Nομίζω ότι το περιβόητο ζήτημα του υπερηρωικού κορεσμού, για το οποίο ξοδεύτηκαν αμέτρητες λέξεις τα τελευταία χρόνια, περισσότερο αγγίζει τα διευρυμένα κινηματογραφικά σύμπαντα, αυτή τη μεταφορά μιας εκτεταμένης, τηλεοπτικής αφήγησης στο σινεμά, που γέννησε εκατομμύρια νέους θαυμαστές των ηρώων της Marvel και, στην πραγματικότητα ολοκλήρωσε τον κύκλο της ως σειρά με το Endgame. Καθώς το MCU άρχισε να αποκτά τα προβλήματα μιας σειράς που συνεχίζεται επειδή το ζητούν οι τηλεθεατές και όχι επειδή έτσι το είχαν οργανώσει οι δημιουργοί της, φαίνεται να κερδίζουν έδαφος οι ταινίες-event, δηλαδή τα μεμονωμένα υπερηρωικά mash-ups σαν το Spiderman: No Way Home και το Deadpool & Wolverine, και οι ταινίες και οι σειρές που πειραματίζονται με τη φόρμα και, ιδανικά, λογοδοτούν δραματουργικά μόνο στον εαυτό τους κι όχι σε κάποια διευρυμένη αφήγηση.
Το Spider-Noir ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στα κόμικ ο ήρωας συστήθηκε μέσα στον 21ο αιώνα, ως μια ακόμα παραλλαγή του Ανθρώπου-Αράχνη, πλησιέστερη στον Batman των Detective Comics ας πούμε. Στα σινεμά ο Spider-Noir έκανε την εμφάνισή του στο ψυχεδελικό, animated Spider-verse, με τη φωνή του Νicolas Cage. Από τις δεκάδες αραχνοπαραλλαγές κάποιος από τους ιθύνοντες της Sony, που έχει τα δικαιώματα του αραχνο-σύμπαντος, σκέφτηκε ότι θα ήταν καλή ιδέα να αποκτήσει τη δική του σειρά, κάτι που συνέβη, αν και πολλοί θα προτιμούσαμε στη θέση του τον ευτραφή, πορτοκαλή…spider-cat του Across the Spiderverse.
Θα υπάρξουν στιγμές που η Νέα Υόρκη της σειράς θα θυμίσει στους θεατές τα νοτισμένα σοκάκια της Sin City των Frank Miller και Robert Rodriguez, ωστόσο το θέαμα, παρά τις pulp απολήξεις του, δεν είναι βουτηγμένο στο αίμα, στο σπέρμα και στη βρωμιά εκείνης της δημιουργίας – το brand name, δυστυχώς, δεν σηκώνει τέτοια.
Το σύμπαν της σειράς, δεδομένα, απαιτεί ασπρόμαυρο φίλτρο, ωστόσο οι συνδρομητές του Amazon Prime θα έχουν τη δυνατότητα να την παρακολουθήσουν και σε έγχρωμη version. Κι αν αναρωτιέστε προς τι αυτή η επιλογή, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές στον λογαριασμό της Sony Picture Television το ασπρόμαυρο τρέιλερ έχει 527 χιλιάδες views και το έγχρωμο 4.6 εκατομμύρια views. Μην απορείτε, θα υπάρξουν χιλιάδες άνθρωποι που θα αναρωτηθούν μη ειρωνικά αν δεν έφταναν τα χρήματα της παραγωγής για να βάλουν χρώμα – έχουμε πετύχει άπειρα σχετικά σχόλια σε άλλες περιπτώσεις και κάθε φορά τραβάμε τα μαλλιά μας, για να μην γράψουμε κάτι χειρότερο. Ο Nicolas Cage πάντως υποστηρίζει ότι επέμενε να βγει και έγχρωμη version, καθώς το μάτι της πιτσιρικαρίας δεν έχει εξασκηθεί στο ασπρόμαυρο φίλτρο, και δηλώνει την ελπίδα του ότι οι φαν θα δουν την έγχρωμη version, μετά θα αναζητήσουν την ασπρόμαυρη, θα ενθουσιαστούν και θα θελήσουν να μυηθούν στον κινηματογραφικό κόσμο του noir, παρακολουθώντας τις κορυφές του είδους, που κυκλοφόρησαν στα ‘40s και στα ‘50s. Μόνο ένας αθεράπευτος σινεφίλ θα μπορούσε να τρέφει τέτοιες αυταπάτες. O Cage είναι αποδεδειγμένα τέτοιος και μπράβο του. Στηρίζουμε την αισιοδοξία του, αν και αμφιβάλουμε αν θα βρεθεί έστω κι ένας marvelικός φαν που θα αναφωνήσει «για να δω μια ταινία του Hathaway», μόνο επειδή εκτέθηκε στο κιαροσκούρο του Spider-Noir.
Η έγχρωμη version, λοιπόν, έχει χρωματισμό έντονα ψηφιακής όψης, πλησιέστερο σε gaming σύμπαν – ας πούμε ότι τα χρώματά της παραπέμπουν στο LΑ Noire. Δεδομένα προτιμάται η αυθεντική, ασπρόμαυρη εκδοχή, έστω κι αν οι δημιουργοί της ισχυρίζονται ότι κάθε πλάνο στήθηκε και φωτίστηκε ώστε να λειτουργεί εξίσου αποτελεσματικά και στις δύο. Κι όμως, το ασπρόμαυρό της έχει υψηλότερο contrast, μια αρετή που τείνει να εκλείψει, όχι μόνο από την τηλεόραση, αλλά και από το σινεμά.
H δράση τοποθετείται σε μια εναλλακτική Νέα Υόρκη των ‘30s, χτυπημένη από το Κραχ. Ο Ben Reilly, συντετριμμένος από μια τραγωδία, για την οποία δεν μας επιτρέπεται να γράψουμε περισσότερα μέχρι την πρεμιέρα της σειράς, έχει αφήσει πίσω του τις μέρες υπερηρωικής δόξας, όταν πολεμούσε το οργανωμένο έγκλημα ως μασκοφόρος εκδικητής. O υπερήρωας Spider έχει δώσει τη θέση του στον ντετέκτιβ Ben που μπλέκει σε μια περίπλοκή ιστορία έπειτα από προτροπή της Car Hardy ή αλλιώς της (αναπόφευκτης) femme fatale της ιστορίας.
Θα υπάρξουν στιγμές που η Νέα Υόρκη της σειράς θα θυμίσει στους θεατές τα νοτισμένα σοκάκια της Sin City των Frank Miller και Robert Rodriguez, ωστόσο το θέαμα, παρά τις pulp απολήξεις του, δεν είναι βουτηγμένο στο αίμα, στο σπέρμα και στη βρωμιά εκείνης της δημιουργίας – το brand name, δυστυχώς, δεν σηκώνει τέτοια. Οι σεναριογράφοι επικαλούνται επιτυχημένα ιδίωμα του είδους, η σκηνοθεσία ζητά από τους ηθοποιούς να υπηρετήσουν την 2x ταχύτητα εκφοράς του λόγου, ο ήχος είναι jazzy και swing, η δε tracklist απαρτίζεται από τραγούδια (ή ηχογραφήσεις τους) μεταγενέστερα του χρόνου εξέλιξης της δράσης , όπως το Accentuate the Positive από τον Perry Como ή το Cry me A River από τη Dina Washington. Δεν πιστεύουμε ότι πρόκειται για προχειρότητα, η έτοιμη απάντηση των δημιουργών θα μπορούσε να είναι ότι στο συγκεκριμένο σύμπαν ο Perry Como ηχογράφησε το κοσμαγάπητο άσμα στα ‘30s. Άλλωστε η σειρά δεν υπακούει (και δεν οφείλει να υπακούσει) σε τέτοιους κανόνες, σπάει τη ρετρό υφή της κατά το δοκούν – ακόμα και οι τίτλοι αρχής ντύνονται με ένα τζειμσποντικής φύσης άσμα, το Saving Grace της Kirby. Κι ας μην ξεχνάμε ότι η υπερδύναμη του ιδιωτικού μας ντετέκτιβ στη σειρά δεν είναι απλώς η ροπή του προς την αυτοκαταστροφή και η εξόντωση των αντιπάλων με σαρκαστικές ατάκες- κυριολεκτικά, εκκρίνει ιστούς από τους καρπούς του.
Στον ρόλο του τελευταίου, ο Nicolas Cage μιλά επικαλούμενος τo ένρινο υπόστρωμα και το ελαφρύ ψεύδισμα του Βοgie – τι εννοείς ποιος είναι ο Bogie;- και ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στη μελαγχολία που τρώει τον ήρωα, στη macho συμπεριφορά του, αλλά και στα ανάλαφρα ξεσπάσματά του, που υποστηρίζονται από εντελώς Cage αυτοσχεδιασμούς – jazz η υποκριτική προσέγγιση του ηθοποιού, jazz και η μουσική υπόκρουση της σειράς, κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι, σαν να λέμε. Μετά από δυο ατυχείς κινηματογραφικές εξορμήσεις του ως Ghost Rider, ο Cage βρίσκει την κομιξάδικη εξιλέωσή του σε ένα θέαμα που, τουλάχιστον στα δύο πρώτα επεισόδια που παρακολουθήσαμε, μοιάζει αξιοπρεπές, έστω κι αν κινείται αναγνωριστκά, πιθανότατα φυλώντας τις εξάρσεις του για τη συνέχεια. Την οποία είμαστε ειλικρινά περίεργοι να παρακολουθήσουμε στις 27 Μαΐου, όταν η σειρά ανέβει ολόκληρη στο Amazon Prime.
Σημειώνεται ότι για τις ανάγκες του παρόντος παρακολουθήσαμε τα δύο πρώτα επεισόδια του «Spider-Noir».
