Με τις (δικαιολογημένα) αποθεωτικές κριτικές να καταπνίγουν τις (προκαταβολικές) φωνασκίες στα social media, η κατά Christopher Nolan Οδύσσεια καταφθάνει στις αίθουσες συνδυάζοντας την αναλογικότητα, την επική στόφα και μια αναθεώρηση του μύθου που, κατά κάποιον τρόπο, συνεχίζει την προβληματική του Oppenheimer. Διαβάστε την αναλυτική κριτική μας για την ταινία εδώ.
Στο Maigret et le Mort Amoureux o Pascal Bonitzer διασκευάζει Simenon, αναθέτοντας έναν ρόλο που σημάδεψε ο Jean Gabin στον… Denis Podalydes. Ελπίζουμε να τα πήγε καλύτερα από εκείνη τη φορά που είχε επιχειρήσει να μεταφέρει Agatha Christie στο σινεμά και τής άλλαξε τα φώτα. Η έτερη νέα κυκλοφορία της εβδομάδας, ο DJ Ahmet, είναι μια χαριτωμένη ιστορία ενηλικίωσης που αναδεικνύει τη μουσική σε απελευθερωτική δυναμή.
Από επανεκδόσεις, αυτή την εβδομάδα έχουμε τρεις πραγματικά πολύ δυνατές και ιδιαίτερες επιλογές. Το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες αποτελεί ταυτόχρονα την πλατωνική ιδέα της εγχώριας cult δημιουργίας και μια πανέξυπνη σουρεαλιστική κωμωδία που συνοψίζει τις νευρώσεις της Ελλάδας της Μεταπολίτευσης αλλά και της αρσενικής ψυχοσύνθεσης.
Το Klute του Alan J. Pakula άλλοτε ήταν τίτλος πρώτης γραμμής για τους εγχώριους σινεφίλ, σήμερα έχει ξεχαστεί, οπότε λογαριάζεται ως πρόταση – θέλουμε ΚΑΙ τέτοιες επανεκδόσεις.
Τέλος, το Werkmeister Harmonies του πρόσφατα εκλιπόντος Bela Tarr συνιστά τη δημιουργική κορύφωση ενός εκ των τελευταίων σημαιοφόρων της κινηματογραφικής ποίησης, μια μαυρόψυχη δημιουργία που προλαβαίνει να φανταστεί την αρμονία στην αρχική της σκηνή, πριν διαγνώσει την ενδιάθετη ροπή του ανθρώπινου γένους προς ένα (κατά κάποιον τρόπο) επίκτητο χάος.
