TO PHANTOM BLADE ZERO, το νέο action RPG της κινεζικής S-Game, κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου για PS5 και PC και ξεπέρασε τα 4 εκατομμύρια αντίτυπα μέσα σε 72 ώρες. Την 1η Νοεμβρίου έπιασε τους 833.921 ταυτόχρονους παίκτες στο Steam. Δεν είναι νούμερα Wukong, αλλά δεν είναι αμελητέα. Εκείνο το παιχνίδι είχε περάσει τα 10 εκατομμύρια αντίτυπα στο ίδιο διάστημα το 2024. Υπάρχουν όμως σημαντικές διαφορές στην προσέγγιση.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Alinea Analytics, Κίνα, Ταϊβάν και Χονγκ Κονγκ έφεραν το 55% των αντιτύπων αλλά μόνο το 45% των εσόδων των πρώτων πέντε ημερών του Phantom Blade Zero, που υπολογίζονται σε περίπου 223 εκατ. δολάρια σε Steam και PS5. Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων, δηλαδή, ήρθε από έξω.
Και, αυτή τη φορά, το παιχνίδι είναι πιο οικείο στο κοινό εκτός Κίνας. Και αρκετά καλύτερο.
Κινηματογραφικές χορογραφίες

Το Wukong ήταν πολιτισμικό γεγονός για την Κίνα, αλλά από τον δυτικό παίκτη ζητούσε πολλά. Χτισμένο πάνω στο βιβλίο «Ταξίδι στη Δύση», μιλούσε με αναφορές που λίγοι πιάνουν στη Δύση, με αποτέλεσμα η ιστορία να φαίνεται δυσνόητη, με τόσο πυκνές και συγκεκριμένες πολιτισμικές αναφορές.
Το Phantom Blade Zero είναι καλύτερα σχεδιασμένο. Και, κυρίως, είναι πιο εύπεπτο. Η οικειότητα δεν έρχεται από τη μυθολογία αλλά από τη δράση σε βιντεοπαιχνίδια και σινεμά. Η S-Game εμπνεύστηκε από τη χρυσή εποχή των ταινιών δράσης του Χονγκ Κονγκ, μια γλώσσα που το δυτικό κοινό ξέρει εδώ και δεκαετίες. Ο Liang Qiwei, ιδρυτής και CEO της εταιρείας, περιέγραψε το ύφος ως kung fu punk: αυθεντικές πολεμικές τέχνες στον πυρήνα, ντυμένες με στοιχεία της ποπ κουλτούρας. Επίσης, η κεντρική ιστορία πατάει πάνω σε ένα κλασικό μοτίβο, το ταξίδι εκδίκησης. Αυτή η δομή είναι άμεσα κατανοητή από οποιοδήποτε κοινό, χωρίς να απαιτείται «διάβασμα».
Η συνεργασία της ομάδας ανάπτυξης με κορυφαίους action directors του σινεμά (όπως ο Kenji Tanigaki) δίνει στις μάχες μια αίσθηση χορογραφίας που θα μπορούσες να δεις στο σινεμά. Επιπλέον, το παιχνίδι διαθέτει αγγλική μεταγλώττιση που «περνάει» ποιοτικά, μειώνοντας το entry barrier.
Τα κινεζικά στοιχεία είναι εκεί, αλλά η γενική εικόνα είναι πιο οικεία. Υπάρχουν boss fights στημένα σε θρύλους και παραδόσεις, παραδοσιακά κινεζικά όργανα μέσα σε σύγχρονες ενορχηστρώσεις, στοιχεία βγαλμένα από το wuxia. Το Phantom Blade Zero φέρνει την Κίνα σε μια γλώσσα που αρκετός κόσμος ήδη μιλά.
Την επομένη της κυκλοφορίας, δίπλα στα gaming sites, ανέβηκε και στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα της κυβέρνησης του Πεκίνου ανακοίνωση που μιλά για «κινεζικό AAA» και αναφέρεται στις βαθμολογίες του Metacritic, κάνοντας άμεση σύγκριση με το Wukong. Πράγματι, τα production values δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό, καθώς το Phantom Blade Zero ξεχωρίζει με τα εξαιρετικά γραφικά, την αποδοτική σκηνοθεσία και τις επιδόσεις του (που πέφτουν ενίοτε στο base PS5, αλλά όχι απαγορευτικά).
Souls χωρίς τιμωρία

Και στο gameplay η προσέγγιση είναι εύστοχη. Από μακριά το Phantom Blade Zero μοιάζει με soulslike. Έχει δύσκολα bosses, έναν κόσμο με shortcuts και τα Phantom Bells, το δικό του αντίστοιχο των bonfires. Πολλά περάσματα είναι κλειστά στην αρχή και ανοίγουν αργότερα, και η εξερεύνηση ανταμείβει όποιον γυρίσει πίσω. Το Wukong φλέρταρε έντονα με τη φιλοσοφία των soulslike παιχνιδιών και των απαιτητικών action-RPGs. Το Phantom Blade Zero απομακρύνεται αισθητά. Προσφέρει μια καταιγιστική, combo-heavy εμπειρία που θυμίζει έντονα δυτικά και καθιερωμένα ιαπωνικά franchises.
Από τα Souls παίρνει τη δομή και αφήνει στην άκρη την τιμωρία. Ο θάνατος δεν σου στοιχίζει τίποτα και οι εχθροί δεν ξαναεμφανίζονται όταν κάνεις rest και level-up στα checkpoints. Αν χάσεις σε ένα boss με πολλές φάσεις, η πρόοδος μένει και ξεκινάς από εκεί. Η ευκολία έχει τίμημα: μια περιοχή μένει άδεια όταν την «καθαρίσεις» και μπορεί να νιώσεις αυτό το κενό, ειδικά στο endgame.
Η ουσία είναι στη μάχη, που ανήκει στην παλιά σχολή των Devil May Cry και Ninja Gaiden, με την ακρίβεια του Sekiro. Ο ήρωας κρατάει δύο κύρια όπλα και δύο Phantom Edges, βοηθητικά όπλα που λειτουργούν σαν ικανότητες, από τσεκούρια και δόρατα μέχρι κανόνια και φλογοβόλα. Ενδιαφέρον έχει το πώς μπορείς να ακυρώσεις μια επίθεση σε block ή parry: δεν εγκλωβίζεσαι σε ένα animation, άρα η επιθετικότητα δεν τιμωρείται. Επίσης, δεν υπάρχει περιοριστικό stamina.
Η δυσκολία έχει διαβαθμίσεις, με easy mode που ρίχνει σημαντικά την πρόκληση, αλλά και δυσκολότερες επιλογές για τους μυημένους.

Κάτι που είναι πλήρως καλοδεχούμενο: μπορείς να αναβαθμίσεις ένα όπλο και μετά να πάρεις πίσω τα υλικά, για να δοκιμάσεις κάτι άλλο. Με τόσα όπλα, δευτερεύοντα όπλα και accessories, που αλλάζουν πραγματικά την προσέγγιση, το revert είναι μια από τις καλύτερες ιδέες του παιχνιδιού, καθώς πειραματίζεσαι χωρίς φόβο. Και είναι πολύ θετικό, αφού κάποια όπλα είναι πραγματικά θαυμάσια, με εμπνευσμένες δευτερεύουσες ιδιότητες που αλλάζουν εντελώς τις επιθέσεις. Για παράδειγμα, ένα σπαθί λειτουργεί και από κοντά, αλλά και από απόσταση, με διαφορετικά combos για κάθε περίσταση.
Η ιστορία είναι απλή στη βάση της: ο Soul, εκτελεστής ενός μυστικού Τάγματος, κατηγορείται για τη δολοφονία του αρχηγού του και του μένουν 66 μέρες ζωής. Η αφήγηση όμως την μπερδεύει χωρίς λόγο, με άλματα στον χρόνο και πρόσωπα που μπαίνουν και βγαίνουν. Όλα αυτά δεν μειώνουν αρκετά όσα κάνει καλά. Το world building, η ατμόσφαιρα και τα cutscenes είναι έξοχα. Επίσης, παρόλο που η εξερεύνηση είναι πολύ χορταστική και ουσιώδης, με άριστα σχεδιασμένους χάρτες και απολαυστικό παράπλευρο περιεχόμενο, προς το τέλος το παιχνίδι γίνεται σκέτο backtracking: fast travel σε ένα σημείο, παίρνεις κάτι, fast travel αλλού και πάλι από την αρχή, σε χώρους χωρίς εχθρούς.
Υπάρχουν και αόρατοι τοίχοι, αν και όχι στην έκταση του Wukong, και ο χαρακτήρας κολλάει πού και πού στο έδαφος.
Soft power

Η είσοδος του Phantom Blade Zero στη Δύση πέρασε από τη Sony. Τον Αύγουστο, έγινε το πρώτο κινεζικό παιχνίδι με δικό του State of Play, μια παρουσίαση αφιερωμένη ολόκληρη σε αυτό. Τη σκηνή, δηλαδή, την έστησε ένας ιαπωνικός platform holder με έδρα στην Καλιφόρνια.
Η κυκλοφορία του Phantom Blade Zero μπαίνει σε μια μεγαλύτερη συζήτηση για την άνοδο των κινεζικών και κορεατικών games στη Δύση. Όμως ένα παιχνίδι δεν χρειάζεται να κάνει προπαγάνδα για να ενταχθεί στη στρατηγική του soft power.
Η επιτυχία του αρκεί για να μετρηθεί ως εθνικό κεφάλαιο, και η Κίνα φαίνεται πως αντιλαμβάνεται τη δύναμη των βιντεοπαιχνιδιών. Ωστόσο, δεν πρόκειται για gimmick ή κάτι παρόμοιο. Είναι ένα καλοσχεδιασμένο, διασκεδαστικό παιχνίδι, με αρκετές ιδέες, εντυπωσιακές χορογραφίες και άπλετο στιλ, που βρίσκει το «sweet spot» ανάμεσα στο souls-like και το παραδοσιακό action.