The Invite
Αφήνοντας πίσω της το παροιμιώδες Don’t Worry Darling, τα γυρίσματα του οποίου ενδεχομένως θα ενέπνεαν μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα ταινία, η Olivia Wilde περνάει ξανά πίσω από τον φακό και διασκευάζει το People Upstairs του καλού μας Cesk Gay (Truman, My Friend Eva), συμπρωταγωνιστώντας πλάι στους Seth Rogen, Penelope Cruz και Edward Norton. Το πρωτότυπο υλικό είναι εύθυμο κι ευφορικό, οι αμερικανικές κριτικές κάνουν λόγο για ένα remake με ανάλογες αρετές, όλα υποδεικνύουν μια ευχάριστη έξοδο σε θερινό σινεμά. Σκεφτόμαστε να αποδεχτούμε την πρόσκληση. (Από 02/07)
The Death of Robin Hood
Λίγο πριν αναλάβει την κινηματογραφική μεταφορά του Death Stranding, ο Μichael Sarnoski του Pig και του A Quiet Place: Day One υπογράφει αυτή τη ρεβιζιονιστική προσέγγιση του γνώριμου βρετανικού μύθου, ένα αλά Unforgiven τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία ενός ανθρώπου που, τελικά, μπορεί και να μην έκλεβε από τους πλούσιους για να τα δώσει στους φτωχούς. «Δεν ήμασταν ήρωες, ήμασταν τέρατα», ακούγεται να λέει με βραχνή φωνή ο Hugh Jackman στο ρόλο ενός κουρασμένου Ρομπέν των Δασών που αναζητά την εξιλέωση. Οι κριτικές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι χλιαρές, μα διόλου αποθαρρυντικές. (Από 02/07)
The Plague
Το πρώτο μέρος του Full Metal Jacket συναντά το Lord of the Flies, σε ένα ατμοσφαιρικό και τρομακτικά καλογυρισμένο arthouse θρίλερ όπου ο αρσενικός ανταγωνισμός και το macho πρότυπο είναι η πραγματική επιδημία. Περιμένουμε πολλά από τον δημιουργό Charlie Polinger στο μέλλον αλλά και από τον νεαρό Εverett Blunk – χρόνια έχουμε να δούμε τόσο ώριμη ερμηνεία από έφηβο ηθοποιό. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών του 2025, εκεί πέρασε ελαφρώς απαρατήρητο, μα εκτιμήθηκε στη συνέχεια στα φθινοπωρινά φεστιβάλ – στο SITGES παραμιλούσαν. (Από 02/07)
Tuner
Ένας άντρας με υπερευαισθησία στους καθημερινούς ήχους ανακαλύπτει ότι το πρόβλημά του τον βοηθά να ανοίγει χρηματοκιβώτια. Πάνω σε αυτό το εύρημα, ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Navalny χτίζει ένα caper με πρωταγωνιστές τον ανερχόμενο Leo Woodall (One Day) και τον πολύπειρο Dustin Hoffman, με τις κριτικές να κάνουν λόγο για ένα ενήλικο crowdpleaser από εκείνα που σπανίζουν πλέον. Υποψιαζόμαστε ότι η ταινία θα αποτελέσει ακόμα ένα sleeper hit του φετινού καλοκαιριού στα θερινά σινεμά. (Από 09/07)
Power Ballad
Mιλώντας για crowdpleasers, ο Ιρλανδός John Carney έχει μια φιλμογραφία που απαρτίζεται μοναχά από τέτοια. Αγαπημένος μεγάλης μερίδας του (μουσικόφιλου) σινεφίλ κοινού, ο Carney εδώ παραλλάσει λίγο το κυρίαρχο μοτίβο της φιλμογραφίας του: στο Power Ballad η μουσική δεν ενώνει αλλά χωρίζει τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες, καθώς ο διάττων αστέρας της pop, που υποδύεται ο Nick Jonas, κλέβει ξεδιάντροπα ένα τραγούδι του επαγγελματία …ερασιτέχνη Paul Rudd και κάνει απρόσμενη επιτυχία. Αφήγηση που κυλάει νεράκι, συγκινητική κορύφωση κι ένα χαριτωμένο κλείσιμο του ματιού στο Once. (Από 09/07)
The Match
Αν ρωτήσετε όσους βρέθηκαν στο περασμένο φεστιβάλ Καννών ποια ταινία ξεσήκωσε το κοινό, προκαλώντας γέλια κι ενθουσιασμό, θα σας απαντήσουν το Club Kid. Αν τούς ρωτήσετε, όμως, ποια άλλη ταινία το πέτυχε, αυτή ήταν το The Match, που αφορά το θρυλικό παιχνίδι Αργεντινής-Αγγλίας στο Μουντιάλ του ’86, με τα δύο ιστορικά γκολ που συνοψίζουν την ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) ιδιοσυγκρασία του Maradona – κι εκείνο του Lineker που συνήθως ξεχνάμε. Το Match προσεγγίζει πολύπλευρα το παιχνίδι και στήνει μια απολαυστική αφήγηση γύρω από αυτό, καταφέρνοντας να κερδίσει ακόμα και ανθρώπους που δεν γνωρίζουν από πόσους ποδοσφαιριστές απαρτίζεται κάθε ποδοσφαιρική ομάδα στο γήπεδο. (Από 09/07)
Evil Dead Burn
Λίγο πριν μας δώσει το παντελώς ανερμάτιστο και οριακά επαίσχυντο Lee Cronin’s The Mummy, ο Cronin είχε γυρίσει μια παιχνιδιάρικη, εξακολουθητικά εφευρετική κατάθεση στο franchise του Evil Dead, το Evil Dead Rise – ένας μικρός θρίαμβος ο τρόπος που εμφανίζεται ο τίτλος στην εισαγωγή της ταινίας. Τη σκυτάλη παίρνει ο Sebastian Vanicek της γαλλικής Αραχνοφοβίας – λέγε με και Infested. Το προωθητικό υλικό θυμίζει λίγο τη βλοσυρή, αγέλαστη (και ανέμπνευστη) ταινία που γύρισε ο Fede Alvarez το 2013 και μάς ανησυχεί λίγο, αλλά ελπίζουμε ότι ο ανερχόμενος δημιουργός θα επικαλεστεί κατά ένα μέρος και την παλαβομάρα του Sam Raimi, δίχως την οποία δεν μπορεί να εννοηθεί Evil Dead στα κιτάπια μας. (Aπό 09/07)
The Odyssey
Ένα μπλοκμπάστερ περιμένει η σινεφίλ κοινότητα διεθνώς μέσα στο 2026 κι αυτό είναι η κατά Nolan εκδοχή του ομηρικού έπους. Για μας είναι εύλογο το ενδιαφέρον του Βρετανού σκηνοθέτη για την Οδύσσεια, καθώς ο αφηγηματικός της τρόπος συμπίπτει με τον δικό του: έχει αναδρομές, αλλαγές προσώπου, εγκιβωτισμένες αφηγήσεις κ.ο.κ. Επίσης, είναι η πρώτη φορά που συναντούμε το στοιχείο του φανταστικού στο σινεμά του Nolan – αν μας ρωτάτε, δεν πιστεύουμε ότι θα το ενστερνιστεί κυριολεκτικά, θα το αποδώσει σε αφηγήσεις τρίτων. Αγνοώντας τις alt-right σειρήνες, και λοιπούς λαιστρυγόνες και κύκλωπες των social media, που θρέφονται (και τα θρέφουν) μέσω του viral αρνητισμού, δηλώνουμε (πολύ) αισιόδοξοι για το αποτέλεσμα. (Από 16/07)
A Pale View of Hills
Μαύρη Βίβλος του Σινεμά, Κεφάλαιο 117, παράγραφος 4, εδάφιο α: ποτέ κανένα γραπτό του Kazuo Ishiguro δεν μάς έδωσε κακή ταινία. Διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας μέχρι να έρθει το κατά Taika Waititi Klara and the Sun, κυρίως λόγω των φημολογούμενων αναβολών στην κυκλοφορία του, αλλά ο κανόνας αυτός παρέμεινε ανέγγιχτος και κατά τη διασκευή του πρώτου μυθιστορήματος του κορυφαίου λογοτέχνη, έστω κι αν το Pale View of Hills είναι, συγκριτικά, η πιο αδύναμη προσθήκη. Κινούμενο μεταξύ παρόντος και παρελθόντος κι εκπροσωπώντας ένα ακαδημαϊκό σινεμά που, διαχρονικά αφήνει ευχαριστημένο το κοινό, το φιλμ «ψηλώνει» ελαφρώς χάρη σε ένα εμπνευσμένο twist και στη χρήση του Ceremony των New Order – ο μουσικός λαϊκισμός που θέλουμε και προτιμούμε. (Από 30/07)
Spiderman: Brand New Day
Οι μέρες εισπρακτικής δόξας των διευρυμένων, τηλεοπτικού τύπου υπερηρωικών αφηγήσεων έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, πρακτικά με το τέλος της πρώτης «σεζόν» που έφερε το Αvengers: Endgame, ωστόσο το υπερηρωικό είδος κάθε άλλο παρά νεκρό είναι, το μαρτυρούν οι επιδόσεις των ταινιών- event. Ο Spider-man είναι ο δημοφιλέστερος ήρωας της Marvel, κάθε κινηματογραφική του εξόρμηση συνιστά event, συνεπώς η εμπορική απήχηση της ταινίας είναι δεδομένη. Η ποιότητά της παραμένει ερωτηματικό, ωστόσο οι εξαγγελίες του Daniel Dustin Cretton περί street-level δράσης είναι ενθαρρυντικές και, ομολογουμένως, το Shang-Chi του έχει όχι ένα, αλλά δύο από τα ελάχιστα set-pieces που (αξίζει να) θυμόμαστε από το σύνολο του MCU. (Από 30/07)
