«Λένε ότι το OpenClaw είναι το αντίστοιχο ChatGPT, πριν 4 χρόνια. Είναι ένα μεγάλο άλμα», λέει στο WIRED Greece ο Θεόδωρος Ευγενίου, καθηγητής και διευθυντής του προγράμματος Executive Education με έμφαση στο AI, στο INSEAD.
«Βέβαια, δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να το έχεις στο δικό σου laptop. Δεν είναι ακόμα ασφαλές και πρέπει να περιοριστεί», συμπληρώνει.
To OpenClaw είναι ο νέος AI agent που έχει προκαλέσει αίσθηση, αν και όχι πάντοτε για τους σωστούς λόγους. Τον Φεβρουάριο του 2026, η Summer Yue, Διευθύντρια στο εργαστήριο Superintelligence της Meta, έπεσε θύμα της αυθαιρεσίας του ΟpenClaw, το οποίο άρχισε να σβήνει εκατοντάδες mail από τον προσωπικό της λογαριασμό. Φανταστείτε κάτι σαν έναν έξαλλο Clippy από το Office 97.
«Η έννοια της κυβερνοασφάλειας υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, απλά με το AI υπάρχουν περισσότεροι τρόποι και συστήματα με τα οποία κάποιος μπορεί να κάνει μια κυβερνοεπίθεση».
Παρά τις απελπισμένες εκκλήσεις «OpenClaw Stop», η Summer δεν μπορούσε να σταματήσει τον agent, με αποτέλεσμα η ίδια να χρειαστεί να τρέξει στο laptop της και να ανατρέψει χειροκίνητα τις πράξεις του πιστού της βοηθού.
Η «τραγωδία» της Summer ήταν μόνο ένα από τα 135.000 καταγεγραμμένα περιστατικά ευαλωτότητας του OpenClaw σε κινδύνους, τα οποία αυξάνονται μέρα με τη μέρα. Τι είναι, όμως, ακριβώς το OpenClaw; Ποια είναι τα οφέλη και οι περιορισμοί του; Και τι σηματοδοτεί για το μέλλον του AI από εδώ και πέρα;
«Πες μου τι θες να κάνω και δεν θα το κάνω»
«Αυτό που είναι ιδιαίτερο με το AI είναι ότι μπορεί να παίρνει αποφάσεις μόνο του ή τουλάχιστον να επηρεάζει αποφάσεις», λέει ο κ. Ευγενίου. Πρωτοβουλίες σαν το Tools for Thought της Microsoft προσφέρουν την ευκαιρία σε ερευνητές και ακαδημαϊκούς να καταλάβουν με ποιον τρόπο το ΑΙ μάς επηρεάζει ατομικά και συλλογικά, αρνητικά ή θετικά, αν μας πολώνει ή αν μας κάνει περισσότερο δημιουργικούς.
Ωστόσο, η διαφορά του OpenClaw με άλλους ΑΙ agents έγκειται στο ότι αυτό δεν απαντά απλώς στα prompts σου, αλλά είναι «προνοητικό» και μάλιστα παίρνει από μόνο του πρωτοβουλίες. Προηγουμένως γνωστό και ως Moltbot ή Clawdbot, το OpenClaw είναι ένα λογισμικό που τρέχει 24/7 στον υπολογιστή σου και διαχειρίζεται τα mail σου, στέλνει μηνύματα εκ μέρους σου, στο WhatsApp, στο Telegram και στο Discord, σερφάρει στο διαδίκτυο και μάλιστα τρέχει και κώδικα.
Σε αντίθεση με agents που λειτουργούν απλά σαν extension του browser, εργαλεία όπως το OpenClaw επιτρέπουν στον χρήστη να διαχειριστεί όχι μόνο τον browser, αλλά όλο τον υπολογιστή, τρέχοντας σε ένα «περιβάλλον γραμμής εντολών» (command line interface), όπου ο χρήστης μπορεί να αλληλεπιδράσει άμεσα και γρήγορα με το εκάστοτε λογισμικό, εισάγοντας εντολές σε μορφή κειμένου.
Τον Ιανουάριο του 2026, πάνω στο λογισμικό του OpenClaw στήθηκε το Moltbook, το πρώτο μέσο κοινωνικής δικτύωσης αποκλειστικά για AI agents, όπου δεν υπάρχει έλεγχος περιεχομένου. Εκεί τα bots μπορούσαν να λένε ό,τι θέλουν, μέχρι και να δημιουργούν μανιφέστο για νέες AI θρησκείες, και μάλιστα να δίνουν εντολές σε άλλα bots για να τους κάνουν τις «βρωμοδουλειές».
Εδώ τίθεται το ερώτημα της αυτονομίας, με εργαλεία σαν το OpenClaw να εγείρουν αμφιβολίες. «Η έννοια της κυβερνοασφάλειας υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, απλά με το AI υπάρχουν περισσότεροι τρόποι και συστήματα με τα οποία κάποιος μπορεί να κάνει μια κυβερνοεπίθεση», εξηγεί ο κ. Ευγενίου.
Μια ομάδα στο MIT αυτή τη στιγμή τρέχει το AI Risk Repository, μια βάση δεδομένων με 1.700 πιθανά ρίσκα του AI, από την «κλοπή» δεδομένων και την αυθαίρετη διαχείρισή τους, μέχρι τη βεβιασμένη αλλαγή των παραμέτρων σε άλλα εργαλεία AI – φαινόμενα που ήδη έχουν παρατηρηθεί στο OpenClaw.
Μια κούρσα χωρίς γραμμή τερματισμού
Τον Μάρτιο του 2026, οι δημιουργοί του Moltbook, Matt Schlicht και Ben Parr, εντάχθηκαν στην ομάδα της Meta, ενώ ο δημιουργός του OpenClaw, Peter Steinberger, ανακοίνωσε τη νέα του αρχή στην OpenAI, εντείνοντας τον ατελείωτο αγώνα ταχύτητας μεταξύ των γιγάντων της τεχνολογίας για το ποιο AI εργαλείο θα είναι καλύτερο.
Μάλιστα, στις 2 Μαΐου, ο CEO της OpenAI Sam Altman ανακοίνωσε ότι οι συνδρομητές του ChatGPT θα μπορούν πια να χρησιμοποιούν τη συνδρομή τους και στο OpenClaw, με τη λεζάντα «happy lobstering», κάνοντας αναφορά στο λογότυπο του εργαλείου που περιέχει έναν αστακό. Ένα μήνα πριν, παραδόξως, η Anthropic έκανε το ακριβώς αντίθετο. H απαγόρευση σε συνδρομητές του Claude να χρησιμοποιούν το OpenClaw ως third-party εργαλείο ήταν, σύμφωνα με την εταιρεία, ξεκάθαρα θέμα κόστους.
Σε αντίθεση με τις περιορισμένες ερωτήσεις, που μπορεί κάποιος να πληκτρολογήσει χειροκίνητα στο Claude, το ΟpenClaw μπορεί να ρωτά όλη μέρα, κάθε μέρα, ακούραστα.
Το OpenClaw μπορεί να τρέχει αυτόματα χιλιάδες αιτήματα API (Application Programming Interfaces). Φανταστείτε το με την εξής μεταφορά: ο σερβιτόρος (εν προκειμένω το API) παίρνει μια παραγγελία για τραχανά (το αίτημα ΑPI), πάει στην κουζίνα (server), και αν η κουζίνα έχει τραχανά σε οποιαδήποτε από τις διαφορετικές της τροφαποθήκες (εφαρμογές και πλατφόρμες), ο σερβιτόρος τον φέρνει αμέσως στο τραπέζι.
Σε αντίθεση με τις περιορισμένες ερωτήσεις, που μπορεί κάποιος να πληκτρολογήσει χειροκίνητα στο Claude, το ΟpenClaw μπορεί να ρωτά όλη μέρα, κάθε μέρα, ακούραστα. Η απαγόρευση της unlimited χρήσης του OpenClaw με τη συνδρομή του Claude, λοιπόν, φαίνεται πιο οικονομικά βιώσιμη για την Anthropic, εγείροντας ωστόσο μερικά ερωτήματα για τη δημοκρατική και δωρεάν χρήση του AI.
Προσπαθώντας με τη σειρά της να μπει στον αγώνα δρόμου του automation, η Amazon επίσης ανακοίνωσε έναν νέο agent που θυμίζει OpenClaw, ονόματι Quick, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει σε διάφορα περιβάλλοντα, από Microsoft 365, μέχρι Google Workspace, Slack και Zoom.
Η ιδέα πίσω από το Quick είναι ότι μπορεί να διαχειριστεί και να επεξεργαστεί τα δεδομένα σου, να στείλει mail, και να σου οργανώσει ένα meeting όπου κι αν βρίσκεται. Δεδομένου, όμως, ότι πριν κάποιους μήνες, ο agent Kiro «έριξε» την Amazon, η ανακοίνωση ενός νέου agent, ακόμα κι αν αυτός δεν ειδικεύεται σε περίπλοκα, προγραμματιστικά tasks, ακούγεται ριψοκίνδυνη, αν όχι προκλητική.
Η Google δεν έμεινε πίσω, κάνοντας κι εκείνη αλλαγές στο Project Mariner. Το πιλοτικό αυτό μοντέλο της Google φέρνει την φιλοσοφία των ΑΙ agents στον browser για να αυτοματοποιήσει χρονοβόρες ή βαρετές διαδικασίες, όπως την αναζήτηση, το scroll, τη συμπλήρωση μιας online φόρμας και τη διαχείριση δεδομένων.
Το αβέβαιο μέλλον της ασφάλειας
Παρά την ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική του OpenClaw, τα ζητήματα ασφαλείας έχουν απασχολήσει πολλούς ανταγωνιστές που θέλουν να βγουν με τα δικά τους μοντέλα. Η Anthropic ανέπτυξε το Claude Code Channels, το οποίο χρησιμοποιεί το πρωτόκολλο τοπικού διακομιστή (Model Context Protocol), για να συνδέσει το Claude με το διαδίκτυο, εξωτερικές πηγές και άλλες εφαρμογές, πάντα με προτεραιότητα την ασφάλεια.
Άλλες εταιρείες έχουν κάνει αντίστοιχα βήματα, όχι απαραίτητα χτίζοντας κάτι από την αρχή, αλλά πατώντας πάνω στο ίδιο το OpenClaw. Η startup Kilo δημιούργησε το KiloClaw ενώ η Nvidia ανέπτυξε το NemoClaw, μια σειρά από εργαλεία που ενισχύουν την ασφάλεια και την ιδιωτικότητα στο OpenClaw. Είναι εμφανές ότι το μέλλον του AI κατευθύνεται όλο και πιο γρήγορα προς την αυτονομία. Το θέμα είναι αν η ασφάλεια θα θυσιαστεί στο βωμό της τυφλής και στείρας αυτοματοποίησης.
Σύμφωνα με τον κ. Ευγενίου, για να αποφευχθούν τα ρίσκα του AI χρειαζόμαστε το λεγόμενο algorithmovigilance (αλγοριθμική επαγρύπνηση). «Η ιδέα αυτή ξεκίνησε από το pharmacovigilance στον φαρμακευτικό τομέα. Όπως όταν σου δώσει ο γιατρός σου ένα φάρμακο που έχει παρενέργειες πρέπει να το αναφέρεις, κάτι αντίστοιχο πρέπει να κάνουμε και για το AI», περιγράφει.
Στο πλαίσιο μιας ρυθμιστικής εκστρατείας για το AI, ο κ. Ευγενίου πιστεύει ότι με συνεχή παρακολούθηση μπορούμε να εντοπίσουμε λάθη και ενδεχομένως να τα διορθώσουμε. Έτσι, μπορούν να ελαττωθούν οι κίνδυνοι που ενέχουν εργαλεία σαν το OpenClaw – εργαλεία με τρομακτικό potential αλλά που δεν αισθανόμαστε άνετα να έχουμε κατεβασμένα στον υπολογιστή μας ώστε να τρέχουν ανενόχλητα, τουλάχιστον ακόμα.
