Πριν από έναν χρόνο, το ενδεχόμενο οι Δημοκρατικοί να ανακτήσουν τη Γερουσία στις μεσοπρόθεσμες εκλογές του 2026 έμοιαζε περίπου με πολιτική επιστημονική φαντασία. Το κόμμα άλλωστε είχε βγει τραυματισμένο από τις εκλογές του 2024, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε επιστρέψει στον Λευκό Οίκο και οι Ρεπουμπλικανοί είχαν επικρατήσει τόσο στη Γερουσία όσο και στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Έναν χρόνο αργότερα, ο χάρτης μοιάζει πολύ διαφορετικός.
Ενόψει των midterms του Νοεμβρίου, οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται πλέον ως φαβορί για να διεκδικήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων. Και στη Γερουσία, ένα σενάριο που κάποτε φαινόταν σχεδόν απαγορευτικό έχει μετατραπεί σε πραγματική πιθανότητα.
Μια Γερουσία υπό έλεγχο των Δημοκρατικών μπορεί να περιορίσει δραστικά το περιθώριο κινήσεων του Λευκού Οίκου, από τους διορισμούς και τη νομοθετική ατζέντα μέχρι κρίσιμες ψηφοφορίες γύρω από την οικονομική και εμπορική πολιτική.
Η διαδρομή παραμένει εξαιρετικά δύσκολη. Οι Δημοκρατικοί καλούνται πρώτα να υπερασπιστούν έδρες σε πολιτείες που κινούνται προς τα δεξιά ή παραμένουν βαθιά διχασμένες. Στη συνέχεια πρέπει να πάρουν τουλάχιστον τέσσερις έδρες που σήμερα βρίσκονται σε ρεπουμπλικανικά χέρια. Με άλλα λόγια, χρειάζονται ταυτόχρονα τέλεια άμυνα και αρκετές εκτός έδρας νίκες.
Αν τα καταφέρουν, όμως, το αποτέλεσμα θα αλλάξει ουσιαστικά τις ισορροπίες της δεύτερης προεδρίας Τραμπ. Μια Γερουσία υπό έλεγχο των Δημοκρατικών μπορεί να περιορίσει δραστικά το περιθώριο κινήσεων του Λευκού Οίκου, από τους διορισμούς και τη νομοθετική ατζέντα μέχρι κρίσιμες ψηφοφορίες γύρω από την οικονομική και εμπορική πολιτική.
Ο βασικός καταλύτης αυτής της αλλαγής βρίσκεται στον ίδιο τον Τραμπ. Η δημοτικότητά του έχει υποχωρήσει αισθητά μέσα στο 2026, με τον μέσο όρο των δημοσκοπήσεων του Silver Bulletin να τον τοποθετεί βαθιά σε αρνητικό έδαφος. Η εικόνα είναι χειρότερη από εκείνη που είχε στο αντίστοιχο σημείο της πρώτης θητείας του, ενώ η έντονη αποδοκιμασία του έχει διευρυνθεί πέρα από τον παραδοσιακό πυρήνα των Δημοκρατικών.
Πίσω από αυτή τη φθορά βρίσκονται κυρίως η οικονομία, η επιμονή του πληθωρισμού και ο πόλεμος στο Ιράν, που έχει προκαλέσει σημαντικές αντιδράσεις ακόμη και μέσα στη ρεπουμπλικανική βάση. Για τους ανεξάρτητους ψηφοφόρους, την ομάδα που συχνά καθορίζει τις οριακές αναμετρήσεις, η εικόνα είναι ακόμη πιο δύσκολη για τον Λευκό Οίκο.
Οι Δημοκρατικοί, βέβαια, κουβαλούν τα δικά τους προβλήματα. Η συνολική εικόνα του κόμματος παραμένει αδύναμη και η σύγκρουση ανάμεσα στην κεντρώα και την προοδευτική πτέρυγα εξακολουθεί να καθορίζει τη στρατηγική του. Οι προκριματικές εκλογές του 2026 έδειξαν ξανά ότι η εσωτερική μάχη για το τι ακριβώς πρέπει να είναι το Δημοκρατικό Κόμμα μετά το 2024 απέχει πολύ από το να έχει λήξει.
Αυτός είναι λοιπόν ο χάρτης: 9 γερουσιαστές αποχωρούν —5 Ρεπουμπλικανοί και 4 Δημοκρατικοί— δημιουργώντας συνολικά 11 ανοιχτές έδρες. Πέραν αυτού, οι Δημοκρατικοί υπερασπίζονται 9 έδρες και οι Ρεπουμπλικανοί 15. Και για να ανακτήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας, οι Δημοκρατικοί πρέπει ουσιαστικά να κρατήσουν όλα όσα ήδη έχουν υπό έλεγχο και να κάνουν τέσσερα flips, δηλαδή να κερδίσουν τουλάχιστον 4 πολιτείες που αυτή την στιγμή έχουν Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή.
Ας κάνουμε λοιπόν μια βουτιά στην αριθμητική των midterms, και στα σενάρια ανά πολιτεία που θα μπορούσαν να φέρουν την πολιτική ανατροπή στις ΗΠΑ.
Τα οχυρά που πρέπει να κρατήσουν: Georgia, New Hampshire, Michigan
Πριν κοιτάξουν προς τον Νότο, το Τέξας ή την Αλάσκα, οι Δημοκρατικοί έχουν μια απλούστερη αποστολή: να μη χάσουν όσα ήδη ελέγχουν. Τρεις πολιτείες βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της άμυνας: η Georgia, το New Hampshire και το Michigan.
Στο New Hampshire, το έδαφος είναι σχετικά ευνοϊκό. Η Κάμαλα Χάρις κέρδισε την πολιτεία στις προεδρικές εκλογές του 2024 και, παρά το ισχυρό πολιτικό brand του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου Sununu, οι δημοσκοπήσεις δίνουν σαφές προβάδισμα στον ελληνικής καταγωγής Chris Pappas. Μια νίκη του θα είχε, προφανώς, ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τα ελληνικά συμφέροντα και το πώς αυτά εκπροσωπούνται στο Κογκρέσο.
Στη Georgia, οι Δημοκρατικοί ποντάρουν στον Jon Ossoff, έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και χαρισματικούς πολιτικούς της νεότερης γενιάς του κόμματος. Ο Ossoff έχει συγκεντρώσει εντυπωσιακά ποσά για την καμπάνια του και εμφανίζεται μπροστά από τον Ρεπουμπλικανό Mike Collins στις μετρήσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και με διψήφια διαφορά. Το στοιχείο που κάνει την επίδοσή του ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι ότι η Georgia ψήφισε Τραμπ το 2024.
Το Michigan είναι η πιο περίπλοκη υπόθεση.
Η πολιτεία πέρασε επίσης στο στρατόπεδο του Τραμπ στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, ενώ η εσωκομματική μάχη των Δημοκρατικών ολοκληρώθηκε στις αρχές Αυγούστου με νίκη του προοδευτικού Abdul El-Sayed απέναντι στην πιο κεντρώα Haley Stevens. Η επικράτησή του στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην κινητοποίηση νεότερων ψηφοφόρων και αποτέλεσε σημαντική νίκη για την αριστερή πτέρυγα του κόμματος.
Στις γενικές εκλογές, όμως, η εξίσωση γίνεται πιο δύσκολη. Το Michigan παραμένει μια βαθιά ανταγωνιστική πολιτεία, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πιο στενή αναμέτρηση και το Δημοκρατικό Κόμμα καλείται να ενώσει ξανά ένα εκλογικό σώμα που μόλις πέρασε από μια έντονη εσωκομματική σύγκρουση. Από όλες τις αμυντικές μάχες των Δημοκρατικών, αυτή μπορεί να αποδειχθεί η πιο επικίνδυνη.
Οι πιο βατοί στόχοι: North Carolina, Maine
Η τέλεια άμυνα απλώς κρατά τους Δημοκρατικούς μέσα στο παιχνίδι. Για να πάρουν τη Γερουσία χρειάζονται τέσσερις νέες έδρες. Οι δύο πιο προφανείς ευκαιρίες βρίσκονται στη North Carolina και στο Maine.
Στη North Carolina, οι Δημοκρατικοί επιστρατεύουν ένα από τα ισχυρότερα ονόματα που διαθέτουν: τον πρώην κυβερνήτη Roy Cooper. Η δημοτικότητά του ξεπερνά τα στενά όρια της κομματικής βάσης, καθώς διατηρεί ισχυρή απήχηση σε κεντρώους και ανεξάρτητους ψηφοφόρους, ακόμη και σε ένα τμήμα μετριοπαθών Ρεπουμπλικανών. Ο Cooper προηγείται στις δημοσκοπήσεις και, σε έναν χάρτη γεμάτο αβεβαιότητες, η North Carolina αποτελεί ίσως την πιο καθαρή ευκαιρία για ένα δημοκρατικό flip.
Στο Maine, η ιστορία είναι αρκετά πιο χαοτική. Ο Graham Platner, ο οποίος είχε κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών, αποσύρθηκε από την κούρσα τον Ιούλιο έπειτα από μια σειρά καταγγελιών, μεταξύ των οποίων και κατηγορία σεξουαλικής επίθεσης, την οποία ο ίδιος αρνήθηκε. Απέναντι στους Δημοκρατικούς βρίσκεται η Susan Collins, μία από τις πιο έμπειρες Ρεπουμπλικανές της Γερουσίας, η οποία διεκδικεί έκτη θητεία. Η Collins έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι μπορεί να ξεπερνά τις προσδοκίες και τις δημοσκοπήσεις, αξιοποιώντας την εικόνα της μετριοπαθούς Ρεπουμπλικανής σε μια πολιτεία που συχνά ψηφίζει Δημοκρατικούς σε εθνικό επίπεδο.
Ο νέος Δημοκρατικός υποψήφιος Troy Jackson εμφανίζεται με οριακό προβάδισμα σε μετρήσεις. Το ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά οι αριθμοί θα κρατήσουν μέχρι την κάλπη ή αν η Collins θα επαναλάβει ένα από τα αγαπημένα της πολιτικά κόλπα: να επιβιώνει ακριβώς τη στιγμή που όλοι περιμένουν την ήττα της.
Η προσπάθεια για την ανατροπή: Texas, Alaska, Ohio, Nebraska
Οι δύσκολες πολιτείες της North Carolina και του Maine μπορούν να φέρουν τους Δημοκρατικούς κοντά. Για να ολοκληρωθεί όμως η ανατροπή, χρειάζονται τουλάχιστον δύο ακόμη νίκες σε πολύ δυσκολότερο έδαφος.
Εδώ αρχίζει το πιο παράξενο κομμάτι του χάρτη που αφορά πολιτείες όπως το Texas, την Alaska, το Ohio και την Nebraska. Αν σας ακούγονται βαθιά συντηρητικές, αυτό συμβαίνει γιατί πραγματικά είναι: και οι τέσσερις πολιτείες ψήφισαν τον Ντόναλντ Τραμπ με διψήφια διαφορά το 2024.
Υπό κανονικές συνθήκες, μια δημοκρατική στρατηγική που θα στηριζόταν σε δύο νίκες από αυτή την τετράδα θα ακουγόταν εξαιρετικά αισιόδοξη. Το 2026, όμως, οι συνθήκες είναι κάθε άλλο παρά κανονικές. Η φθορά του Τραμπ συμπίπτει με μια σειρά από ασυνήθιστα ισχυρές υποψηφιότητες των Δημοκρατικών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με προβλήματα στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Η πιο εντυπωσιακή περίπτωση βρίσκεται στο Τέξας. Οι Ρεπουμπλικανοί επέλεξαν τον Ken Paxton, έναν πολιτικό στενά συνδεδεμένο με την πτέρυγα MAGA, ο οποίος κουβαλά χρόνια πολιτικών και προσωπικών σκανδάλων. Οι Δημοκρατικοί απάντησαν με τον James Talarico, έναν υποψήφιο με αρκετά διαφορετικό πολιτικό προφίλ: μετριοπαθή σε τόνο, εξαιρετικά επικοινωνιακό και με μια πολιτική γλώσσα που ενσωματώνει ανοιχτά τη θρησκευτική πίστη.
Το πραγματικά ασυνήθιστο βρίσκεται στις δημοσκοπήσεις. Ο Talarico έχει μετατρέψει μια αναμέτρηση που κανονικά θα έπρεπε να είναι εύκολη για τους Ρεπουμπλικανούς σε πραγματικό ντέρμπι, εκμεταλλευόμενος μεταξύ άλλων και τις δυσκολίες του Paxton να συσπειρώσει πλήρως τη ρεπουμπλικανική βάση. Για το Τέξας, αυτό από μόνο του είναι πολιτικό γεγονός.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει πολύ βορειότερα, στην Αλάσκα. Η Mary Peltola έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να κερδίσει εκεί όπου οι Δημοκρατικοί επί δεκαετίες είχαν ελάχιστες πιθανότητες. Το 2022 έγινε η πρώτη Δημοκρατική που κέρδισε ομοσπονδιακή εκλογή στην πολιτεία εδώ και πολλά χρόνια, επικρατώντας μάλιστα της Sarah Palin. Τώρα επιστρέφει σε μια νέα αναμέτρηση που έχει μετατρέψει την Αλάσκα σε ένα από τα πιο απροσδόκητα battlegrounds του 2026.
Στο Ohio, οι Δημοκρατικοί ακολουθούν μια λογική που θυμίζει North Carolina: επενδύουν σε έναν υποψήφιο με προσωπικό πολιτικό brand αρκετά ισχυρό ώστε να αντέχει σε ένα ολοένα πιο συντηρητικό εκλογικό περιβάλλον. Ο Δημοκρατικός πρώην γερουσιαστής Sherrod Brown αντιμετωπίζει τον Ρεπουμπλικανό Jon Husted σε ειδική εκλογή για την ολοκλήρωση της θητείας που είχε κερδίσει το 2022 ο JD Vance, πριν παραιτηθεί για να αναλάβει αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Ο Brown διαθέτει πολυετή παρουσία στην πολιτεία, απήχηση στους κεντρώους ψηφοφόρους και ισχυρό μηχανισμό χρηματοδότησης. Οι δημοσκοπήσεις έχουν μετατρέψει μια πολιτεία που τα τελευταία χρόνια έμοιαζε να απομακρύνεται οριστικά από τους Δημοκρατικούς σε πραγματική μάχη.
Τέλος, υπάρχει και η περίπτωση της Nebraska. Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν να χάσουν εκλογές για τη Γερουσία στην πολιτεία από το 2006. Ο Pete Ricketts, ο οποίος διορίστηκε το 2023 και εξελέγη σε ειδική εκλογή την επόμενη χρονιά, διεκδικεί τώρα την πρώτη πλήρη θητεία του. Απέναντί του βρίσκεται ξανά ο Dan Osborn, ο πρώην συνδικαλιστής που το 2024 κατέβηκε ως ανεξάρτητος και κατάφερε να μετατρέψει μια θεωρητικά ασφαλή ρεπουμπλικανική έδρα σε ανταγωνιστική κούρσα. Ο Osborn παραμένει ανεξάρτητος — μια υπενθύμιση ότι η αριθμητική της Γερουσίας μπορεί μερικές φορές να είναι πιο περίπλοκη από τα δύο κομματικά χρώματα του χάρτη. Ο Bernie Sanders, άλλωστε, εκλέγεται επίσης ως ανεξάρτητος αλλά συμμετέχει στο caucus των Δημοκρατικών. Ο Ricketts εξακολουθεί να έχει το προβάδισμα. Η απόσταση, όμως, είναι πολύ μικρότερη από εκείνη που θα περίμενε κανείς σε μια πολιτεία τόσο σταθερά συντηρητική όσο η Nebraska.
Εν ολίγοις, οι Δημοκρατικοί χρειάζονται μια αλυσίδα από αποτελέσματα που, το καθένα ξεχωριστά, είναι απολύτως εφικτό. Το δύσκολο είναι να συμβούν σχεδόν όλα μαζί: να κρατήσουν Michigan, Georgia και New Hampshire, να πάρουν North Carolina και Maine και στη συνέχεια να βρουν δύο ακόμη νίκες σε πολιτείες όπου πριν από λίγο καιρό μια δημοκρατική επικράτηση θα έμοιαζε σχεδόν απίθανη.
Ένας δύσκολος χάρτης, όμως, έχει πλέον μετατραπεί σε πραγματικό παιχνίδι. Και μέχρι τον Νοέμβριο, οι λίγες πολιτείες που χωρίζουν τους Ρεπουμπλικανούς από την απώλεια της Γερουσίας θα βρίσκονται στο επίκεντρο ολόκληρης της αμερικανικής πολιτικής.
