Σε μια πραγματικά εξαιρετική εβδομάδα για σινεμά, ο Steven Spielberg επιστρέφει στην εξωγήινη θεματική και πετυχαίνει έναν τέλειο κύκλο με το Disclosure Day, συνοψίζοντας τη θεωρία του γύρω από την πίστη και τη λειτουργία της και επικαλούμενος, πέρα από τις προφανείς, και άλλες δημιουργίες του, από το Hook και το AΙ ως το Τhe Post – το τελευταίο με μια κορύφωση που αποκαθιστά τα παραδοσιακά μέσα και υπενθυμίζει την ευθύνη τους.
Τολμηρά, ο κορυφαίος Αμερικανός δημιουργός αποφασίζει να προσεγγίσει με δέος ένα μυστήριο που το σημερινό κοινό παίρνει σχεδόν σαν δεδομένο ή αντιμετωπίζει με μειωμένο ενδιαφέρον – σαν την θρησκεία ή, ακόμα ευρύτερα, τη φαντασία και τα προϊόντα της, άραγε;- και το ξετυλίγει μεθοδικά, με λίγη επεξηγηματικότητα παραπάνω αλλά και με αδιαμφισβήτητα καλόψυχη πρόθεση και στάση. Κι όλα αυτά με πλανοθεσία που τείνει να εκλείψει από τις σύγχρονες παραγωγές, αναμενόμενα σπιλμπεργκική σύλληψη του set-piece – ξεκινάμε από κάτι μικρό που σιγά σιγά διευρύνεται- και μια καταπληκτική Emily Blunt σε απαιτητικό ρόλο. Μετά το αγωνιώδες set-piece με τα τρένα, η ηθοποιός έχει μια σκηνή τόσο απαιτητική σωματικά και ψυχολογικά, που αισθάνεσαι ότι σχεδόν βιώνει επί της οθόνης μια τραυματική εμπειρία σε πραγματικό χρόνο – σκεφτείτε τον Tom Hanks στο φινάλε του Captain Phillips.
Έκτακτη είναι και η μεταφορά του The Stranger του Αλμπέρ Καμί από τον Francois Ozon, πιθανότατα στη δυνατότερη στιγμή της φιλμογραφίας του. Υπογραμμίζοντας πιο έντονα το αποικιοκρατικό πλαίσιο, προσθέτοντας μια ακόμα διάσταση στα κίνητρα του κεντρικού χαρακτήρα – δείτε πού και πώς εστιάζει ο φακός λίγο πριν το φονικό- και κλείνοντας με ένα αμφίσημο πλάνο, χαμένο στο κενό μεταξύ αποξένωσης και θεϊκής «παρέμβασης», o Ozon πετυχαίνει εκεί που ο Visconti απέτυχε και διασκευάζει υποδειγματικά στην οθόνη ένα εμβληματικό μυθιστόρημα του εικοστού αιώνα.
Αλλάζοντας θέμα, το horror διάγει χρυσή περίοδο εδώ και κάποια χρόνια και, σαν αποτέλεσμα, παρατηρούμε ότι το στοιχείο του τρόμου έχει διεισδύει και στο arthouse κύκλωμα και στη φεστιβαλική παραγωγή, όπως πιστοποιείται κι από την απρόσμενα ενδιαφέρουσα περίπτωση του Holy Boy, που πρωτοπροβλήθηκε στο περασμένο φεστιβάλ Βενετίας.
Μιλώντας για τρόμο, η επανέκδοση της εβδομάδας είναι, αναμφίβολα, το The Others – το δίχως άλλο η καλύτερη ιστορία φαντασμάτων του 21ου αιώνα. Η ατμοσφαιρική ταινία του Alejandro Amenabar αφήνει ανεξίτηλο, ανατριχιαστικό αποτύπωμα στον θεατή της, καθώς κλείνει με μια φρικιαστική, μαυρόψυχη κατακλείδα: ακόμα και στην άλλη ζωή, για να πληρώσουμε το κενό που αφήνει η θεϊκή απουσία, θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με πρωταρχικό σκοπό την εξόντωση του Άλλου. Ειδική μνεία στη φωτογραφία του Javier Aguirresarobe, που χρησιμοποιεί ως πατρόν την ανεπανάληπτη δουλειά του θρυλικού Freddie Francis στο The Innocents.
Προβάλλονται ακόμα το κλασικό Blow Up του Antonioni, μία από τις βασικές ταινίες γύρω από την πάντα διαφεύγουσα φύση της αλήθειας, και το ντεμπούτο του Soderbergh Sex, Lies and Videotapes που του χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα και χάρισε σε εμάς έναν ανήσυχο δημιουργό, που πετυχαίνει κάτι αξιοσημείωτο ακόμα και στις αποτυχίες του.
