Ακόμα μια καλή εβδομάδα για να πάει κανείς σινεμά – και είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι για τους επόμενους μήνες κυρίως τέτοιες εβδομάδες θα έχoυμε. Ξεκινούμε από το You Can See Everything, το υβριδικό ντοκιμαντέρ των Nathan Fielder και Lance Oppenheim, που μεταφέρει την ιδιότυπη κωμωδία της αμηχανίας του πρώτου στο σινεμά και, όπως έχουμε καταλάβει από τα συμφραζόμενα, παραπέμπει στο F For Fake του Orson Welles. Μέχρι πριν από δύο μήνες δεν είχε ακούσει κανείς γι’ αυτό, πλέον προβάλλει ως βασικός οσκαρικός διεκδικητής.
Εκτός απρόοπτου, στα Όσκαρ θα δούμε και το I Play Rocky, ένα καλοστημένο crowdpleaser παλιάς κοπής που αφορά τα γυρίσματα του Rocky και λειτουργεί ως αναλυτικό companion piece εκείνης της ταινίας, η οποία ενέπνευσε δεκάδες underdog stories στις δεκαετίες που ακολούθησαν και ξεκίνησε ένα προσωποπαγές, καλλιτεχνικό work in progress του Sylvester Stallone που, πιθανότατα, δεν έχει ανάλογό του σε ολόκληρη την κινηματογραφική ιστορία.
Θα περίμενε κανείς η επιτυχία του προκατόχου του να υποδείξει έναν άλλο δρόμο για το franchise, μα το Hunger Games: Sunrise on the Reaping είναι μια επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, ένα prequel που πιθανότατα θα ικανοποιήσει μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα των φαν, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα καινούργιο να δώσει, εκτός από έναν υποσχόμενο ηθοποιό, τον Joseph Zada, ο οποίος αδικείται από την αμετροέπεια του σεναρίου του Billy Ray και της σκηνοθεσίας του Francis Lawrence – μετά την έκτη σκηνή θρήνου και οδυρμού, κάπως χάνεται ο δραματικός αντίκτυπος, όχι;
Στις νέες κυκλοφορίες βρίσκουμε ακόμα το In a Whisper, λίγες μέρες μετά την πανελλήνια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και φορτωμένο με θετικό feedback από την προβολή του εκεί, καθώς και το animation Τhe Crystal Planet.
Σε επανέκδοση επιστρέφει το Silence of the Lambs, της κριτικής και οσκαρικής αναγνώρισης, της απέραντης λαϊκής εκτίμησης, της σημαντικότατης κινηματογραφικής επίδρασης, της ανυπέρβλητης θριλερικής ποιότητας. Έχουν γραφτεί σελίδες επί σελίδων για την ταινία του Jonathan Demme, εμείς θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι, μεταξύ άλλων, πρόκειται και για μια πολύ αποτελεσματική φεμινιστική δημιουργία. Ο φακός υιοθετεί συχνά την οπτική γωνία των αδιάκριτων, υποτιμητικών βλεμμάτων του αρσενικού περιβάλλοντος προς την μικροκαμωμένη πράκτορα Κλαρίς Στάρλινγκ, ενώ το καδράρισμα των προσώπων τους είναι τέτοιο, που νιώθουμε κι εμείς, μαζί με την Κλαρίς, την ιδιωτικότητά μας να παραβιάζεται. Έτσι, τοποθετούμαστε στη θέση μιας γυναίκας που καλείται να επιβιώσει σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο μέσω της αισθητικής. Αν δεν το έχετε δει ποτέ στη μεγάλη οθόνη, συνιστούμε να σπεύσετε.