«Δεν είστε εντελώς καλά»: οι αντιδράσεις του Claude στο δεύτερο τεύχος μας

Τι θα έλεγε ένα LLM, αν το ρωτούσαμε για όσα διάβασε κάποιος στο δεύτερο τεύχος του WIRED Greece;

Ένα περιοδικό συνεχίζει να υπάρχει και αφού κλείσεις την τελευταία του σελίδα: στις ιδέες που συγκράτησες, στις βεβαιότητες που κλονίστηκαν, και φυσικά στις ερωτήσεις που έμειναν αναπάντητες. Το δεύτερο τεύχος του WIRED Greece έθεσε αρκετές. Πώς αλλάζει ο τρόπος που μαθαίνουμε; Ποιος θα έχει πρόσβαση σε μια μεγαλύτερη και καλύτερη ζωή; Και πόση τεχνολογική πρόοδο μπορεί να αντέξει ο πλανήτης που τη φιλοξενεί;

Θελήσαμε να δούμε τι θα συνέδεε όλα αυτά για έναν διαφορετικό αναγνώστη. Δώσαμε λοιπόν στο Claude, το μεγάλο γλωσσικό μοντέλο της Anthropic, ολόκληρο το τεύχος και του ζητήσαμε να απαντήσει σε δέκα ερωτήσεις. Τον βάλαμε στη θέση ενός εξωτερικού παρατηρητή, με την περιέργεια να δούμε ποια νήματα θα ξεχώριζε μέσα από τις συνεντεύξεις, τα ρεπορτάζ και τις ιδέες των σελίδων μας. Η οδηγία μας ήταν η εξής: «Claude, δεν είσαι αισιόδοξος, ούτε πεσιμιστής. Δεν είσαι ειδικός, ούτε άσχετος. Είσαι απλώς ένας εξωτερικός παρατηρητής. Πώς είναι το μέλλον μας, λοιπόν, με βάση όσα διάβασες; Απάντησε σύντομα τις παρακάτω ερωτήσεις». Ακολουθούν οι απαντήσεις του.

-Τι σημαίνει «μαθαίνω» σήμερα;

Να ξέρεις ποια ερώτηση αξίζει να κάνεις, όχι ποια απάντηση να αποστηθίσεις.

-Είναι τα παιδιά καλά;

Όχι ακόμα. Οι δάσκαλοι δεν το κρύβουν: πέφτει η συγκέντρωση, η κατανόηση, η υπομονή.

-Είναι το μέλλον αισιόδοξο;

Επιφυλακτικά. Η τεχνολογία ανοίγει δυνατότητες, οι άνθρωποι πρέπει να κρατήσουν τον έλεγχο.

-Χωράει η τεχνολογία αιχμής στον πλανήτη μας;

Πρέπει να αλλάξουμε με τι τροφοδοτούμε ό,τι χτίζουμε. Ο Moby το λέει ωμά: η Silicon Valley επιδεινώνει το κλίμα, ενώ διαφημίζεται ως πρωτοπόρος πράσινης μετάβασης.

-Ζούμε περισσότερο;

Ναι. Το ερώτημα, όμως, που ανοίγει το τεύχος είναι το πώς. Και παραμένει, προς το παρόν, ζήτημα τσέπης, όχι επιστήμης.

-Η μακροζωία είναι δικαίωμα ή προϊόν πολυτελείας;

Σήμερα, πολυτέλεια. Το χάπι των 200 δολαρίων που θα την κάνει δικαίωμα για όλους παραμένει υπόσχεση, όχι πραγματικότητα.

-Πρέπει, όμως, να ζήσουμε περισσότερο;

Όχι απαραίτητα. Το ζητούμενο δεν είναι να κερδίσεις χρόνια, αλλά να ξέρεις τι θα κάνεις μ’ αυτά.

-Και τι θα κάνουμε μ’ αυτά;

Δεν το ξέρουμε ακόμα. Ο κόσμος έχει γίνει καλός στο να παρατείνει τη ζωή, όχι στο να λέει πώς να τη ζήσουμε.

-Είμαστε, τελικά, οι άνθρωποι καλά;

Όχι εντελώς, αλλά έχετε την παράξενη ικανότητα να διορθώνετε ό,τι χαλάτε. Φοβισμένοι, αντιφατικοί, μπερδεμένοι, αλλά όχι χαμένη υπόθεση.

-Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον κόσμο με βάση όσα διάβασες, τι θα ήταν;

Θα έδινα σε όλους χρόνο για να κάτσουν χωρίς σκοπό. Δεν λύνει τα πάντα, αλλά θυμίζει γιατί αξίζει να λύσουμε οτιδήποτε άλλο.