Το 2008, μια ομάδα Ιαπώνων ερευνητών κατάφερε να εξαγάγει άρωμα βανίλιας από κοπριά αγελάδας. Λίγο νωρίτερα, επιστήμονες στις ΗΠΑ δοκίμαζαν τα όρια της ανθρώπινης όρεξης ταΐζοντας εθελοντές σούπα από μπολ χωρίς πάτο, που γέμιζαν μόνα τους, ενώ ερευνητές στη Σουηδία μελετούσαν γιατί τα ζωντανά κοτόπουλα προτιμούν όμορφους ανθρώπους. Το 2011 Ιάπωνες εφηύραν έναν συναγερμό που χρησιμοποιεί αεροζόλ wasabi για να ξυπνήσει κωφούς σε περίπτωση πυρκαγιάς, ενώ, πιο πρόσφατα, Ιταλοί επιστήμονες μελέτησαν γιατί μια σαύρα τρώει μόνο ένα είδος πίτσας. Την ίδια ώρα Ιάπωνες ερευνητές έβαψαν μια αγελάδα ασπρόμαυρη σαν ζέβρα για να δουν αν οι μύγες θα συνεχίσουν να την τσιμπούν.
Μπορεί να μην είναι προφανές, αλλά η επιστήμη είναι γεμάτη από παράξενες, παράλογες και συχνά ξεκαρδιστικές μελέτες σαν τις παραπάνω. Και αν υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να τις ανακαλύπτει, να τις συγκεντρώνει και να τις επιβραβεύει, είναι ο Marc Abrahams.
Στα μάτια πολλών ήμουν ανόητος που δεν εκμεταλλεύτηκα τις ευκαιρίες στον χώρο των υπολογιστών για να βγάλω χρήματα.
Για περισσότερα από 35 χρόνια, ο Abrahams μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ της επιμέλειας του χιουμοριστικού περιοδικού για την επιστήμη Annals of Improbable Research και της διοργάνωσης των Βραβείων Ig Nobel, μιας ετήσιας, τελετουργικά σουρεαλιστικής παρωδίας των Βραβείων Νόμπελ που τιμά επιστημονικά επιτεύγματα τα οποία «κάνουν τους ανθρώπους πρώτα να γελούν και μετά να σκέφτονται».
«Μου αρέσει όταν σε μια επιστημονική ιστορία υπάρχει μια χαρούμενη έκπληξη», μου λέει από τη Βοστώνη πολύ χαμογελαστός και γεμάτος ενθουσιασμό μέσα από την οθόνη του υπολογιστή του.
«Αυτός είναι ο πυρήνας του περιοδικού και των Ig Nobel. Επιβραβεύουμε έρευνες τόσο απίθανες και απροσδόκητες που προκαλούν το γέλιο ως πρώτη, αυθόρμητη αντίδραση. Μετά, αν σταθείς για λίγο σε αυτές, αρχίζεις να σκέφτεσαι αν θέλεις να μάθεις περισσότερα γι’ αυτές. Το αντίστροφο, δηλαδή να σκέφτεσαι πρώτα και μετά να γελάς, είναι μια διαδικασία πολύ πιο αργή, θέλει περισσότερη σκέψη».
Για τον Abrahams, το «απίθανο» δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το «μη αναμενόμενο». Και αυτό ακριβώς διαφοροποιεί τα Ig Nobel από κάθε άλλο βραβείο.
«Δεν μας ενδιαφέρει το καλύτερο ή το χειρότερο, το σημαντικό ή το άχρηστο. Αυτά είναι άσχετα. Αν επιλέξουμε σωστά, η ιστορία που θα επιβραβεύσουμε θα κάνει σχεδόν οποιονδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο, ανεξάρτητα από το μορφωτικό του υπόβαθρο, να γελάσει και μετά από μια εβδομάδα να εξακολουθεί να τη σκέφτεται και να θέλει να τη μοιραστεί με άλλους.»
Η γέννηση του απίθανου
Ο Μarc Abrahams γεννήθηκε το 1956 στη Μασαχουσέτη. Μεγάλωσε σε μια εποχή που το αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα έκανε τα πρώτα του βήματα και, όπως θυμάται, ο ενθουσιασμός γι’ αυτό ήταν μεταδοτικός.
Είχε γονείς και δασκάλους που αγαπούσαν την επιστήμη και μια ιδιαίτερα χαρισματική δασκάλα στο δημοτικό, η οποία έβαζε στους μαθητές της να ακούν τα σατιρικά, επιστημονικά τραγούδια του Tom Lehrer. Παράλληλα, ο ίδιος διάβαζε μανιωδώς τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας του Tom Swift και μάζευε ιστορίες που του φαίνονταν απίστευτες.
Σπούδασε Εφαρμοσμένα Μαθηματικά στο Χάρβαρντ –ήταν μάλιστα ένα έτος μικρότερο από τον Bill Gates– και εργάστηκε για ένα διάστημα στον χώρο της Πληροφορικής, φτάνοντας μέχρι την ίδρυση δικής του εταιρείας λογισμικού. Όμως, όπως λέει, τα χρήματα δεν ήταν ποτέ το πρωταρχικό του κίνητρο. Κυνηγούσε ό,τι του φαινόταν ενδιαφέρον.
Νομίζαμε ότι κάποια στιγμή θα μπει κάποιος σοβαρός τύπος και θα μας πει: «Σταματήστε!». Δεν έγινε ποτέ.
«Στα μάτια πολλών ήμουν ανόητος που δεν εκμεταλλεύτηκα τις ευκαιρίες στον χώρο των υπολογιστών για να βγάλω χρήματα. Αλλά εγώ διάλεγα πάντα αυτό που μου φαινόταν πιο συναρπαστικό και που ίσως με οδηγούσε σε άλλα μονοπάτια.»
Παράλληλα, ο Abrahams συνέχισε να γράφει και να μοιράζεται με φίλους αστείες επιστημονικές ιστορίες, γιατί δεν ήξερε τι άλλο θα μπορούσε να κάνει με αυτές από το να διασκεδάζει. Ζούσε μια «διπλή ζωή» τότε, όπως λέει.
«Μια μέρα αναρωτήθηκα τι θα γινόταν αν έστελνα μερικές από τις ιστορίες μου σε περιοδικά για να δημοσιευτούν. Η αμέσως επόμενη σκέψη μου ήταν τι θα συμβεί αν ζήσω μέχρι τα 95, ας πούμε, και κάνοντας στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση απαντήσω: “Δεν ξέρω επειδή δεν το προσπάθησα, δεν έστειλα ποτέ τίποτα”. Σε αυτή την περίπτωση θα καταντούσα ένας πολύ γκρινιάρης γέρος, με πολύ θυμό, και δεν το θέλω αυτό.»
Ο Abrahams αποφάσισε να στείλει τις ιστορίες του σε περιοδικά και μετά από μια απρόσμενη αλληλογραφία με τον θρυλικό συγγραφέα και μαθηματικό Martin Gardner κατέληξε, σχεδόν κατά λάθος, αρχισυντάκτης του «Journal of Irreproducible Results». Και από εκεί ξεκίνησαν όλα.
Το 1991, μαζί με μια ομάδα ηλικιωμένων αλλά ενθουσιωδών επιστημόνων, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και νομπελίστες, αποφάσισε να θεσπίσει ένα μικρό ετήσιο βραβείο για απίθανες έρευνες. Η πρώτη τελετή έγινε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT) και κανείς δεν περίμενε την τόσο μεγάλη ανταπόκριση. Νομπελίστες ανέβηκαν στη σκηνή, δημοσιογράφοι κατέκλυσαν τον χώρο και το κοινό ήταν γεμάτο ενθουσιασμό.
«Νομίζαμε ότι κάποια στιγμή θα μπει κάποιος “σοβαρός” τύπος και θα μας πει: “Σταματήστε!”. Δεν έγινε ποτέ αυτό», λέει γελώντας.
Φέτος τα Ig Nobel συμπληρώνουν 36 χρόνια ζωής.
Βραβείο αξίας 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων Ζιμπάμπουε
Πίσω του ακριβώς, όσο συνομιλούμε, διακρίνω μια βιτρίνα με αλλόκοτα αντικείμενα που δεν είναι τίποτε άλλο από τα βραβεία Ig Nobel. Φτιάχνονται από φθηνά και ανακυκλώσιμα υλικά και κάθε χρόνο έχουν διαφορετικό θέμα. Μαζί με το βραβείο, οι νικητές λαμβάνουν κι ένα χαρτονόμισμα των 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων Ζιμπάμπουε, αξίας πέντε ευρώ!
«Τα βραβεία κάθε χρόνο σχεδιάζονται και κατασκευάζονται από τον Eric Workman, που εργάζεται ως Διαχειριστής Συστημάτων στο Μουσείο Επιστήμης στη Βοστώνη. Κάθε τελετή έχει συγκεκριμένο θέμα. Πέρσι ήταν η πέψη», μου λέει και μου δείχνει το βραβείο που έχει την όψη ενός στομαχιού με δύο πρόσωπα, ένα χαρούμενο και ένα πολύ δυστυχισμένο ‒ μεταξύ τους υπάρχει ένας σωλήνας όπου ρέουν διάφορα μικροαντικείμενα. Ένα πανέμορφο και πολύ έξυπνο έργο.
Τα πρώτα χρόνια πολλοί επιστήμονες αντιμετώπιζαν τα βραβεία ως μια επίθεση στην επιστήμη, κάτι που, όπως αποδείχθηκε, δεν ίσχυε. Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους, ήδη από τον πρώτο χρόνο, πολλοί διάσημοι επιστήμονες και νομπελίστες τα στήριξαν, συμμετέχοντας συμβολικά στην τελετή απονομής τους.
Η γενική πολιτική της απονομής είναι απλή: αφού επιλεγούν οι νικητές, οι διοργανωτές τούς προσεγγίζουν διακριτικά για να τους ενημερώσουν. Αν κάποιος αρνηθεί, η διαδικασία σταματά εκεί.
Οι περισσότερες ιστορίες φτάνουν στον Abrahams από ολόκληρο τον κόσμο, από ανθρώπους που επικοινωνούν απευθείας μαζί του.
«Καθημερινά λαμβάνω μηνύματα ‒και είναι συνεχής η ροή τους‒, κυρίως από ανθρώπους που δεν έχω συναντήσει ποτέ, από μέρη όπου δεν έχω πάει ποτέ. Κάποιοι έχουν δει κάτι, άλλοι έχουν ανακαλύψει κάτι σε ένα παλιό βιβλίο, το άκουσαν στις ειδήσεις ή γνώρισαν έναν άνθρωπο και θέλουν απλώς να το πουν σε κάποιον κι έτσι το λένε σ’ εμάς.»
Τον ρωτώ τι του έχουν διδάξει τα Βραβεία Ig Nobel για την περιέργεια και τη δημιουργικότητα στην επιστήμη και μου απαντά:
«Είναι εντυπωσιακό πόσο έξυπνοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι, συχνά με τρόπους που δεν είναι προφανείς. Μεγάλο μέρος αυτής της ευφυΐας κρύβεται στην προσπάθεια να εξηγήσει κανείς ένα φαινόμενο πιο απλά στον εαυτό του ή στο να βρει απλές, φθηνές και ασφαλείς λύσεις αντί για περίπλοκες, επικίνδυνες και κοστοβόρες.»
Το να γελάμε με την επιστήμη είναι πιο σημαντικό από ποτέ
Σύμφωνα με τον Abrahams, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια εσφαλμένη εικόνα για την επιστήμη και τους επιστήμονες. Γι’ αυτό υποστηρίζει πως το χιούμορ και το γέλιο γύρω από την επιστήμη είναι σήμερα πιο σημαντικά από ποτέ.
«Πολλοί πιστεύουν ότι ο επιστήμονας είναι κάποιος που “έχει όλες τις απαντήσεις”. Στην πραγματικότητα, όμως, οι επιστήμονες περνούν τον περισσότερο χρόνο τους ψάχνοντας να βρουν απαντήσεις για πράγματα που κανείς δεν γνωρίζει ακόμη.»
Αυτή η παρεξήγηση, εξηγεί ο Abrahams, προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο με τον οποίο διδασκόμαστε την επιστήμη στο σχολείο, ο οποίος δεν αντικατοπτρίζει τη πραγματική επιστημονική διαδικασία. Πολλοί εκπαιδευτικοί δεν έχουν οι ίδιοι ουσιαστική επιστημονική εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να μεταδίδουν στα παιδιά μια στρεβλή εικόνα του τι σημαίνει να είσαι επιστήμονας.
Το χιούμορ δημιουργεί ένα πιο ανοιχτό και φιλικό περιβάλλον, όπου η επιστήμη δεν μοιάζει απόμακρη ή τρομακτική αλλά ανθρώπινη και προσβάσιμη. Δεν την υποβαθμίζει, αντίθετα, την κάνει πιο βιώσιμη για όσους την υπηρετούν και πιο ελκυστική για όσους έρχονται σε επαφή μαζί της.
«Αντίθετα, τα μικρά παιδιά σκέφτονται από τη φύση τους σαν επιστήμονες, αμφισβητούν τα πάντα, δοκιμάζουν, κάνουν λάθη και προσπαθούν να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους. Καθώς μεγαλώνουμε, όμως, συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι κάποιοι “σημαντικοί άνθρωποι” έχουν πάντα τις απαντήσεις και ότι εμείς απλώς πρέπει να τους ακολουθούμε.»
Ένα βασικό πρόβλημα, σύμφωνα με τον Abrahams, είναι ότι η επιστήμη συχνά δεν τοποθετεί σωστά την αβεβαιότητά της. Η ουσία της επιστήμης, τονίζει, είναι η αποδοχή της άγνοιας και η συνεχής προσπάθεια κατανόησης του άγνωστου. Οι επιστήμονες, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, γνωρίζουν ότι η αποτυχία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς τους. Το χιούμορ τούς βοηθά να αντέχουν τις αποτυχίες, να μη χάνουν το κουράγιο τους και, το κυριότερο, να παρατηρούν ό,τι πάει «στραβά», γιατί εκεί μπορεί να κρύβεται μια σημαντική ανακάλυψη.
«Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουμε την επιστήμη είναι συχνά παραπλανητικός. Στο σχολείο, οι ανακαλύψεις παρουσιάζονται ως μια ατελείωτη σειρά “εκρήξεων” ευφυΐας, όπου ένας επιστήμονας “ξαφνικά” κατανοεί κάτι και αναγνωρίζεται παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ, κάθε άλλο. Αν ρωτήσετε επιστήμονες που έχουν κάνει σημαντικές ανακαλύψεις τι συνέβαινε όταν πρωτοξεκίνησαν, θα σας πουν ότι κανείς δεν τους έδινε σημασία και ότι οι ιδέες τους θεωρούνταν ασήμαντες, εσφαλμένες ή ακόμα και ανόητες. Εκ των υστέρων, όταν μια ιδέα αποδειχθεί σημαντική και, συχνά, όταν εμπλέκονται χρήματα ή φήμη, “ξαναγράφεται” η ιστορία και ξαναβγαίνει στην επιφάνεια ο μύθος του μοναχικού ιδιοφυούς επιστήμονα. Αυτή η εξωραϊσμένη εκδοχή είναι που φτάνει σ’ εμάς, κάνοντάς μας να πιστεύουμε πως έτσι λειτουργεί ο κόσμος.»
Από την εμπειρία του ο Abrahams λέει ότι, παραδόξως, το χιούμορ συχνά κάνει τον κόσμο να παίρνει την επιστήμη πιο σοβαρά. Λειτουργεί ως αφορμή για ουσιαστικές συζητήσεις και βοηθά τους ανθρώπους να αντιληφθούν τι πραγματικά κάνουν οι επιστήμονες. Για πολλούς, είναι σχεδόν σοκαριστικό να συνειδητοποιούν ότι η επιστήμη δεν είναι αυτό που φαντάζονταν μέχρι τότε.
«Το χιούμορ δημιουργεί ένα πιο ανοιχτό και φιλικό περιβάλλον, όπου η επιστήμη δεν μοιάζει απόμακρη ή τρομακτική αλλά ανθρώπινη και προσβάσιμη. Δεν την υποβαθμίζει, αντίθετα, την κάνει πιο βιώσιμη για όσους την υπηρετούν και πιο ελκυστική για όσους έρχονται σε επαφή μαζί της. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν ότι οι επιστήμονες απλώς προσπαθούν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα, αρχίζουν να βλέπουν την επιστήμη με άλλο μάτι.»
Για τον Abrahams, το χιούμορ δεν υπονομεύει την επιστήμη· τη σώζει.
«Ζούμε σε μια εποχή όπου η επιστήμη παρεξηγείται, παρουσιάζεται ως ένα σύνολο βεβαιοτήτων και όχι ως μια διαδικασία αμφιβολίας και αποτυχίας. Γι’ αυτό το γέλιο είναι ζωτικής σημασίας, γιατί βοηθά να παραμένεις ανοιχτός στο απρόσμενο.»
Το μέλλον των Βραβείων Ig Nobel
Η συμβουλή που δίνει ο Abrahams σε ερευνητές και ιδιαίτερα σε νέους επιστήμονες που διστάζουν να ασχοληθούν με ασυνήθιστα ή με «μη συμβατικά» ερωτήματα είναι να μάθουν να λένε καλές ιστορίες.
«Έτσι, αν βρεθεί κάποιος που θα προσπαθήσει να τους εμποδίσει ή να τους αποθαρρύνει, θα μπορέσουν να του δώσουν να καταλάβει τι ακριβώς κάνουν ή απλώς να τον αποφύγουν.»
Η πιο ουσιαστική συμβουλή του, ωστόσο, αφορά κάτι πιο εσωτερικό, τη δική μας αντίδραση τη στιγμή που κάτι μας εκπλήσσει πραγματικά. Τη στιγμή της έντονης έκπληξης, λέει, δεν πρέπει να την αγνοούμε. Αντίθετα, αξίζει να στεκόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα ή όσο χρειαστεί σε αυτό που μας ξάφνιασε, γιατί αυτή η απλή συνήθεια μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη τη ζωή μας.
«Η ζωή μας είναι γεμάτη από μικρές, προσωπικές ανακαλύψεις, απλές λύσεις, μικρές βελτιώσεις, π.χ. τρόπους που οργανώνουμε την κουζίνα μας, που περπατάμε, που φοράμε τα παπούτσια μας. Είναι τόσο μικρές και συνηθισμένες που συνήθως δεν τις λέμε σε κανέναν από φόβο μη φανούν γελοίες. Κι όμως, τη στιγμή που τις ανακαλύπτουμε, νιώθουμε πραγματικό ενθουσιασμό και περηφάνια. Αυτές οι “μικρές” στιγμές είναι θεμελιώδεις. Η συμβουλή μου είναι να μάθουμε να αναγνωρίζουμε αυτό το συναίσθημα της μικρής ανακάλυψης και να σταματάμε αυτόματα για να του δώσουμε προσοχή και να προβληματιστούμε σχετικά με αυτό. Αυτή είναι η αρχή της πραγματικής δημιουργικότητας και της ουσίας της επιστήμης.»
Όσο για το πώς βλέπει το μέλλον των Βραβείων Ig Nobel, ο Abrahams παραδέχεται ότι το σκέφτεται συχνά κυρίως επειδή μεγαλώνει. Τονίζει όμως με ικανοποίηση και περηφάνια ότι γύρω από τα Ig Nobel έχει πλέον δημιουργηθεί ένα μεγάλο, διεθνές δίκτυο ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους πολύ νεότερων από τον ίδιο και ιδιαίτερα ικανών διοργανωτών. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, τους ζητά συμβουλές και ιδέες, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι δεν θέλει τα βραβεία να εξαρτώνται πλέον αποκλειστικά από τον ίδιο.
Έπειτα από 35 χρόνια στις ΗΠΑ, φέτος έφτασε και η στιγμή για την τελετή να μετακομίσει στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Abrahams, «δεν είναι πια ασφαλές για τους επισκέπτες μας να έρχονται στη χώρα»
Έτσι η επόμενη τελετή είναι προγραμματισμένη για τον Σεπτέμβριο του 2026, στη Ζυρίχη. Είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να μας κάνει πρώτα να γελάμε και μετά να σκεφτόμαστε.
Η ιστορία του ζεύγους Blonsky
Μία από τις πιο παράξενες και αξέχαστες ιστορίες που θυμάται ο Abrahams αφορά ένα βραβείο που απονεμήθηκε γύρω στο 1998 στο ζεύγος George και Charlotte Blonsky για μια κατοχυρωμένη πατέντα τους από το 1965.
Η εφεύρεσή τους ήταν μια μηχανή που υπέθεταν ότι βοηθούσε τον τοκετό μέσω φυγόκεντρης δύναμης. Η συσκευή περιγραφόταν ως ένα μεγάλο, στρογγυλό τραπέζι με μηχανισμό από κάτω, πάνω στο οποίο ξάπλωνε η γυναίκα και δενόταν, ενώ το τραπέζι περιστρεφόταν με μεγάλη ταχύτητα, για να «εκτιναχθεί» κάποια στιγμή το μωρό.
Η πατέντα ήταν καλαίσθητα σχεδιασμένη και εντυπωσιακά λεπτομερής με σχέδια που θύμιζαν ακόμη και σκίτσα του Leonardo da Vinci. Το κείμενο ήταν επίσης ιδιαίτερο, το ύφος του θύμιζε Edgar Allan Poe, και αφιέρωνε σελίδες ολόκληρες στην περιγραφή των μέτρων ασφαλείας για τη μητέρα και το παιδί. Κεντρικό στοιχείο του μηχανισμού ήταν ένας ρυθμιστής ταχύτητας, ώστε η περιστροφή να μην ξεπερνά ποτέ το όριο των επτά G, δηλαδή επτά φορές τη δύναμη της βαρύτητας, κάτι που ακόμα και πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών λένε ότι μπορεί να τους προκαλέσει λιποθυμία.
Το ζευγάρι είχε αποβιώσει όταν η επιτροπή αποφάσισε να τους απονείμει το βραβείο. Ήρθε όμως η ανιψιά τους στην τελετή για να το παραλάβει εκ μέρους τους. Από εκείνη μαθεύτηκε και η ιστορία που οδήγησε στην εφεύρεση.
Ο George και η Charlotte δεν είχαν παιδιά, παρότι τα αγαπούσαν πολύ, μάλιστα είχαν γράψει και παιδικά βιβλία. Κάποτε, σε μια επίσκεψή τους σε ζωολογικό κήπο, παρατήρησαν έναν ελέφαντα να γυρίζει γύρω-γύρω με αργό ρυθμό. Ρωτώντας έναν φροντιστή έμαθαν ότι ο ελέφαντας εγκυμονούσε και έκανε έτσι επειδή ετοιμαζόταν να γεννήσει. Το περιστατικό τούς γοήτευσε.
Έχοντας ζήσει σε πολλά μέρη του κόσμου ‒ο George ήταν μηχανικός ορυχείων‒, σκέφτηκαν ότι ίσως παλιότερα οι άνθρωποι να είχαν βρει τρόπους να κάνουν τον τοκετό ευκολότερο και λιγότερο επώδυνο και ότι αυτή η γνώση χάθηκε με τον εκσυγχρονισμό. Υπέθεσαν ότι η περιστροφή ίσως ήταν ένας τέτοιος χαμένος τρόπος και αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια μηχανή βασισμένη σε αυτή την ιδέα.
Ωστόσο, ειδικοί που γνωρίζουν καλά τους ελέφαντες είπαν ότι τα ζώα δεν γεννούν έτσι. Έτσι, το μυστήριο παραμένει. Μήπως το ζευγάρι παρεξήγησε αυτό που άκουσε στον ζωολογικό κήπο; Μήπως ο φροντιστής αστειευόταν; Κανείς δεν θα μάθει ποτέ την αλήθεια. Αυτό ακριβώς, όμως, είναι που κάνει την ιστορία τόσο όμορφη και γοητευτική.
Η ιστορία ενέπνευσε τόσο πολύ τον Abrahams, ώστε έγραψε ολόκληρη όπερα για αυτήν. Στην τελετή των Ig Nobel κάθε χρόνο παρουσιάζεται μια οπερέτα με μουσική «δανεισμένη» από συνθέτες του παρελθόντος και τη συμμετοχή τόσο λυρικών τραγουδιστών όσο και διάσημων επιστημόνων ως ηθοποιών.
Στην όπερα για τους Blonsky, η μηχανή περιστρεφόταν για ώρα πίσω από μια κουρτίνα και στο τέλος «εκτοξεύτηκε» ένα μωρό-κούκλα στον αέρα, το οποίο περίμεναν να πιάσουν τέσσερις νομπελίστες.
Ήταν μια σκηνή που συμπύκνωνε τέλεια το πνεύμα των Ig Nobel: γέλιο, έκπληξη και σκέψη μαζί!
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο πρώτο τεύχος του WIRED Greece.
