Ένα από τα πολλά παράδοξα του φεστιβάλ Καννών, ενός φεστιβάλ που απευθύνεται αποκλειστικά στο επονομαζόμενο industry, με όσες στρεβλώσεις μπορεί αυτό να φέρνει κατά την αποτίμηση των ταινιών, είναι η πεποίθηση της επίσημης κινηματογραφικής κριτικής ότι τα καθημερινά αστεράκια του Screen Daily και η κρατούσα κριτική γνώμη, όπως αναδεικνύεται από μια αόρατη πλειοψηφία, όχι μακριά από εκείνη που προκύπτει από ιστοσελίδες τύπου rottentomatoes και metacritic, δεσμεύει την κριτική επιτροπή του διαγωνιστικού τμήματος, η οποία οφείλει να την υιοθετήσει και να αποδώσει την ύψιστη τιμή, τον Χρυσό Φοίνικα δηλαδή, σε εκείνη την ταινία με τον «μεγαλύτερο βαθμό». Στον χορό μπαίνουν και οι αγοραστές, που πόνταραν στα «άλογα» που έκαναν δικά τους και αναμένουν να τερματίσουν πρώτα στην κούρσα και τελικά, όταν έρχονται τα αποτελέσματα και «εκπλήσσουν», αρχίζουν τα «πώς είναι δυνατόν να πήρε Φοίνικα το τάδε και να μην πήρε το δείνα» και «γιατί πήρε Σκηνοθεσία αυτό και Σενάριο εκείνο και όχι το αντίστροφο», τα οποία, αν δεν παίρνεις πολύ τον εαυτό σου στα σοβαρά και τα προσεγγίσεις με μια απόσταση, λίγο διαφέρουν από εκείνον τον τύπο στο πρακτορείο που παίζει ΚΙΝΟ νυχθημερόν από τότε που ξεκίνησε το παιχνίδι και μονολογεί «κοίτα, κοίτα τι φέρνει, 28 και 54, αντί για 16 και 42».
Οι ταινίες που επιλέξαμε δεν είναι από το διαγωνιστικό τμήμα, αλλά από τα παράλληλα τμήματα, μέσα από τα οποία προκύπτουν κάθε χρόνο υπέροχες κινηματογραφικές εκπλήξεις.
Φέτος ο Φοίνικας κατέληξε στο Fjord του Christian Mungiu, με τον Ρουμάνο δημιουργό να μπαίνει στο κλαμπ των δις τροπαιούχων, «αντί για το Minotaur και το Fatherland», τους εκλεκτούς της κριτικής πλειοψηφίας που, πάντως, πήραν αμφότεροι διόλου αμελητέα βραβεία στην απονομή. Ήταν, φυσικά, μια βράβευση που πυροδότησε την ανάλογη γκρίνια, η οποία, πάντως, είναι χαριτωμένη, όταν έχει συνείδηση της ματαιότητας της και αντιλαμβάνεται πως, στο τέλος της μέρας, όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι κι εκείνο που μένει στο τέλος είναι οι ταινίες.
Για ταινίες θα μιλήσουμε σ’ αυτό το άρθρο, όχι από το διαγωνιστικό τμήμα, αλλά από τα παράλληλα τμήματα, μέσα από τα οποία προκύπτουν κάθε χρόνο υπέροχες κινηματογραφικές εκπλήξεις. Επιλέξαμε πέντε από αυτές, τις οποίες, μοιραία, θα παρακολουθήσετε μέσα στην επόμενη κινηματογραφική σεζόν, δεδομένου πως είναι ελάχιστες οι ταινίες που δεν βρίσκουν διανομή στη χώρα μας κάθε χρόνο.
Club Kid: Gay άντρας που οργανώνει τα καλύτερα πάρτι της πόλης, «κουμπωμένος» ένα βράδυ κάνει sex στο dark room με μια γυναίκα. Δέκα χρόνια και μια κρίση ηλικίας μετά, η πόρτα χτυπά και τού συστήνεται ο γιος του, στο πρόσωπο του οποίου θα δει την ευκαιρία για μια νέα ζωή και θα νοιαστεί για πρώτη φορά για κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό του. Πρόκειται για crowdpleaser που προκάλεσε ενθουσιασμό στο φεστιβάλ, φέρνοντας ανεξάρτητο αέρα σε μια γνώριμη συνταγή – ας πούμε όπως η Anora πρόπερσι- και οδήγησε πλειστηριασμό ανάμεσα στα αμερικανικά στούντιο, με νικήτρια την Α24. Είχαμε καιρό να περάσουμε τόσο καλά στο σινεμά, πιθανότατα θα το δούμε και στις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Α, ξεχάσαμε να σας πούμε ότι το υπογράφει και πρωταγωνιστεί ο Jordan Firstman, που πολλοί γνωρίζετε από τα video του στα social media κι από τη συμμετοχή του στο I Love LA.
Sanguine: Όταν μια ταινία κάνει σαματά ανάλογο του Substance, η «αγορά» ζητά το επόμενο Substance. Το Sanguine ή Species, κατά τον διεθνή του τίτλο, ξεπερνά τα όρια ενός απλού κλώνου και βάζει το αξιοσημείωτο λιθαράκι του σε ένα τρέχον κινηματογραφικό ρεύμα που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε καταχρηστικά «Βrand New French Extremity», με τις γυναίκες να κάνουν πολύ καλύτερη δουλειά από τους άνδρες του «New French Extremity» στα ‘00s, που περιορίστηκαν στα φορμαλιστικά παιχνίδια και στο δόγμα του σοκ, ξεχνώντας το περιεχόμενο. Στη συγκεκριμένη ταινία η μετάλλαξη προκαλείται από τα αδίστακτα εργασιακή ήθη των καιρών μας και πυροδοτεί μια ξέφρενη και απολαυστικά αποκρουστική κινηματογραφική διαδρομή που κλείνει με έναν δηκτικό, ξεκαρδιστικό επίλογο που θα θυμάστε για καιρό.
La Gradiva: Η δράση του φετινού μεγάλου νικητή της Εβδομάδας Κριτικής εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της εκδρομής μιας τάξης Λυκείου ως τη Νάπολη και την περιήγησή της στα ερείπια της Πομπηίας. Υπάρχει κάτι αχρονικό στον τρόπο της δημιουργίας, λες και τα πάθη που ξυπνούν ανάμεσα στους νέους λίγο διαφέρουν στην ουσία τους από εκείνα όσων βρέθηκαν κατά τους περασμένους αιώνες σ’ αυτά τα μέρη. Υπάρχει η ενδιαφέρουσα αντίφαση της τοποθέτησης ηρώων με το βλέμμα στο μέλλον σε έναν τόπο κυριευμένο από το παρελθόν. Πάνω από όλα, στα 145 λεπτά που διαρκεί, υπάρχουν στιγμές ατόφιου σινεμά, πλήρως «απορροφητικού», για όσους συγχρονιστούν με τους ρυθμούς του.
I’ll be Gone in June: Mια Γερμανίδα φοιτήτρια ταξιδεύει με πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών στο New Mexico και περνά εκεί μερικούς μήνες. Η Αμερική μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου μέσα από το βλέμμα ενός «ξένου», που ψάχνει να βρει τη θέση του σε ένα μέρος αβέβαιο, σε μια ταινία που αφομοιώνει δάνεια από το σινεμά του Wenders και του Jarmusch, δανείζεται κάτι από την ημερολογιακή φόρμα του Aftersun και σπάει το καλούπι της τυπικής ταινίας Sundance, μέσα από κάποιους απρόσμενους αισθητικούς ελιγμούς και από μια επιτυχημένη κινηματογραφική απόδοση της αίσθησης του μη ανήκειν, που είναι δύσκολο να μην σε χτυπήσει όταν βρίσκεσαι στους πρόποδες της μετεφηβικής ηλικίας.
Lucy Lost: Η Lucy είναι ένα αλαφροϊσκιωτο κορίτσι που μεγαλώνει σε ένα απομονωμένο νησί κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Λόγω της έκτης αίσθησής της βλέπει πράγματα που οι υπόλοιποι αγνοούν, σαν τη Milly, ένα κορίτσι που μεγαλώνει στη Νέα Υόρκη και επικοινωνεί μαζί της. Βασισμένο σε ένα λεπτοδουλεμένο σενάριο με διαρκείς ανατροπές, το συγκινητικό Lucy Lost αναδεικνύει την προσωπική αλλά και την ιστορική μνήμη ως δομικά στοιχεία ενός καλύτερου μέλλοντος και μοιάζει σαν ταινία του Studio Ghibli δια χειρός Jean-Pierre Jeunet. Αν αυτή η κινηματογραφική παρομοίωση σάς κάνει να θέλετε να το δείτε χτες, πολύ καλά κάνει και από την προβολή χαμένοι δεν θα βγείτε.
