Willem Dafoe, ιταλικό μυστήριο και Pink Floyd από σήμερα στους κινηματογράφους

Μετά τον Δεκαπενταύγουστο επίκειται ντεμαράζ νέων κυκλοφοριών κι επανεκδόσεων, την παρούσα εβδομάδα, όμως, επικρατεί μια σχετική ησυχία. Το Late Fame, η δεύτερη ταινία μυθοπλασίας του κριτικού κινηματογράφου Kent Jones, έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού με θετικές κριτικές στις αποσκευές του, ιδίως για την ερμηνεία του Willem Dafoe στον ρόλο ενός ξεχασμένου ποιητή που ανακαλύπτεται από μια παρέα εκκεντρικών νεαρών και ανακτά τη θέλησή του για δημιουργία. 

Στον αντίποδα, ο αιματοβαμμένος Ice Cream Man έρχεται γεμάτος με αρνητικές κριτικές στο ψυγείο του – καμία έκπληξη,  φέρει την υπογραφή του Eli Roth. Στο Murder at the Embassy η Mischa Barton γίνεται ξανά η ντετέκτιβ Μιράντα Γκριν και καλείται να διαλευκάνει ένα νέο μυστήριο, σε μια ταινία που ελπίζουμε να είναι καλύτερη από τον προκάτοχό της, το Invitation to a Murder, που οριακά πληρούσε τις προδιαγραφές ενός μέτριου πιλότου σειράς στο I-TV. Καμία από τις δυο ταινίες δεν πραγματοποίησε δημοσιογραφική προβολή.

Ο Ιταλός Gabriele Muccino σίγουρα ξέρει πώς να αφηγείται κι αυτό αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά με το Le Cose non Dette, μια ταινία που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο, τουλάχιστον μέχρι να προδοθεί από το σενάριο της, που στηρίζεται σε μια εξωφρενική αποκάλυψη, και από μερικές ηθικά συζητήσιμες σκηνές.

Στο Mexico 86 η οσκαρούχος Berenice Bejo – το ξεχνάμε καμιά φορά ότι έχει βραβευτεί για την ερμηνεία της στο Artist – υποδύεται μια Λατίνα επαναστάτρια που καλείται να επιλέξει ανάμεσα στις επαναστατικές της υποχρεώσεις και στην ανατροφή του παιδιού της. 

Τέλος, κυκλοφορεί σε επανέκδοση το Zabriskie Point, όχι η καλύτερη στιγμή του Antonioni κατά τον υπογράφοντα, αλλά σίγουρα μια δημιουργία που συνέλαβε το κλίμα της εποχής της. Σήμερα τη μνημονεύουμε κυρίως για το εκρηκτικό της φινάλε και για τη μουσική των Pink Floyd –  αναμφίβολα, η πιο εύστοχη δημιουργική επιλογή του Ιταλού σκηνοθέτη μέσα στην ταινία.