ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ, η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Nathan Fielder μου έστειλε ένα απροσδόκητο email: «Θα ενδιέφερε το WIRED να έχει τον Fielder στο εξώφυλλο του φθινοπωρινού τεύχους;». Η απάντηση, προτού καν μάθουμε τον λόγο, ήταν ναι. Ο λόγος, όπως αποδείχθηκε, ήταν ότι ο Fielder επρόκειτο σύντομα να κυκλοφορήσει ένα τόσο άκρως απόρρητο project, που θα χρειαζόταν να υπογράψω συμφωνητικό εμπιστευτικότητας μόνο και μόνο για να ακούσω περί τίνος πρόκειται – πόσo μάλλον για να το δω.
Υπέγραψα, άκουσα, και στη συνέχεια είδα, συγκαταλέγοντας τον εαυτό μου ανάμεσα στους λίγους που παρακολούθησαν το «You Can See Everything» πριν η ταινία κάνει το ντεμπούτο της τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Telluride. Αν έχετε πρόσβαση στο διαδίκτυο, γνωρίζετε για τον σάλο που ακολούθησε: τα φόρουμ του Reddit που εξερράγησαν, τα memes που γεννήθηκαν εν μία νυκτί, και κάθε δημοσιογράφος στον πλανήτη Γη που πάλευε για πρόσβαση στην ταινία, ή ακόμα καλύτερα, για πρόσβαση στον ίδιο τον Fielder.
Άλλωστε, ο διαβόητα αινιγματικός καλλιτέχνης έχει αναδειχθεί σε cult ίνδαλμα, μετατρέποντας την ανθρώπινη αμηχανία σε τέχνη. Μεταξύ άλλων, άνοιξε μια καφετέρια με το όνομα «Dumb Starbucks», προκαλώντας διεθνή ειδησεογραφικό χαμό, έχτισε ένα ολόκληρο ψεύτικο μπαρ ώστε ένας μόνο άνθρωπος να μπορέσει να προβάρει μια δύσκολη συζήτηση με έναν φίλο και εκπαιδεύτηκε για να πετάξει ένα Boeing 737 γεμάτο επιβάτες. Για κάποιους, ο Fielder είναι ένας κωμικός θεός ανάμεσα σε εμάς τους κοινούς θνητούς.
Το ζήτημα είναι ότι το «You Can See Everything» είναι μια μοναδικά εκπληκτική ταινία. Σε συν-σκηνοθεσία του Fielder και του Lance Oppenheim, ξεκινά ως ένας παράξενος, καθηλωτικός, ενίοτε ξεκαρδιστικός ψυχολογικός χορός 34 ημερών ανάμεσα στον Fielder, την Elizabeth Holmes και τον σύντροφό της Billy Evans πριν από τον εγκλεισμό της Holmes στη φυλακή.
Όταν τελικά κάθισα με τον Fielder για μια συζήτηση στα τέλη Σεπτεμβρίου, κάθε ίχνος άγχους εξαφανίστηκε αμέσως. Παρ’ όλη την υπερανάλυση, τα όρια που έθετε και τη φαινομενική του αμφιθυμία απέναντι στον Τύπο, ο Fielder – ο οποίος φορούσε τα χαρακτηριστικά του αθλητικά παπούτσια New Balance, είχε λιτή ανδρική ενδυμασία και μαζί του ένα αντιανεμικό Summit – παρουσιάστηκε ευγενικός, προσεκτικός και αυθεντικός.
Η προφορική επικοινωνία, όπως επανέλαβε αρκετές φορές στη συζήτησή μας, δεν είναι πάντα εύκολη για τον Fielder. Είναι ένα χαρακτηριστικό που συχνά αξιοποιείται δημιουργικά στη δουλειά του. Το ανέκφραστο, ευθύ ύφος του τον έκανε ιδιαίτερα αποτελεσματικό στον ρόλο του αναζητητή της αλήθειας απέναντι στη Holmes και τον Evans.

KATIE DRUMMOND: Πριν ξεκινήσουμε, θέλω απλώς να ξέρεις ότι καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι για σένα να διαφυλαχθεί η εμπειρία της ταινίας.
NATHAN FIELDER: Ναι. Αλλά, σε μερικούς ανθρώπους αρέσει να γνωρίζουν τι συμβαίνει. Διάβασα για μια έρευνα όπου είπαν σε μια ομάδα ανθρώπων το τέλος μιας ιστορίας, ενώ σε μια άλλη όχι. Η ομάδα που ήξερε το τέλος είπε ότι το απόλαυσε περισσότερο. Οπότε μπορεί να είναι απλώς δικό μου θέμα. Μου αρέσει να εκπλήσσομαι. Μου αρέσει η εμπειρία τού να μην ξέρω.
KD: Όταν δημοσιευτεί αυτή η συνέντευξη, η ταινία θα έχει μόλις βγει στις αίθουσες. Αλλά παρέμεινε μυστικό για τρία χρόνια και απ’ όσο καταλαβαίνω, μόνο λίγες δεκάδες άνθρωποι ήξεραν ότι γυριζόταν, σωστά;
NF: Ναι. Το κρατήσαμε σε πολύ στενό κύκλο.
KD: Η μυστικότητα ήταν χαρακτηριστικό της δουλειάς σου και στο παρελθόν. Τι σε έκανε να αποφασίσεις να το κρατήσεις τόσο κρυφό; Γιατί ήταν αυτό σημαντικό για σένα;
NF: Νομίζω, πρώτα απ’ όλα, ήταν μια ανησυχία εκ μέρους των υποκειμένων. Κανείς δεν ήξερε πού βρίσκονταν στην αρχή. Αλλά όσο κάναμε γυρίσματα, οι παπαράτσι άρχισαν να περικυκλώνουν την τοποθεσία. Έτσι, μία από τις συμφωνίες ήταν ότι έπρεπε να το κρατήσουμε μυστικό. Δεν θέλαμε να κάνουμε τίποτα όπου η ανάμειξή μας θα γινόταν είδηση ή θα άλλαζε τα δεδομένα γι’ αυτούς. Επιπλέον, νομίζω ότι όταν βγαίνουν πράγματα προς τα έξω, τότε το αφήγημα κυκλοφορεί ήδη, και αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την ικανότητά μας να φτιάξουμε το project. Δεν ξέραμε σε ποιους θέλαμε να μιλήσουμε ή ποιους να βάλουμε στην κάμερα. Δεν είχαμε σχέδιο όταν μπήκαμε.


KD: Πώς σκέφτηκες την προετοιμασία για την ταινία; Ήταν το teaser στρατηγική απόφαση ως προς το τι θα βγει προς τα έξω;
NF: Ήταν αυτό στρατηγικό; Δεν ξέρω. Νομίζω ότι κανείς δεν ήξερε πραγματικά πώς να το διαχειριστεί. Ακόμα και οι άνθρωποι στην A24 δεν ήξεραν για ένα διάστημα ότι το φτιάχναμε, οπότε δεν ήταν πραγματικά στο ραντάρ τους ως προς το πώς θα μοιάζει. Νομίζω ότι είδαν το Telluride ως μια ευκαιρία. Εγώ αναρωτιόμουν: «Θα είναι αρκετός αυτός ο χρόνος;» Αλλά αυτοί, ένιωθαν σίγουροι για το σχέδιό τους. Και μετά το θέμα ήταν τι θα βγάζαμε προς τα έξω. Καταλάβαμε αρκετά νωρίς ότι πρόκειται για μια πολύ τοξική φιγούρα. Είχαμε να κάνουμε με υλικό στο οποίο ο κόσμος θα αντιδρούσε.
KD: Διαβάζεις τις εικασίες για την ταινία; Θεωρίες ότι εσύ είσαι εσύ γυμνός και ντύνεσαι Elizabeth Holmes. Είδα μια εικόνα που έφτιαξε κάποιος με σένα να φοράς ξανθιά περούκα.
NF: Δεν έχω δει πολλά από αυτά. Όταν έγινε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Telluride, το τηλέφωνό μου ήταν κλειστό. Άρχισα να κοιτάζω κάποια πράγματα την επόμενη μέρα, αλλά ήταν πάρα πολλά. Δεν μπορούσα πραγματικά να ασχοληθώ με όλα. Σίγουρα ο κόσμος θα περίμενε πράγματα που μοιάζουν με όσα έχω κάνει στο παρελθόν. Αλλά αυτό είναι κάτι εντελώς μοναδικό, στον τρόπο που στήθηκε, στον τρόπο που λειτουργεί. Δεν έχω ξανακάνει ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά ήταν μια πραγματικά απελευθερωτική και συναρπαστική εμπειρία.
KD: Τι ήταν απελευθερωτικό σε αυτό;
NF: Νομίζω ότι πολλά project συνήθως πρέπει να ξεκινήσουν από εσένα. Έχεις μια ιδέα, πας και την παρουσιάζεις, μετά καταστρώνεις ένα σχέδιο για να λάβεις χρηματοδότηση και να την φτιάξεις. Τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν όσο το κάνεις, αλλά συνήθως αν δοθεί το πράσινο φως, πρέπει να παραδώσεις κάτι. Το βίωσα αυτό όταν έκανα το «Nathan for You». Προσπαθούσαμε να έχουμε μια ιδέα για το πώς θα πάνε τα πράγματα, αλλά οι καλύτερες στιγμές ήταν όταν γινόταν κάτι που δεν περιμέναμε. Αυτό ήταν και μέρος της έμπνευσης για το «The Rehearsal». Υπάρχει η πίεση μερικές φορές του «πρέπει να παραδώσεις κάτι», οπότε θέλεις να τα σκεφτείς όλα καλά.

KD: Εσύ και ο Lance προσεγγίσατε την Holmes αρχικά, σωστά;
NF: Ήταν κάπως και από τις δύο πλευρές, επειδή εκείνη και Billy Evans είχαν προσεγγίσει την A24 με την επιθυμία να καταγραφεί η ζωή τους με κάποιο τρόπο. Αλλά δεν το είχε αναλάβει κανείς. Υποθέτω ότι οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν επειδή δεν υπήρχε κάποια ουσία. Μήνες αργότερα, άκουσα ότι είχε συμβεί αυτό. Έτσι τηλεφώνησα στην A24 και ρώτησα αν θα μπορούσα να τη γνωρίσω.
KD: Γιατί εκείνη; Γιατί σου φάνηκε ενδιαφέρουσα;
NF: Καλή ερώτηση. Μερικές φορές δεν ξέρω γιατί με ελκύει κάτι. Αλλά είχα διαβάσει το «Bad Blood». Με ενδιέφερε πολύ αυτό το βιβλίο όταν κυκλοφόρησε, και σκέφτηκα ότι η σχέση της με τα μέσα ενημέρωσης ήταν επίσης ενδιαφέρουσα, επειδή κατά κάποιον τρόπο σιώπησε και δεν μίλησε σε κανέναν στον απόηχο όσων συνέβησαν. Και επίσης, γιατί τώρα; Γιατί θέλει να μιλήσει και να καταγραφεί η ζωή της με αυτόν τον τρόπο; Ακόμα και αφού τη γνώρισα, αν δεν ήξερα όσα ήξερα, θα νόμιζα απλώς ότι μιλούσα με ένα πολύ γλυκομίλητο, ευγενικό άτομο.
Μετά άρχισα να σκέφτομαι πόσο ειλικρινής ήταν, ή αν με χειραγωγούσε με κάποιο τρόπο. Το συναίσθημα είναι τόσο περίεργο. Ένιωθα σαν να παρακολουθώ έναν ταχυδακτυλουργό. Είπα στην A24: «Δεν ξέρω πραγματικά ποια είναι η οπτική γωνία, αλλά υπάρχει κάτι που μου γαργαλάει το μυαλό». Επίσης, ήταν έτοιμη να πάει στη φυλακή, οπότε δεν ξέραμε τι επρόκειτο να συμβεί. «Αν θέλετε, είμαι θετικός στο να πάω, να αρχίσουμε τα γυρίσματα και να δούμε τι θα προκύψει. Αλλά χρειαζόμαστε την ευελιξία να μην σας παραδώσουμε τίποτα αν δεν λειτουργήσει», τους είπα και συμφώνησαν.
KD: Ξέρεις γιατί σε ήθελαν στο σπίτι τους, στη ζωή τους;
NF: Αυτό είναι ένα ερώτημα για το οποίο ακόμα διαφωνούμε μέχρι σήμερα, εγώ και ο μοντέρ μου, Adam Locke-Norton, ο οποίος έχει δουλέψει μαζί μου στο «The Rehearsal». Υπάρχουν τόσα πολλά κομμάτια του παζλ, και μερικά από αυτά είναι αντιφατικά. Το να βγάλεις νόημα από όλα αυτά ήταν σαν να παίζεις σκάκι 7 διαστάσεων.
KD: Ανησυχούσες μήπως η Holmes και ο Evans ήταν πιο μπροστά από σένα στο παιχνίδι αυτό;
NF: Δεν ανησυχούσα, επειδή απλώς προσπαθούσα να το βιώσω και να αφήσω την περιέργειά μου να με οδηγήσει. Τις πρώτες δύο μέρες, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πώς να το καταγράψουμε. Δεν ξέραμε αν θα καθόμασταν εκεί και αυτοί θα παρέθεταν έγγραφα ή αν θα έλεγαν: «Εμείς απλά ζούμε τη ζωή μας». Δεν ήρθαν σε εμάς με κάποιο είδος αφηγήματος που προσπαθούσαν να προωθήσουν. Ήταν ένα παιχνίδι ανακάλυψης, κατά κάποιον τρόπο.
Ξεκινήσαμε με δύο κάμερες και τελικά φτάσαμε στις τρεις. Είχαμε μία με ευρυγώνιο φακό 12 χιλιοστών που μπορούσε να πιάσει ολόκληρο τον κύριο χώρο του σπιτιού. Και μετά είχαμε άλλες δύο με φακούς ζουμ 25 έως 250 χιλιοστών, ώστε να μπορούν να κάνουν πολύ κοντινά πλάνα. Τις τοποθετήσαμε στις άκρες του σπιτιού. Βρήκαμε αυτές τις γωνίες όπου αν συνέβαινε ο,τιδήποτε σε οποιοδήποτε σημείο του σπιτιού, μπορούσαμε να το έχουμε και στο γενικό μας πλάνο αλλά και σε κοντινά.
Είχαμε μόνο δύο οπερατέρ. Ο Lance δεν ήταν πάντα μέσα. Μερικές φορές καθόταν έξω με το μόνιτορ. Έτσι, υπήρχαν μόνο τρία άτομα, συν ο ηχολήπτης μας. Το διακύβευμα ήταν μεγάλο για τη Holmes. Η παρουσία πολλών μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να φέρονται αφύσικα, με τρόπους που ίσως δεν θα φέρονταν στην πραγματική ζωή. Αυτό είναι μέρος της δουλειάς που κάνω. Μου αρέσει να δείχνω πώς οι κάμερες μπορούν να επηρεάσουν λίγο το πώς είναι οι άνθρωποι.

KD: Πότε συνειδητοποίησες ότι έπρεπε να είσαι κι εσύ μέσα στην ταινία;
NF: Ξεκίνησα λέγοντας: «Σίγουρα δεν πρόκειται να εμφανιστώ στην κάμερα». Η κατάσταση ήταν πολύ έντονη. Είχα πλήρη επίγνωση ότι αυτός είναι ο τελευταίος μήνας που η Holmes θα είχε με την οικογένειά της για την επόμενη δεκαετία. Σχεδόν κάθε μέρα τους έλεγα: «Αν ποτέ μετανιώσετε γι’ αυτή την απόφαση, απλώς πείτε το μου και θα φύγουμε. Κανένα πρόβλημα». Ούτε μία φορά δεν έδειξαν ότι δεν μας ήθελαν εκεί. Αυτό με μπέρδεψε, επειδή δεν μου έβγαζε νόημα. Εγώ σίγουρα δεν θα ήθελα ένα κινηματογραφικό συνεργείο να με ακολουθεί τον τελευταίο μήνα ελευθερίας μου. Επίσης, κατάλαβα πολύ νωρίς ότι η Holmes δεν είχε δει και πολλά πράγματα από αυτά που είχα κάνει. O Billy είχε δει περισσότερα.
Επειδή, όμως ήμουν εκεί, συνέχιζαν να αλληλεπιδρούν μαζί μου – «Nathan, εσύ τι πιστεύεις;» – και παρενέβαινα εκτός κάμερας. Ωστόσο, κάποιες συζητήσεις κρατούσαν αρκετά ώστε οι οπερατέρ να αρχίσουν να στρέφουν την κάμερα προς εμένα. Αλλά επίσης, έλεγαν πράγματα σαν να ήθελαν να κάνουν κάποιου είδους προπαγάνδα. Έτσι ήθελα να παρέμβω. Συνειδητοποιήσαμε ότι κάποιος πρέπει να προβάλει αντίσταση, και δεν μπορούσαμε απλώς να τους αφήσουμε να κάνουν ό,τι σόου θέλουν.
KD: Σε ποιους τομείς θεωρείς ότι μοιάζεις με τη Holmes;
NF: Δεν μου αρέσει το πού πηγαίνει αυτή η συνέντευξη. Είμαστε και οι δύο καταδικασμένοι κακοποιοί. Κάναμε και οι δύο παιδιά για να αποφύγουμε τη φυλακή. Το έχουμε κοινό αυτό. Έχουμε και οι δύο μπλε μάτια. Πιστεύω ότι το χρώμα των ματιών της είναι αληθινό.
NF: Έχω κι εγώ μια ερώτηση, όμως. Πώς βλέπει ο κόσμος την Holmes μέσα στον τεχνολογικό κόσμο σήμερα, σε σύγκριση με παλαιότερα;
KD: Υπάρχει αυτή η ευρύτερη κουλτούρα της Silicon Valley μέσα στην οποία λειτουργούσε, η Holmes όπου όλοι είναι ψεύτες. Ξεκινάς μια εταιρεία, λες ψέματα, προσποιείσαι μέχρι να τα καταφέρεις. Οι VCs το περιμένουν και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της έναρξης μιας επιχείρησης. Ας πούμε, ο Elon Musk είναι ένας απίστευτος ψεύτης. Λέει ψέματα στο κοινό, τις ρυθμιστικές αρχές, τους νομοθέτες, τους επενδυτές, τους μετόχους. Αυτό είναι μέρος του παιχνιδιού. Και η Holmes, για μένα, έπαιξε το ίδιο παιχνίδι. Το πήγε πολύ μακριά βέβαια.
KD: Πώς επεξεργαζόσουν σε καθημερινή βάση αυτό που βίωνες;
NF: Κατά κάποιον τρόπο, το επεξεργαζόμασταν συλλογικά. O Lance, ο κάμεραμάν μας, Jonathan Mitchell, ο διευθυντής φωτογραφίας μας, David Bollen, ή ο ηχολήπτης μας, Richard Carlos, όλοι είχαν μια διαφορετική άποψη για το τι πραγματικά συνέβη. Έλεγα, «πώς είναι δυνατόν;». Είμαστε όλοι σε αυτό το δωμάτιο και βιώνουμε αυτό το πράγμα. Όλοι γινόμαστε μάρτυρες σε κάτι και έχουμε διαφορετική ιδέα για το τι συμβαίνει.
KD: Θέλεις το κοινό να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι βίωσες; Τι θέλεις να ακούσεις από τον κόσμο αφού βγει η ταινία;
NF: Γενικά δεν βλέπω τον εαυτό μου ως κάποιον που κατανοεί όλες τις μεταβλητές των πραγμάτων και των ανθρώπων. Σε μεγάλο μέρος της δουλειάς μου, που είναι κυρίως μικρότερης διάρκειας ή τηλεοπτικές παραγωγές, πρέπει να πάρεις έναν πολύ περίπλοκο άνθρωπο και να τον απλοποιήσεις. «Αυτή είναι η ουσία της κατάστασης ή του ατόμου, αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα πτυχή του, και αυτό θα δείξουμε».
Με το «You Can See Everything», προσπαθούμε πραγματικά να δώσουμε στον θεατή τα πάντα. Προσπαθούμε να επικεντρωθούμε σε αυτές τις στιγμές που δεν μπορούσαμε να βγάλουμε πλήρες νόημα. Δεν βλέπω τον εαυτό μου ως τον πιο καταρτισμένο στα πάντα. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι έξυπνοι και μου αρέσει να μαθαίνω από αυτούς. Έχω φτάσει στο σημείο να νιώθω άνετα με οτιδήποτε δεν γνωρίζω. Νομίζω ότι αυτό τροφοδοτεί μεγάλο μέρος της περιέργειάς μου, και μάλλον γι’ αυτό μισώ να μου κάνεις ερωτήσεις.
KD: Νιώθεις ότι ξέρεις την Holmes ως πραγματικό άτομο και όχι ως την απατεώνισσα για την οποία όλοι έχουν διαβάσει; Υπάρχει μια διαφορετική εκδοχή εκεί;
NF: Επειδή είναι κάποια με περιορισμένη δημόσια παρουσία, νομίζω ότι η εκδοχή που κυκλοφορεί εκεί έξω είναι σε μεγάλο βαθμό μια σύνθεση από τα κομμάτια που έχουν μαζέψει οι άνθρωποι. Την πρώτη φορά που τη συνάντησα, δεν είναι καθόλου όπως νόμιζα ότι θα ήταν.
KD: Πώς νόμιζες ότι θα ήταν;
NF: Υποθέτω ότι περίμενα λίγο περισσότερο εξωτερικευμένο άγχος και μια επιθυμία να ελέγχει τα πάντα. Μας άφησε να πάμε σπίτι της χωρίς να ρωτήσει για την οπτική γωνία μας ή τι επρόκειτο να κάνουμε. Και αυτό με μπέρδεψε. Μήπως ήταν σκόπιμο; Μήπως υπάρχει κάποιο σχέδιο πίσω από αυτό που δεν γνώριζα και ξαφνικά βρισκόμουν σε μια αίθουσα με καθρέφτες χωρίς καν να το συνειδητοποιήσω; Ήταν μια ακραία εμπειρία. Το να περνάς 12, 18 ώρες την ημέρα με αυτό το άτομο. Νιώθω ότι ξέρω πώς θα χειριζόταν οποιαδήποτε κατάσταση ή πώς θα ενεργούσε ή τι θα απαντούσε. Το ενδιαφέρον ήταν ότι μοιάζει, κατά καιρούς, σαν να μην είναι τόσο άσπρο-μαύρο το τι συμβαίνει στο μυαλό της. Δεν νομίζω πως πίστευε ότι θα πήγαινε στη φυλακή.
KD: Πώς είναι δυνατόν;
NF: Δούλευαν πάνω σε μια έφεση. Επίσης, η ημερομηνία φυλάκισής της μετατοπίστηκε κάποια στιγμή, οπότε δεν ξέρω αν αυτό τις έβαλε σκέψεις. Αλλά σε όλους, υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ αυτού που πιστεύουν ότι θα είναι το μέλλον και αυτού που πραγματικά είναι. Είναι πιο υγιές να λες: «Βλέπω το μέλλον μου ως αυτό το ευτυχισμένο μέρος», ή «υπάρχουν όλα αυτά τα άσχημα πράγματα που μπορεί να συμβούν»; Ποια είναι η ισορροπία;
KD: Ένα από τα σπουδαία πράγματα για την ταινία είναι ότι δεν ξέρουμε τι σκέφτεσαι εσύ.
NF: Είναι συναρπαστικό να το βλέπεις εκ των υστέρων και να μη σκέφτεσαι καν την παραγωγή ή το τι συμβαίνει. Να βλέπω τον εαυτό μου να είναι πλήρως μέσα σε αυτό μαζί τους. Πολλά από όσα σκεφτόμουν αφορούσαν το πώς είναι δυνατόν να συναντώ ανθρώπους που μιλούν έτσι;

KD: Είχες νέα από κανέναν από τους δύοι; Είχαν ορισμένες προσδοκίες μπαίνοντας σε αυτό;
NF: Ο Billy έλεγε κατά καιρούς: «Θέλω απλώς ο κόσμος να δει την πραγματική Elizabeth». Και ένιωσα ότι μπορούσαμε να ευθυγραμμιστούμε ως προς αυτό. Αλλά, προς το τέλος, νιώσαμε ότι υπήρξε μια προσπάθεια να ελέγξει τη διαδικασία. Έπρεπε να διακόψουμε την επικοινωνία. Οπότε δεν έχουμε μιλήσει μαζί του τις τελευταίες τρεις εβδομάδες.
KD: Η ταινία μας υπενθυμίζει ότι η Holmes είναι άνθρωπος, ότι οι άνθρωποι είναι περίπλοκοι, και ότι πολλά πράγματα μπορούν να ισχύουν για κάποιον ταυτόχρονα.
NF: Ένα πράγμα που είναι ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο εσύ και οι συνάδελφοί σου έχετε διαφορετικές ιδέες για το τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτή την ταινία. Ο καθένας μας έχει τη δική του ζωή και τις δικές του εμπειρίες. Γι’ αυτό νιώθω ότι είναι υγιές για μένα να λέω «δεν ξέρω πολλά».
Αυτό ήταν το τέλος της συνέντευξής μου με τον Nathan Fielder, ωστόσο είχα την αίσθηση ότι μας έλειπε ένα τέλος. Έτσι τον ζήτησα για λίγα ακόμα λεπτά στο τηλέφωνο, και εκείνος συμφώνησε ευγενικά.
KD: Από την τελευταία φορά που μιλήσαμε, άρχισαν να έρχονται κριτικές για την ταινία, και αναρωτιόμουν πώς νιώθεις γι’ αυτές.
NF: Δεν δίνω σημασία. Δεν είχα τον χρόνο να ασχοληθώ με όλα. Αλλά χαίρομαι που οι άνθρωποι που την έχουν δει φαίνεται να συνδέονται μαζί της μέχρι στιγμής. Ήταν μακρύς ο δρόμος για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, οπότε, ανυπομονώ να γίνει επιτέλους κάτι με το οποίο όλοι μπορούν να ασχοληθούν.
KD: Την τελευταία φορά που μιλήσαμε, πριν από σχεδόν τρεις εβδομάδες, δεν είχες νέα από τον Billy και την Elizabeth. Έχει αλλάξει αυτό;
NF: Την περασμένη εβδομάδα, κοίταξα το τηλέφωνό μου το πρωί και είδα ότι είχα δύο αναπάντητες κλήσεις, και στην απομαγνητοφώνηση του τηλεφωνητή έλεγε ότι μια κλήση ήταν από τη φυλακή. Και μετά είδα την οθόνη: «Λαμβάνετε μια κλήση από την Elizabeth Holmes». Δεν μου είχε τηλεφωνήσει για πάνω από έξι μήνες. Δεν είχα νέα της με κανέναν τρόπο. Αλλά έχασα τις κλήσεις, και μετά καθώς κοίταζα το τηλέφωνό μου, ήρθε μια τρίτη κλήση από τον ίδιο αριθμό. Το σήκωσα. Ρώτησε πώς ήμουν. Τη ρώτησα αν είχε δει τίποτα σχετικά με την κυκλοφορία της ταινίας και πώς ένιωθε για όλα αυτά. Μου είπε ότι είχε δει μερικά πράγματα, αλλά τα περισσότερα απλώς δεν τα βλέπει. Στο τέλος, μου είπε: «Σε εμπιστεύομαι». Της είπα «Εντάξει, ευχαριστώ». Δεν ξέρω τι εννοούσε με αυτό. Το είπε δύο φορές.
KD: Η πιο επιφανειακή εξήγηση είναι απλώς: «Σε εμπιστεύομαι να πεις την ιστορία μου». Όποια εκδοχή αυτής της ιστορίας κι αν πιστεύει ότι υπάρχει για να ειπωθεί.
NF: Δεν έχω τις λέξεις ούτε για να κάνω υποθέσεις. Δεν ξέρω. Μου αρέσει να πιστεύω ότι είμαι ένας αξιόπιστος τύπος. Απλώς όλο το πράγμα είναι δύσκολο να ξετυλιχτεί, και προσπαθώ να ερμηνεύσω το κάθε κομμάτι.
KD: Ακριβώς εκεί που νομίζεις ότι ξέμπλεξες, σε τραβάει πάλι μέσα. Ίσως να μην ξεφύγεις ποτέ.
NF: Δεν έχει τελειώσει, υποθέτω.
To άρθρο δημοσιεύθηκε στο WIRED US και μεταφράστηκε από τα αγγλικά.