10 ταινίες τρόμου για να streamάρετε το φετινό Halloween

Τhe Shining (1980)

Δεκαετίες πριν ο liminal τρόμος γίνει trend, ο θείος Stanley μετέτρεψε ένα ξενοδοχείο με τους αδειανούς διαδρόμους του σε ενσάρκωση – κι όμως, αυτή είναι η καταλληλότερη λέξη – του χάους. Ενός χάους καλά ενορχηστρωμένου, με κανόνες τους οποίους δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε ποτέ. Ίσως γι’αυτό η Λάμψη, μια ολόφωτη ταινία με ευκρινή κάδρα, σε πείσμα των κανόνων ενός είδους που ευδοκιμεί στις σκιές και στο σκοτάδι, παραμένει μέχρι σήμερα τρομακτική. Ένας τρόμος που καταλαβαίνεις πόσο σε κατέλαβε μόνο μέρες μετά την προβολή κι από την ακαταμάχητη ανάγκη σου να επιστρέψεις στο ξενοδοχείο Overlook, μήπως κι αυτή τη φορά μπορέσεις να ξεφύγεις από αυτό τον χαοτικό λαβύρινθο. (HBO Max/Vodafone TV)

Angel Heart (1987)

H στιλιζαρισμένη ταινία του Alan Parker τοποθετεί τη δράση στον Αμερικανικό Νότο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αθωότητα μοιάζει χαμένη για πάντα, ο Θεός αποχώρησε αηδιασμένος από τον κόσμο μας, η ύλη νίκησε κατά κράτος το πνεύμα, η επιστήμη εθελοτυφλεί ενοχικά και η ανθρωπότητα παλεύει να ξεφύγει από την πραγματική της φύση, η οποία ξεδιπλώθηκε σε όλο της το αιμοδιψές μεγαλείο κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών. Μόνο που, όπως έχει διδάξει η ιστορία, με την πρώτη ευκαιρία θα επιστρέψει στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις, όπως διατείνεται αυτό το έξοχο νεονουάρ τρόμου με τις southern gothic απολήξεις, το περιστασιακό φλερτ με τον coenικό παραλόγισμό – όλη σκηνή στο Κόνι Άιλαντ- και τη μαυρόψυχη κατάληξη. (Cinobo)

Τhe Sixth Sense (1999)

Ακόμα και χωρίς το περιβόητο twist, που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να σοκάρει, η Έκτη Αίσθηση παραμένει μια σπουδαία ιστορία φαντασμάτων. Εδώ οι νεκροί έρχονται για να μας φέρουν το δώρο της επικοινωνίας: μιλήστε στους ανθρώπους σας, λένε, ρωτήστε τους για αυτά που σας ταλανίζουν, κοινωνήστε τους τον εσωτερικό σας κόσμο, αλλιώς θα κουβαλάτε το βάσανο και την αγωνία των ανεκπλήρωτων υποθέσεων ως την άλλη ζωή.  Αν θέλετε να με δείτε να κλαίω με αναφιλητά, βάλτε με να ξαναδω τη σκηνή στο αυτοκίνητο ανάμεσα στην Toni Collette και στον Haley Joel-Osment. (Νetflix/Μagenta TV)

Dark Water (2005)

Ένα από τα horror trend των ‘00s ήταν τα αμερικανικά ριμέικ ασιατικών επιτυχιών του είδους, τα οποία ήταν συνήθως φριχτά. Υπήρξαν, όμως, και οι φωτεινές (ή μάλλον οι σκοτεινές) εξαιρέσεις, σαν το Ring του Gore Verbinski και σαν αυτό εδώ το ατμοσφαιρικό φιλμ πολανσκικών απόηχων του Walter Sales – ναι, αυτού του I’m Still Here και των Motorcycle Diaries – που βάζει μια ψυχωμένη Jenifer Connelly  στο ρόλο μιας μάνας που καλείται να μεγαλώσει το βλαστάρι της σε μια σαθρή πολυκατοικία, για τα προβλήματα της οποίας εθελοτυφλούν ο ιδιοκτήτης, ο επιστάτης και πάσα αρμόδια αρχή. Υπέροχο score από τον Angelo Badalamenti,  μόνιμο συνεργάτη του David Lynch. (Disney+)

Host (2020)

Σε μια προσπάθεια να αξιοποιηθεί η νέα οπτική γλώσσα, την τελευταία δεκαπενταετία άρχισαν να ξεπηδούν όλο και περισσότερα  computer screen horror, όπου ως κάδρο ορίζεται η οθόνη του υπολογιστή, η οποία με τη σειρά της χωρίζεται σε περισσότερα κάδρα – ή παράθυρα, για να τα γράφουμε (ακόμα πιο) κατανοητά. Το Host μάλλον είναι το καλύτερο δείγμα του είδους μέχρι στιγμής. Ο τρόμος προκύπτει μέσα από ένα zoom meeting, από τον μοναδικό τρόπο επικοινωνίας την περίοδο της καραντίνας δηλαδή – τότε κυκλοφόρησε η ταινία, καταφέρνοντας να συλλάβει το zeitgeist. (Cinobo)

The Empty Man (2020)

Το πρώτο εικοσάλεπτο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένα αυτόνομο, έκτακτο φιλμ μικρού μήκους – είχαμε να δούμε πρόλογο ανάλογης δυναμικής από το original When a Stranger Calls. Η συνέχεια δεν είναι εξίσου υπολογισμένη μέχρι τελευταίας ακρίβειας, ωστόσο διαθέτει μια σκηνή ανθολογίας, αυτή της συγχρονισμένης κίνησης στο δάσος, ένα φινάλε που επικαλείται μια παλιότερη δόξα του είδους, την οποία (SPOILER ALERT) ίιιισως να αναφέραμε στο παρόν άρθρο, και, σίγουρα, αποτελεί μια φιλμική λιχουδιά για τους φίλους του φανταστικού. (Disney+)

Together (2025)

Από τα viral horror hits των τελευταίων ετών, το Together ξεκινά από μια αμήχανη πρόταση γάμου ανάμεσα σε ένα ζεύγος και καταλήγει σε ένα απολαυστικά αποκρουστικό δείγμα body-horror, όπου οι δυο τους φαινομενικά φοβούνται τη δέσμευση, υποσυνείδητα, όμως, δεν κάνουν ο ένας χωρίς τον άλλο, οπότε τα σώματά τους πασχίζουν να ενωθούν. Με έναν εντελώς διεστραμμένο τρόπο πρόκειται για μία από τις πιο ρομαντικές ταινίες των τελευταίων ετών, που μας έδωσε ακόμα μια υποσχόμενη φωνή στο είδος του horror, τον Michael Sanks. Ο τελευταίος πρόκειται να συνεργαστεί με τον Daniel Kaluya και την Α24 σε ένα φιλμ τρόμου με τον εύγλωττο τίτλο Hotel Hotel Hotel Hotel. (Magenta TV)

Hallow Road (2025)

O Babak Anvari του Under the Shadow, που μπορείτε να βρείτε στο Netflix, σκηνοθετεί τη Rosamund Pike του Gone Girl και τον Matthew Rhys του Widow’s Bay, σε μια παράσταση για δύο που αποτελεί μία αδίκως παραγνωρισμένη πρόταση στο είδος. Μια κλήση για βοήθεια μέσα στη νύχτα, δυο γονείς που σπεύδουν να την απαντήσουν και μια μακρά διαδρομή τρόμου, η οποία θα τους οδηγήσει στην πικρή διαπίστωση πως όλοι οι δρόμοι (και οι τρόποι ανατροφής) οδηγούν στο Hallow Road.  Περιλαμβάνει ένα από τα πιο φριχτά ηχητικά εφέ που μπορώ να θυμηθώ- δείτε το με το καλύτερο δυνατό ηχοσύστημα ή έστω με τον ήχο δυνατά. (Nova TV)

Weapons (2025)

H ταινία που τοποθέτηε τον Zach Cregger στη μεγάλη κατηγορία, με την πρόσφατη κατάθεσή του στο franchise του Resident Evil να τη θεμελιώνει. Στο μακάβριο παραμύθι του Cregger, κάθε κεφάλαιο της επιδέξιας αφήγησης αφιερώνεται σε έναν από τους προσεκτικά (και συμβολικά) επιλεγμένους εκπροσώπους ενός συνόλου ενήλικων αποτυχημένων «φροντιστών», για να έρθει το τελευταίο μέρος, που δίνει το λόγο στα παιδιά, τα οποία, αβοήθητα σε αυτό τον κόσμο όπου το Κακό δρα ανενόχλητο, αναγκάζονται να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την Amy Madigan, που πρόσθεσε στην πινακοθήκη τεράτων του σινεμά τρόμου μια αξέχαστη φιγούρα. (HBO Max/Vodafone TV/Νetflix)

Undertone (2026)

Στην ιστορία μιας podcaster που φροντίζει την κατάκοιτη μητέρα της κι ανακαλύπτει μια σειρά από ανίερες ηχογραφήσεις, οι δημιουργοί της ταινίας βρίσκουν την ευκαιρία για να επιχειρήσουν ένα ενδιαφέρον πείραμα: όλα τα μοτίβα και τα τρικ που συναντούμε σε μια μέση ταινία τρόμου εδώ ενσωματώνονται στο sound design, το οποίο, σε συνδυασμό με τα παναρίσματα του φακού στον χώρο, εξάπτει τη φαντασία μας. Αν είχε δουλευτεί λίγο και η δραματουργία, θα πετούσαμε τη σκούφια μας, ωστόσο οι φίλοι του είδους αξίζει να…ακούσετε αυτή την ταινία. (Netflix)