Με την Οδύσσεια να πραγματοποιεί το μεγαλύτερο άνοιγμα τετραημέρου της τελευταίας εικοσαετίας στο ελληνικό box-office -ξεκίνησε με 151.415 εισιτήρια από 212 οθόνες, τα οποία θα ήταν ακόμα περισσότερα αν δεν υπήρχε ο τελικός του Μουντιάλ την Κυριακή- και να μονοπωλεί το ενδιαφέρον των σινεφίλ, επόμενο ήταν αυτή την εβδομάδα οι νέες κυκλοφορίες να υποχωρήσουν.
Πρακτικά, κυκλοφορεί το Her Private Hell, η επιστροφή του Nicolas Winding Refn, που θα μετρήσει εναπομείναντες οπαδούς του στιλιζαρισμένου σινεμά του, και το Oh la la Cocorico 2 με τον Christian Clavier. Το πρώτο μέρος είχε κινηθεί καλά στα ελληνικά ταμεία, άλλωστε ο θρύλος λέει ότι η πραγματική έναρξη της θερινής σεζόν στην Ελλάδα έρχεται όταν εμφανιστεί ο Clavier στις οθόνες των κινηματογράφων.
Οι επανεκδόσεις είναι εκείνες που δίνουν μια πραγματικά αξιόλογη εναλλακτική και αυτή την εβδομάδα έχουμε αρκετές. Μπορεί να μην λογαριάζουμε τον George Stevens στους κλασικούς δημιουργούς πρώτης γραμμής σήμερα, ίσως λόγω του «αόρατου» στιλ του, ο άνθρωπος όμως είχε κερδίσει 2 Όσκαρ σκηνοθεσίας, έδωσε αίγλη στην ελαφρότητα – το Woman of the Year είναι έκτακτο screwball – φρόντιζε στις ταινίες του να περιλαμβάνει σκηνές που ικανοποιούσαν το λαϊκό αίσθημα και μπορεί να υπερηφανεύεται για δυο τίτλους που κατέχουν περίοπτη θέση στον κανόνα του αμερικανικού κινηματογράφου. Ο ένας είναι το Shane, ένα αναθεωρητικό γουέστερν που επαναπροσδιορίζει τις ηρωικές αφηγήσεις της Άγριας Δύσης, και ο άλλος το πικρό A Place in the Sun, που ξεκινά να προβάλλεται από σήμερα. Πολλοί δημιουργοί επιχειρούν κατά καιρούς να σκαρώσουν τη «μεγάλη αμερικανική τραγωδία», ο George Stevens εδώ το πέτυχε, με αρωγό του έναν μνημειώδη Montgomery Clift.
Έχουμε, επίσης, το Cria Cuervos του Carlos Saura με την Ana Torrent να υποδύεται ακόμα μια πιτσιρίκα που στρέφεται στη φαντασία για να διαχειριστεί μια άσχημη κατάσταση – στο Spirit Beehive για να αντεπεξέλθει στη ζωή εντός του καθεστώτος Φράνκο, εδώ για να συμφιλιωθεί με τον θάνατο- το Run Lola Run, που πάντρεψε την MTV αισθητική με κισλοφσκικές ανησυχίες και αποτέλεσε μια από τις πλέον αγαπητές alternative κινηματογραφικές στιγμές των ‘90s και, τέλος, το Seven Psychopaths του φοβερού και τρομερού Martin McDonagh, που ζητά εδώ και χρόνια επανεκτίμηση – αναμφίβολο highlight η ιστορία με τον Tom Waits.
