ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ συναρπαστική εβδομάδα για τον κόσμο της επιστήμης. Από τους επιστημονικούς καυγάδες για την πρώτη φωτογραφία της μαύρης τρύπας και παράσιτα που μολύνουν άλλα παράσιτα, μέχρι μικροπλαστικά σε ζώα και τουβλάκια από φεγγαρόσκονη, ακολουθούν οι πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις που ξεχώρισαν τις τελευταίες ημέρες.
Για να δείτε περισσότερες επιστημονικές ανακαλύψεις τις εβδομάδες που μας πέρασαν, επισκεφτείτε τη στήλη Week in Science.
H μαύρη τρύπα καλά κρατεί
To 2019, το Event Horizon Telescope χάρισε για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα την εικόνα μια μαύρης τρύπας. Αν και θολή, η λήψη της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας στο κέντρο του γαλαξία M87 ήταν σύμφωνη με τα μοντέλα που βασίζονται στη θεωρία της σχετικότητας του Albert Einstein η οποία προέβλεψε πρώτη την ύπαρξη των μαύρων τρυπών.
Ωστόσο, πολλοί δεν πείστηκαν. Θεώρησαν ότι το κυκλικό σχήμα που προέκυψε δεν ήταν παρά αποτέλεσμα της ανακατασκευής της εικόνας από την ερευνητική ομάδα. Ας μην μπερδευόμαστε, όμως. Η ανακατασκευή αυτή είναι απαραίτητη, καθώς, για να δούμε την τελική εικόνα, πρέπει να συρραφούν δεδομένα που συλλέγονται ταυτόχρονα από πολλά επίγεια ραδιοτηλεσκόπια σε πολλές ηπείρους.
Όμως, το 2022, ο Junichiro Makino, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Κόμπε στην Ιαπωνία, χρησιμοποίησε λίγο διαφορετικές τεχνικές ανάλυσης δεδομένων από αυτές του ΕΗΤ και κατέληξε σε μια άμορφη μάζα ραδιοεκπομπών αντί για έναν δακτύλιο.
Ο Samuel Lai, αστροφυσικός στον Οργανισμό Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας της Κοινοπολιτείας (CSIRO) στην Αυστραλία, αποφάσισε να απαντήσει στον Makino. Ανέλυσε εκ νέου τα δεδομένα του EHT και τα αποτελέσματά του έμοιαζαν πολύ με την αρχική εικόνα. «Ανάλογα με το μοντέλο σου, μπορείς να κινηθείς προς ελαφρώς διαφορετικές κατευθύνσεις», λέει ο συνάδελφος του Lai και αστροφυσικός Nithyanandan Thyagarajan. «Όμως, και πάλι βρήκαμε μια δομή που μοιάζει με δακτύλιο».
Πηγή: Nature
Ακόμη και τα παράσιτα έχουν παράσιτα

Τελικά κανείς δεν είναι ασφαλής από τα παράσιτα – ούτε τα ίδια, όπως διαπίστωσε μια νέα μελέτη του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας. Οι ερευνητές μελέτησαν περισσότερα από 600 αποξηραμένα δείγματα φυτών από 28 χώρες, ηλικίας έως και 150 ετών, που είχαν πληγεί από την ασθένεια ωίδιο – γνωστή και ως «λευκή σκόνη».
Τα δείγματα αναλύθηκαν παράλληλα με δείγματα της GenBank, μιας δημόσιας βάσης δεδομένων με αλληλουχίες DNA. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι περίπου το 7% όλων των δειγμάτων ωιδίου είχαν προσβληθεί από τον ενδοκυτταρικό μύκητα του είδους Ampelomyces.
Σύμφωνα με τον Michael Bradshaw, επίκουρο καθηγητή φυτοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, αν κατανοήσουμε «την ποικιλομορφία των παρασίτων που προσβάλλουν άλλα παράσιτα, ίσως μάθουμε πώς να περιορίσουμε την ασθένεια των φυτών».
Ένα άλλο εύρημα της έρευνας, ήταν ότι στα δείγματα της GenBank, περίπου το 15% όσων είχαν την ετικέτα Ampelomyces είχαν ταξινομηθεί λανθασμένα. Όταν βασιζόμαστε σε μεγάλα σύνολα δεδομένων, στα οποία ο καθένας μπορεί να προσθέσει πληροφορίες, μια τέτοια ανακρίβεια μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη. Αν, για παράδειγμα, κάποιος χρησιμοποιήσει τα λανθασμένα δεδομένα για να ταξινομήσει τα δικά του δείγματα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερα λάθη, κι έτσι το σφάλμα να διογκωθεί.
Σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται διεύρυνση της δειγματοληψίας σε περισσότερες γεωγραφικές περιοχές αλλά και τύπους ξενιστών, έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για καλύτερες μεθόδους ελέγχου μυκήτων.
Πηγή: Phys.org
Βρέθηκαν μικροπλαστικά σε μυρμηγκοφάγους

Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature, τα μικροπλαστικά – σωματίδια μικρότερα από πέντε χιλιοστά, τα οποία έχουν πολλές διαφορετικές χημικές συνθέσεις – δεν βρίσκονται μόνο στην ατμόσφαιρα, στο βρόχινο νερό και τους ποταμούς. Κυκλοφορούν μέσα σε εμάς τους ίδιους αλλά και τα ζώα.
Οι ερευνητές μέτρησαν τη συγκέντρωση μικροπλαστικών στο αίμα 47 ζώων – 26 χερσαίων τάπιρων και 21 γιγάντιων μυρμηγκοφάγων – στη σαβάνα Σεράντο και στον υγροβιότοπο Παντανάλ στο δάσος του Αμαζονίου, μεταξύ του Φεβρουαρίου του 2021 και του Νοεμβρίου του 2022.
Η ομάδα ανίχνευσε μικροπλαστικά σε 43 από τα 47 ζώα, τα οποία μάλιστα εμφάνισαν παρόμοια επίπεδα με πολλούς ανθρώπους – περίπου 74 σωματίδια ανά χιλιοστόλιτρο αίματος. Οι ερευνητές επίσης χρησιμοποίησαν δεδομένα από GPS για να παρακολουθήσουν τις μετακινήσεις των ζώων αλλά και το κατά πόσο αυτά εκτίθενται σε ανθρώπους.
Τα ζώα που ζούσαν πιο κοντά σε ανθρώπινες υποδομές και εγκαταστάσεις διαχείρισης απορριμμάτων, φάνηκαν να έχουν τα υψηλότερα επίπεδα μικροπλαστικών στο αίμα τους. Ωστόσο, ακόμη και αυτά που ζούσαν σε απόσταση μεγαλύτερη των 65 χιλιομέτρων από ανθρώπινες υποδομές, επίσης εμφάνισαν ίχνη.
Η ομάδα σκοπεύει να μετρήσει τα επίπεδα μικροπλαστικών και σε άλλα είδη, προκειμένου να αποκτήσει μια σαφέστερη εικόνα για το πώς αυτά ταξιδεύουν και τελικά συσσωρεύονται στην άγρια ζωή.
Πηγή: Nature
Lego από φεγγάρι

Εδώ και δεκαετίες, φανταζόμαστε τη ζωή μας εκτός της Γης. Ένα από τα βασικά ερωτήματα, βέβαια είναι το πού ακριβώς θα ζήσουμε, αν αποφασίσουμε, για παράδειγμα ότι η Σελήνη θα είναι το νέο μας σπίτι. Μια νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό NPJ Advanced Manufacturing, δείχνει ότι η απάντηση μάλλον βρίσκεται ήδη εκεί.
Ο καθαρός ρηγόλιθος – το στρώμα που καλύπτει τα στερεά πετρώματα στη Σελήνη – θα μπορούσε να εκτυπωθεί τρισδιάστατα σε τουβλάκια. Για να το διαπιστώσουν, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα προσομοιωτικό υλικό σεληνιακού ρηγόλιθου, το οποίο μιμείται τα δείγματα που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια των αποστολών Apollo στις δεκαετίες του 1960 και 1970.
Άπλωσαν τη λεπτή σκόνη σε μια επίπεδη επιφάνεια και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν ένα λέιζερ, για να την «κολλήσουν», μέσω μιας διαδικασίας γνωστής ως πυροσυσσωμάτωση. Τότε προσέθεσαν περισσότερη σκόνη για να δημιουργήσουν το επόμενο στρώμα. «Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Η σκόνη του ρηγόλιθου συνδέεται με τον ίδιο της τον εαυτό», δήλωσε ο Cole McCallum, πρώτος ερευνητής της μελέτης.
Οι ερευνητές, τότε εκτύπωσαν τουβλάκια: κάποια σε σχήμα σταυρού και άλλα σε σχήμα «Η», τα οποία μπορούσαν να κουμπώσουν μεταξύ τους σαν LEGO, έτσι ώστε να σχηματίσουν μεγαλύτερες κατασκευές.
Η μελέτη είναι πολλά υποσχόμενη. Ωστόσο, τα αντικείμενα που κατασκευάζονται από καθαρό ρηγόλιθο είναι πιο πορώδη και πιο αδύναμα από εκείνα που εκτυπώνονται με επιπλέον συνδετικά υλικά. Εκτός αυτού, απαιτείται περισσότερη έρευνα για να γίνει κατανοητή η διαδικασία πυροσυσσωμάτωσης σε περιβάλλοντα μικροβαρύτητας.
Πηγή: EurekAlert!