Παραδοσιακά, κάθε χρόνο μετά το πέρας των Νυχτών Πρεμιέρας ο αριθμός νέων κυκλοφοριών αγγίζει διψήφιο νούμερο και η φετινή χρονιά δεν έσπασε την παράδοση. Κεντρική ταινία της εβδομάδας είναι το All of a Sudden, που έκανε την πανελλήνια πρεμιέρα του εκεί και κυκλοφορεί πλέον στις αίθουσες, με τον Ryusuke Hamaguchi του Drive my Car και του Wheel of Fortune and Fantasy να διεκδικεί και πάλι μια θέση στα Όσκαρ – δεν είδαμε ακόμα την ταινία, αλλά τον εμπιστευόμαστε τυφλά.
Το Whalefall έρχεται για να πιστοποιήσει την εξαιρετική χρονιά που διάγει ο Austin Abrams πίσω από την οθόνη – γιατί εντός της, κακοπερνά. Μετά από όσα έπαθε στο Resident Evil, εδώ βρίσκεται παγιδευμένος στην κοιλιά μιας φάλαινας, στη νέα θριλερική αλληγορία του σκηνοθέτη του Νο One will Save you, που προκύπτει λιγότερο camp από όσο θα περίμενε κανείς. O Βrian Duffield, όπως είναι το όνομά του, ξέρει να βρίσκει concept, ξέρει και τι θέλει να πει, ίσως αυτό που τον κρατά στη μικρή κατηγορία είναι ότι ξεκινά από την παραβολή και στήνει γύρω της τα υπόλοιπα και όχι από την ανάπτυξη του εκάστοτε concept ώστε να καταλήξει εκεί – στην παραβολή. Υπάρχουν πάντως σκηνές που σε κάνουν να αισθάνεσαι άβολα στο κάθισμα, με τον απολαυστικό τρόπο, και μερικές εκθαμβωτικές υποβρύχιες σκηνές.
Το Street Fighter εμπνέεται από το Street Fighter II και μας μεταφέρει στα ‘90s, σε έναν νοσταλγικό φιλμικό χαβαλέ που, παρά τις αδυναμίες του, μας εξέπληξε ευχάριστα και κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι τόσο fun. Διαβάστε περισσότερα στην κριτική μας για την ταινία.
Το Sacrifice του Romain Gavras είναι ακόμα μια ατυχέστατη παραλλαγή της πολυχρησιμοποιημένης, σατιρικής eat the rich συνταγής που τοποθετεί τη δράση της στο τέλους του δυτικού πολιτισμού, συγκεντρώνει μια χούφτα προνομιούχους σε κάποιο μέρος για ένα event, ώστε να τους διακωμωδήσει, συστήνει μια (συνήθως ταξική) σύγκρουση και γυρίζει «εκρηκτικά» σελίδα στην επόμενη μέρα κατά το κλείσιμο. Κρίμα που εκτελείται πάντα με τον πιο σχηματικό και φωνακλάδικο τρόπο. Εδώ, μάλιστα, όλα φαντάζουν προχειροστημένα. Για πολλά μπορείς να κατηγορήσεις τις προηγούμενες ταινίες του υιού Gavras, αλλά όχι για βιασύνη και προχειρότητα στη mise en scene και τη χορογραφία εντός (κι εκτός) του κάδρου. Εδώ το «κατηγορητήριο» είναι βαρύ.
Η Βαλίτσα ελπίζει να αναβιώσει (στιλιστικά και εισπρακτικά) το είδος της εγχώριας mainstream κωμωδίας που κυριαρχούσε στα ταμεία προ εικοσαετίας, έχοντας 4 ικανές ηθοποιούς στην εμπροσθοφυλακή, ενώ το Other Sister είναι μια δημιουργία εντελώς μικρομηκάδικης λογικής (κι αισθητικής) που επιμηκύνθηκε με το στανιό για μιάμιση ώρα – εκ των υστέρων διαβάσαμε ότι πρόκειται για σπουδαστική ταινία και δεν εκπλαγήκαμε.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει δύο ελληνικά ντοκιμαντέρ, το Γεννημένος Δυο Φορές του Στέλιου Κούλογλου και το Δεν Κοστίζει Τίποτα της Μαίρης Μπουλή, αλλά και δυο παιδικές ταινίες με τίτλο ο Μπαλωματούλής και ο Ασχημογλυκούλης αντίστοιχα. Μάλλον αν ήσουν animation, δεν έπαιρνες άδεια από τη σημαία για να κυκλοφορήσεις αυτή την εβδομάδα αν δεν επινοούσες ελληνικό τίτλο με κατάληξη εις –ούλης.
Τέλος, έχουμε δύο έκτακτες επιστροφές από τα παλιά. Το Terminator του James Cameron τείνει να μείνει στη σκιά της εκρηκτικής συνέχειάς του, μα υπήρξε ταινία-σταθμός για την επιστημονική φαντασία, συνδυάζοντας θριλερικές συμβάσεις με την αγωνία για την πιθανή εξάπλωση της Τεχνητής Νοημοσύνης στα ‘80s – που να ’ξεραν. Το Donnie Darko, που πολλοί ανακαλύψαμε τυχαία σε VHS και DVD, κλείνει 25 χρόνια και επιστρέφει για να θυμίσει τι σημαίνει καλή φιλμική σπαζοκεφαλιά, αλλά και να αποκαλύψει σε μια νεότερη γενιά τον αντικομφορμιστικό χαρακτήρα που κρύβει πίσω από το mindfuck περίβλημά του.
Με την εγγραφή σας, συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης μας (συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης από ομαδικές αγωγές και των διατάξεων διαιτησίας) και αναγνωρίζετε την Πολιτική Απορρήτου μας.
