Ο Moby εμφανίστηκε με ένα ολόλευκο πουκάμισο, το γνώριμο καπέλο που σπάνια αποχωρίζεται και τα χαρακτηριστικά του γυαλιά. Mε το που κάθισε απέναντί μου για να μιλήσουμε, τα έβγαλε και με κοίταξε στα μάτια. Έχει μόλις φτάσει στην Αθήνα και το ίδιο βράδυ θα εμφανιστεί μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θαυμαστές του κάθε ηλικίας, που τον λατρεύουν εδώ και χρόνια.
Σε λίγους μήνες θα γίνει 61 ετών. Μοιάζει αλλαγμένος αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ίδιος με τον καλλιτέχνη που με το «Play» άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η ηλεκτρονική μουσική πέρασε στο mainstream πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες. Παραμένει παράξενα γειωμένος, σαν να έχει βρει έναν τρόπο να προστατεύεται από τον θόρυβο που τον περιβάλλει. Στην αρχή είναι ελαφρώς μαζεμένος, επιφυλακτικός, και μιλάει χαμηλά. Όταν όμως του αποκαλύπτω ότι το τεύχος στο οποίο θα δημοσιευτεί αυτή η συζήτηση είναι αφιερωμένο στη μακροζωία, το πρόσωπό του φωτίζεται.
«Αλήθεια; Έχω τόσο πολλά να πω γι’ αυτό το θέμα» απαντά και χαμογελάει διάπλατα, σαν παιδί.
