Στις 10 Μαΐου 2026, στο Apex του Las Vegas, ο Ανδρέας Κατζουράκης ανέβηκε στο ρινγκ απέναντι σε έναν άλλον αήττητο πυγμάχο, τον Μεξικανό χάλκινο Ολυμπιονίκη στους Αγώνες του Ρίο, Misael Rodriguez. Δέκα γύρους αργότερα κατέβηκε με ρεκόρ 17-0 (11 KOs), διατηρώντας το αήττητο ρεκόρ του άθικτο. Με βάση το Houston, προπονητή τον έμπειρο Ronnie Shields, συμβόλαιο με την Zuffa Boxing του Dana White και μία θέση στο top 10 στα μεσαία βάρη, ο 28χρονος Έλληνας πυγμάχος βρίσκεται πια σε απόσταση αναπνοής από έναν αγώνα παγκόσμιου τίτλου. Μιλήσαμε για την τεχνολογία πίσω από τη σύγχρονη πυγμαχία, για το τι σημαίνει να είσαι Έλληνας σε ένα τελείως ξένο για την ελληνική πραγματικότητα σπορ, και για όσα ένας αλγόριθμος δεν θα μάθει ποτέ να διαβάζει στο ρινγκ.
– Ανδρέα καλησπέρα! Ο Misael Rodriguez ήταν η δεύτερη συνεχόμενη νίκη σου απέναντι σε αήττητο αντίπαλο. Και στους δύο αγώνες κυριάρχησες απόλυτα σε όλα τα στατιστικά. Πόσο από όλο αυτό ήταν προετοιμασία και πόσο ένστικτο; Nιώθεις ότι έχεις πλέον αλλάξει επίπεδο;
Αυτό που ένιωσα κατεβαίνοντας από το ρινγκ ήταν χαρά και ηθική ικανοποίηση, ότι έκανα ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στον στόχο μου να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής. Το ότι ήταν χάλκινος ολυμπιονίκης με ενθουσίασε ιδιαίτερα, καθώς εγώ δεν συμμετείχα ποτέ σε ολυμπιάδα και τώρα έχω μια νίκη απέναντι σε κάποιον που κέρδισε μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα στατιστικά ήταν περισσότερο ένστικτο, δικό μου και του προπονητή μου, που μόλις δει ένα κενό, μου το μεταφέρει ανάμεσα στους γύρους και δουλεύω πάνω σε αυτό. Κάθε αγώνας προσθέτει κάτι στο «οπλοστάσιο» μου, αλλά ξέρω εδώ και χρόνια πού ανήκω. Αυτές οι νίκες δεν με εκπλήσσουν, με γεμίζουν σιγουριά.
Στην Ελλάδα η πολιτεία και τα μέσα δεν έχουν καταφέρει να δώσουν στον αθλητισμό την προσοχή και την αξία που του αρμόζει, και αυτό είναι το στενάχωρο.
– Ανέβηκες κατηγορία από τα ελαφρά μεσαία (Light Middleweight) στα μεσαία (Middleweight) για τον Rodriguez. Πώς αλλάζει το σώμα και το στυλ σου όταν δουλεύεις 3 κιλά πάνω από εκεί όπου κατέκτησες τις ζώνες OTX και WBA Continental North American;
Η αλήθεια είναι πως είδα τεράστια διαφορά την εβδομάδα του αγώνα, και κυρίως τις δύο τελευταίες μέρες, εκεί που χάνεις τα τελευταία κιλά πριν τη ζύγιση. Αυτά τα 2.5-3 κιλά έκαναν εκείνες τις μέρες πολύ πιο υποφερτές, καθώς ήμουν ήδη πιο κοντά στο ιδανικό βάρος της κατηγορίας. Πέρα από αυτό, δεν ένιωσα μεγάλη διαφορά σε δύναμη ή φυσική κατάσταση μέσα στον αγώνα.
Η Τεχνολογία Και Η Επιστήμη Στο Σύγχρονο Άθλημα
– Η πυγμαχία θεωρείται ένα από τα πιο σκληρά σπορ, αλλά σήμερα μπαίνουν παντού αισθητήρες, smart gloves, AI πλατφόρμες που αναλύουν τύπο γροθιάς, ταχύτητα και ισχύ, ακόμα και mouthguards που μετρούν impact forces και αναγνωρίζουν fatigue patterns. Πόσο από αυτή τη δεδομενοκεντρική προσέγγιση έχει μπει στο camp σου;
Συγκεκριμένα στο δικό μου camp δεν έχει μπει τίποτα από τα παραπάνω. Ο προπονητής μου, ο Ronnie Shields, είναι 68 ετών και βασίζεται περισσότερο στην προσωπική εμπειρία. Να το πω απλά, είναι της παλιάς σχολής. Στο γυμναστήριο της ενδυνάμωσης και φυσικής κατάστασης όμως, οι προπονητές μου χρησιμοποιούν μηχανήματα που μετρούν έκρηξη, ταχύτητα και πολλά άλλα σε διάφορες ασκήσεις, ώστε να ξέρουν τι χρειάζεται να βελτιώσουμε στην επόμενη προετοιμασία.
– Recovery δεδομένα από WHOOP-style devices, heart rate variability, sleep quality, έχουν γίνει κομμάτι όχι μόνο του αθλητισμού αλλά και της καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Σε ένα άθλημα όπου η ψυχολογία ζυγίζει όσο η φυσική κατάσταση, εμπιστεύεσαι περισσότερο τον αριθμό ή το πώς νιώθει το σώμα σου εκείνη τη μέρα;
Είναι μια μίξη των αριθμών και του πώς νιώθεις. Οι αριθμοί που βλέπεις σε κάποιες μετρήσεις παίζουν άμεσο ρόλο στην ψυχολογία σου, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν χρησιμοποιώ συσκευή όπως το WHOOP. Δεν θέλω, τις μέρες που δεν έχω κοιμηθεί καλά ή είμαι κουρασμένος, τα δεδομένα να με ρίχνουν ακόμα περισσότερο. Στη φυσική προετοιμασία όμως δουλεύω μόνο με βάση τα heart rate zones, φορώντας Garmin και παλμογράφο. Για όλα τα υπόλοιπα ακούω το σώμα μου και ξέρω πότε χρειάζεται ξεκούραση ή πότε μπορώ να το πιέσω.
– Στα προπονητικά camps χρησιμοποιείται πλέον video analysis με computer vision που αναγνωρίζει patterns στους αντιπάλους. Όταν προετοιμαζόσουν για τον Brandon Adams που αντιμετώπισες στον τελικό του OTX Tournament, όπου ακολούθησες ομολογουμένως μια τρομερή στρατηγική για 10 γύρους, τι έψαχνες να βρεις που δεν θα το έβλεπε ένας αλγόριθμος;
Αυτό που παρατηρώ στα βίντεο είναι πώς συμπεριφέρεται ο αθλητής στην αρχή και στο τέλος του αγώνα, για να πάρω μια ιδέα της φυσικής του κατάστασης και του πώς ανταποκρίνεται υπό πίεση. Υπάρχουν βέβαια και πολλά τεχνικά χαρακτηριστικά που βλέπεις μελετώντας τον αντίπαλο, αλλά αυτά τα αφήνω και στον προπονητή μου, τα συζητάμε και δουλεύουμε πάνω τους κατά την προετοιμασία. Συνήθως βλέπω κάποια βίντεο 8-10 εβδομάδες πριν τον αγώνα, κάποια ακόμα στις 4 εβδομάδες, και μια τελευταία φορά την εβδομάδα του αγώνα. Είναι σαν να κάνω ένα refresh στη μνήμη μου κάθε φορά, για να είμαι σίγουρος πως ό,τι έχω στο μυαλό μου θα δουλέψει.
Η Αμερική, Η Καριέρα, Η Ελληνική Διασπορά
– Η επαγγελματική πυγμαχία είναι ένα άθλημα με τεράστιες οικονομικές ανισότητες. Ελάχιστοι αθλητές φτάνουν να ζουν πραγματικά καλά από αυτό, ενώ οι περισσότεροι παλεύουν για να τα βγάλουν πέρα. Πού τοποθετείς σήμερα τον εαυτό σου μέσα σε αυτή την πραγματικότητα και τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τη ζωή σου;
Τα τελευταία χρόνια έχω φτάσει σε ένα επίπεδο όπου μπορώ να ζω από το άθλημα και να απολαμβάνω τους καρπούς των κόπων μου. Είναι κάτι που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά δεν σημαίνει ότι έφτασα στον τελικό μου προορισμό. Έχω ακόμη πολλά που θέλω να πετύχω. Αυτό που μετράει πραγματικά για μένα είναι να βλέπω ότι οι θυσίες και οι στερήσεις όλων αυτών των χρόνων ανταμείβονται.
– Από τότε που μετακόμισες στο Houston, έχεις πει ότι η αμερικανική φιλοσοφία σε βοηθά να μένεις συγκεντρωμένος χωρίς αντιπερισπασμούς. Υπάρχει όμως κάτι από την ελληνική κουλτούρα που, χωρίς αυτό, μια καριέρα στις ΗΠΑ θα ήταν αδύνατη;
Όταν έχω έναν στόχο, είμαι πολύ προσηλωμένος σε αυτόν και δεν αφήνω κανέναν αντιπερισπασμό να με βγάζει από το πρόγραμμά μου. Ταυτόχρονα, το να βρίσκεσαι σε μια χώρα όπου δουλεύεις καθημερινά δίπλα σε αθλητές με το ίδιο mentality σε βοηθά να ανεβάζεις συνεχώς τον πήχη, γιατί ο ένας τραβάει τον άλλον προς τα πάνω. Η ελληνική κουλτούρα με έχει κάνει αυτό που είμαι και χωρίς την Ελλάδα μέσα μου ίσως να μην είχα φτάσει εδώ. Απλώς ελπίζω τα νέα παιδιά που ξεκινούν σήμερα να έχουν περισσότερη στήριξη από το ελληνικό κράτος, καλύτερες υποδομές και έναν πιο ξεκάθαρο δρόμο για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους από αυτόν που είχαμε εμείς και οι προηγούμενες γενιές.
– Μιας και αναφέρθηκαν προηγούμενες γενιές, δεν μπορώ να μη σταθώ στον Αντώνη Χριστοφορίδη. Στις 13 Ιανουαρίου 1941, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο, εκείνος κατακτούσε στο Κλίβελαντ τον παγκόσμιο τίτλο των ημιβαρέων. Ογδόντα πέντε χρόνια αργότερα παραμένει ο μοναδικός Έλληνας παγκόσμιος πρωταθλητής επαγγελματικής πυγμαχίας. Πιστεύεις ότι είναι τυχαίο πως χρειάστηκε κι εκείνος να κυνηγήσει το όνειρό του στην Αμερική;
Το ότι και ο Χριστοφορίδης, αλλά και ο Αρναούτης αργότερα, ήρθαν στην Αμερική για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, μόνο τυχαίο δεν είναι. Είναι η χώρα με το υψηλότερο επίπεδο στο άθλημα, που δίνει την ανάλογη προσοχή, απολαβές και σεβασμό στους αθλητές της. Επίσης, το γεγονός ότι κανείς Έλληνας δεν έχει φτάσει ξανά στην κορυφή από το 1941 με εμπνέει, γιατί ελπίζω να είμαι εγώ αυτός που θα το πετύχει μετά από 85 χρόνια, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία. Το κάνω πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό μου και την οικογένειά μου, και αν μπορέσω να γράψω ιστορία για την Ελλάδα τότε θα νιώσω πραγματικά διπλή χαρά και ικανοποίηση.
– Βέβαια υπάρχουν Έλληνες της διασποράς που τα έχουν καταφέρει μετά τον Χριστοφορίδη, και μάλιστα ο ένας πρόσφατα. Ο George Kambosos Jr. έγινε undisputed champion στα ελαφρά βάρη το 2021, ενώ ο Μιχάλης Κατσίδης έγινε πρωταθλητής και πρωταγωνίστησε πριν από περίπου 15-20 χρόνια. Από ό,τι έχω δει, ο Καμπόσος σε στηρίζει δημόσια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχετε γνωριστεί, και τι μπορεί να μάθει κάποιος από αθλητές που έχουν φτάσει στο κορυφαίο επίπεδο;
Μεγάλοι αθλητές σαν αυτούς σε διδάσκουν πολλά, κυρίως όμως από τις ήττες τους. Πώς τις διαχειρίστηκαν, τι πήγε στραβά στην προετοιμασία, το ψυχολογικό roller coaster μετά από μια κακή εμφάνιση. Αυτά με ενδιαφέρουν περισσότερο, γιατί σε μαθαίνουν να μένεις δυνατός στα δύσκολα. Με τον Καμπόσο δεν έχουμε συναντηθεί από κοντά, είμαστε όμως σε επικοινωνία κάθε φορά που αγωνίζεται ο ένας από τους δυο μας, και έχουμε κανονίσει να προπονηθούμε παρέα με την πρώτη ευκαιρία.
Tο ομορφότερο πράγμα που υπάρχει στην πυγμαχία και τον αθλητισμό γενικότερα, ότι δεν έχει σημασία από πού είσαι. Αρκεί να φέρεσαι σωστά μέσα στο γυμναστήριο, και θα βρεις μια οικογένεια.
– Έχεις πει ότι η ελληνική ομογένεια στις ΗΠΑ καταλαβαίνει καλύτερα τη σοβαρότητα όσων κάνεις από τους Έλληνες στην πατρίδα. Γιατί νομίζεις συμβαίνει αυτό και τι θα ήθελες να δουν διαφορετικά οι άνθρωποι στην Ελλάδα;
Αυτό συμβαίνει γιατί ο αθλητισμός στην Αμερική είναι πολύ σεβαστός, και ειδικά αθλήματα όπως η πυγμαχία. Εδώ προβάλλεται η πραγματική πλευρά του αθλητισμού, οι ευκαιρίες που δίνει σε παιδιά που μεγάλωσαν δύσκολα, να βγουν από ένα τοξικό περιβάλλον, να μάθουν την ευγενή άμιλλα και να ζουν υγιή ζωή, γνωρίζοντας ότι ο αθλητισμός μπορεί να τους χαρίσει κι ένα ασφαλές μέλλον, αν επενδύσουν πραγματικά σε αυτόν. Στην Ελλάδα, πέρα από το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και τους Ολυμπιακούς κάθε τέσσερα χρόνια, αυτό δεν υπάρχει. Η πολιτεία και τα μέσα δεν έχουν καταφέρει να δώσουν στον αθλητισμό την προσοχή και την αξία που του αρμόζει, και αυτό είναι το στενάχωρο.
– Η πυγμαχία στις ΗΠΑ δραστηριοποιείται κυρίως από Μεξικανούς, Πουερτορικανούς, Αφρό-Αμερικανούς από τις φτωχογειτονιές, και πλέον στις μεγάλες κατηγορίες κυριαρχείται εδώ και σχεδόν 25 χρόνια από αθλητές του πρώην ανατολικού μπλοκ. Είσαι ένας από τους ελάχιστους Δυτικοευρωπαίους και ο μοναδικός Έλληνας σε αυτό το οικοσύστημα. Αυτή η μοναξιά λειτουργεί ως βάρος ή ως κίνητρο;
Να σου πω την αλήθεια, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, γιατί μοναξιά δεν νιώθω. Όταν είμαστε μέσα στο γυμναστήριο είμαστε όλοι ίδιοι, δεν παίζει ρόλο ούτε το χρώμα μας, ούτε η καταγωγή μας, ούτε η γειτονιά μας. Και αυτό είναι το ομορφότερο πράγμα που υπάρχει στην πυγμαχία και τον αθλητισμό γενικότερα, ότι δεν έχει σημασία από πού είσαι. Αρκεί να φέρεσαι σωστά μέσα στο γυμναστήριο, και θα βρεις μια οικογένεια.
Influencers, Superfights Και Η Ζωή Εκτός Ρινγκ
– Μιλώντας για την οικογένεια της πυγμαχίας, το άθλημα έχει αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια. Σήμερα βλέπουμε MMAers, kickboxers, ακόμη και influencers να ανεβαίνουν στο ρινγκ απέναντι σε καταξιωμένους πυγμάχους. Πώς βλέπεις αυτό το φαινόμενο και τον επικείμενο αγώνα του Μιχάλη Ζαμπίδη με τον Floyd Mayweather;
Τέτοιες διοργανώσεις μπορούν να προσφέρουν στη διάδοση του σπορ στην χώρα μας, ειδικά όταν πρωταγωνιστεί ένας θρύλος των μαχητικών αθλημάτων στην Ελλάδα όπως ο Ζαμπίδης. Η πραγματική τους αξία όμως κρύβεται αλλού, στο να ανοίγουν πόρτες σε νέα, ταλαντούχα παιδιά που αξίζει να γνωρίσει το ελληνικό κοινό. Μια διοργάνωση τέτοιου μεγέθους είναι η ιδανική πλατφόρμα γι’ αυτό, και θα ήταν πραγματικά κρίμα να πάει χαμένη.
– Βέβαια, είναι λίγο περίεργο να βλέπεις έναν YouTuber όπως ο Jake Paul να βγάζει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια κερδίζοντας έναν 58χρονο Mike Tyson. Από την άλλη, ο αγώνας τους προσέλκυσε 108 εκατομμύρια θεατές στο Netflix, νούμερα που συναντάς μόνο στα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα του κόσμου. Αν σου προσέφεραν πολύ περισσότερα χρήματα από έναν αγώνα τίτλου για κάτι αντίστοιχο, θα έλεγες ναι;
Τα χρήματα που βγάζει ο Jake Paul δεν με ενοχλούν. Έχει δουλέψει χρόνια για να χτίσει τη δημοφιλία του και, όταν ένας αγώνας προσελκύει πάνω από 100 εκατομμύρια θεατές, είναι λογικό να αμείβεται ανάλογα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι όταν βλέπουμε αγώνες επίδειξης με πρώην πυγμάχους που έχουν περάσει την αγωνιστική τους ακμή. Ως αθλητής αλλά και φίλος του συγκεκριμένου σπορ, δεν μου αρέσει αυτή η εικόνα. Όσο όμως αυτά τα σόου παραμένουν διαχωρισμένα από την κανονική πυγμαχία, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα. Αν μάλιστα φέρνουν νέο κοινό στο άθλημα, τόσο το καλύτερο.
Αν με ρωτάς αν θα δεχόμουν έναν τέτοιο αγώνα την παρούσα στιγμή, η απάντηση είναι προφανώς ναι. Για τα χρήματα που προσφέρονται και απέναντι σε κάποιον χωρίς πραγματικό υπόβαθρο στην πυγμαχία, όχι απλώς θα έλεγα ναι, αλλά και ευχαριστώ.
Να προσθέσω και κάτι που συχνά παραβλέπεται. Ανεξάρτητα από την εικόνα που καλλιεργεί, ο Jake Paul έχει προσφέρει πολλά στη γυναικεία πυγμαχία. Μέσα από την εταιρεία του, Most Valuable Promotions, βοήθησε να αποκτήσει το άθλημα μεγαλύτερη προβολή και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να δούμε τις αθλήτριες να πληρώνονται επιτέλους αυτά που αξίζουν. Αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.
Η πυγμαχία παραμένει ένα άθλημα που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο συναίσθημα, την ψυχολογία και το ένστικτο. Και αυτά είναι στοιχεία που δύσκολα μπορούν να αποτυπωθούν σε έναν αλγόριθμο.
– Εκτός ρινγκ πώς είναι η ζωή σου; Ο Μίλτος Τεντόγλου μάς είχε πει σε προηγούμενη συνέντευξη ότι παίζει βιντεοπαιχνίδια για να αποσυμπιέζεται. Εσύ πώς χαλαρώνεις ανάμεσα στα προπονητικά καμπ και τους αγώνες; Υπάρχουν στιγμές που η πυγμαχία φεύγει εντελώς από το μυαλό σου ή είναι κάτι που σε ακολουθεί καθημερινά;
Ανάμεσα στους αγώνες και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, στον ελεύθερο χρόνο μου διαβάζω αρκετά και βλέπω πολλές σειρές και ταινίες. Καμιά φορά μπορεί να με πιάσει έμπνευση και να αφιερώσω έναν ή δύο μήνες στη ζωγραφική, αλλά τις περισσότερες φορές κινούμαι γύρω από αυτά τα τρία.
– Η ζωγραφική είναι μια απάντηση που ομολογώ δεν περίμενα. Μου δίνει όμως αφορμή να σε ρωτήσω κάτι ευρύτερο. Πόσο εύκολο είναι να διατηρήσεις ισορροπία ανάμεσα στην καριέρα και την προσωπική σου ζωή; Πόσο διαθέσιμος μπορείς να είσαι όταν περνάς μεγάλο μέρος της χρονιάς σε προπονητικά camp;
Με τη γυναίκα μου είμαστε σχεδόν όλη μέρα μαζί, οπότε ακόμα και στις περιόδους που η προετοιμασία δεν αφήνει πολλά περιθώρια για εξόδους, βρίσκουμε πάντα τρόπο να περνάμε ποιοτικά τον χρόνο μας.
Με την οικογένεια και τους φίλους μου στην Ελλάδα δεν αλλάζουν πολλά, αφού λόγω της απόστασης η επικοινωνία γίνεται κυρίως μέσω βιντεοκλήσεων. Βέβαια, όσο πλησιάζει ένας αγώνας και η κούραση μεγαλώνει, οι επικοινωνίες αραιώνουν λίγο.
Όσο για τους φίλους μας στην Αμερική, ξέρουν ότι τις τελευταίες εβδομάδες πριν από έναν αγώνα η ζωή μου περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από την προπόνηση. Αν καταφέρουμε να βρεθούμε μία Κυριακή στην αρχή της προετοιμασίας, συνήθως είμαστε ευχαριστημένοι.
Το Μέλλον Και Η Επόμενη Γενιά
– Η τεχνητή νοημοσύνη μπαίνει όλο και περισσότερο στον αθλητισμό. Πιστεύεις ότι μπορεί κάποια μέρα να επηρεάζει ακόμη και τη στρατηγική ή τις αποφάσεις μέσα στο ρινγκ; Και τελικά, υπάρχει κάτι στην πυγμαχία που δεν μπορεί να καταλάβει μια μηχανή;
Πιστεύω ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπει σταδιακά στην προπονητική διαδικασία, ειδικά από τη νέα γενιά προπονητών που είναι πιο εξοικειωμένοι με την τεχνολογία. Όμως η πυγμαχία παραμένει ένα άθλημα που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο συναίσθημα, την ψυχολογία και το ένστικτο. Και αυτά είναι στοιχεία που δύσκολα μπορούν να αποτυπωθούν σε έναν αλγόριθμο.
– Η επαγγελματική πυγμαχία στην Ελλάδα παραμένει ένας πολύ δύσκολος δρόμος. Αν ένα 14χρονο παιδί σου ζητούσε σήμερα συμβουλή για το αν αξίζει να τον ακολουθήσει, τι θα του έλεγες;
Θα του έλεγα να δουλέψει όσο πιο σκληρά μπορεί και να μείνει προσηλωμένος στους στόχους και τα όνειρά του. Να αποκτήσει όσο περισσότερες εμπειρίες γίνεται σε ερασιτεχνικό επίπεδο, γιατί εκεί χτίζεις το όνομά σου και σε μαθαίνει ο κόσμος του αθλήματος. Και όταν έρθει η στιγμή ή παρουσιαστεί η μεγάλη ευκαιρία, να μην φοβηθεί να την κυνηγήσει. Όσα κι αν χρειάστηκε να θυσιάσω και όσες απογοητεύσεις κι αν συνάντησα στην πορεία, αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα το ξανάκανα 100%.
– Για το τέλος, μια αρκετά προσωπική ερώτηση. Όταν κάποτε κλείσει αυτό το κεφάλαιο, ποια στιγμή θα κρατήσεις περισσότερο από όλες; Όχι τη σημαντικότερη. Την πιο δική σου.
Όταν μετακόμισε η γυναίκα μου στην Αμερική μετά από πέντε χρόνια απόστασης και μοναξιάς. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ καθόλου. Μέσα σε μία μέρα άλλαξαν τα πάντα. Ήταν η πιο σημαντική στιγμή της πορείας μου μέχρι σήμερα, τόσο σε προσωπικό όσο και σε πυγμαχικό επίπεδο. Από τότε όλα μπήκαν στη θέση τους.
