθερώνουν τον εγκεφαλικό νευροτροφικό παράγοντα (Brain-Derived Neurotrophic Factor – BDNF) – μια πρωτεΐνη που «σπρώχνει» τα κοντινά νεύρα προς τον όγκο.
Κανονικά ο BDNF βοηθά στην επιβίωση των νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο. Στον καρκίνο του μαστού, ωστόσο, μπορεί να συμβάλει στην εξέλιξη του ίδιου του καρκίνου αλλά και στην ανθεκτικότητά του στη θεραπεία.
Αυτή η ανακάλυψη ανοίγει νέους δρόμους για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Αντί να επικεντρώνονται μόνο στην καταστροφή των καρκινικών κυττάρων, οι μελλοντικές θεραπείες θα μπορούσαν να διακόψουν την «επικοινωνία» μεταξύ του BDNF και των νεύρων που υποστηρίζουν την ανάπτυξη του όγκου – κάτι που δοκιμάστηκε σε ποντίκια και φάνηκε να πετυχαίνει.
Στους ανθρώπους με τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού, τα δεδομένα έδειξαν ότι οι όγκοι που περιείχαν υψηλότερα επίπεδα μακροφάγων και BDNF συνδέθηκαν με μειωμένες πιθανότητες επιβίωσης. Οι επιστήμονες θέλουν τώρα να κατανοήσουν πώς ακριβώς τα νεύρα συμβάλλουν στην ανάπτυξη του ίδιου του όγκου αλλά και να δοκιμάσουν την ίδια παρέμβαση στον καρκίνο των ωοθηκών – ένα άλλο είδος επιθετικού καρκίνου.
«Θέλουμε να ενεργοποιήσουμε ξανά την αντικαρκινική ανοσία στους καρκινοπαθείς, ώστε τα ανοσοποιητικά τους συστήματα να μπορούν να απορρίψουν τους όγκους», είπε η Δρ. Maureen Cox, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα.
Πηγή: ScienceDaily
Ένα αρχαίο μυστήριο
Από το 2002, έχουν έρθει στην επιφάνεια περισσότερα από 100 απολιθώματα προϊστορικών πουλιών στη βορειοδυτική Κίνα, ηλικίας 120 εκατομμυρίων ετών. Μέχρι σήμερα, οι παλαιοντολόγοι πίστευαν ότι ο θηρευτής των πουλιών αυτών ήταν ένας σαρκοφάγος δεινόσαυρος.
Όμως, μια νέα ανακάλυψη έριξε φως σε ένα νέο είδος δεινόσαυρου με φτερά στα χέρια και τα πόδια, που ενδέχεται να είναι ο ένοχος. Ο Jian changmaensis ανήκε σε μια ομάδα δεινοσαύρων γνωστή ως μικροράπτορες – μικροί, γρήγοροι και ξάδερφοι του διάσημου βελοσιράπτορα.
Ο εν λόγω δεινόσαυρος πιθανότατα χρησιμοποιούσε τα φτερά του για να απογειώνεται και να «γλιστράει» στον αέρα, όπως ένας ιπτάμενος σκίουρος. Σε σχέση με άλλους μικροράπτορες, οι στρογγυλεμένες προεξοχές στο βραχιόνιο οστό – αλλιώς κόνδυλοι – που βοηθούν στον σχηματισμό του αγκώνα, διαμορφώθηκαν διαφορετικά στον J. changmaensis. Μια δομή στον ώμο που ονομάζεται κορακοειδής απόφυση ήταν επίσης μακρύτερη.
«Αυτά τα χαρακτηριστικά θυμίζουν έντονα τα πουλιά», λέει η Jingmai O’Connor, παλαιοντολόγος στο Field Museum του Σικάγο, που μελετά την εξέλιξη των πουλιών. Με εκτιμώμενο άνοιγμα φτερών 1,22 μέτρα, ο νέος δεινόσαυρος συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους μικροράπτορες που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα.
Το εύρημα δεν λύνει μόνο το μυστήριο του ποιος κυνηγούσε τα πρώιμα πουλιά της βορειοδυτικής Κίνας, αλλά μπορεί να βοηθήσει τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα το πώς αυτός ο θηρευτής έστηνε ενέδρα στα θηράματά του ενώ βρισκόταν στον αέρα, αλλά και τους ρόλους που είχαν οι μικροράπτορες στα αρχαία οικοσυστήματα.
Πηγή: ScienceNewsΕxplores
