Το έτερο σκέλος του φαινόμενου που, πιθανότατα, θα σηματοδοτήσει αλλαγές στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία κυκλοφορεί (επιτέλους) και στις ελληνικές αίθουσες, περίπου έναν μήνα μετά το Backrooms. Το Obsession επανεκτελεί τη συνταγή του Play Misty for Me και του Fatal Attraction για την Gen-Z, στηρίζει πολλά στην εξωπραγματικά τρομακτική ερμηνεία της Ιντέ Ναβαρέτε και, πίσω από την πρωτοεπίπεδη «παραβολή» του- αν μπορούμε να την αποκαλέσουμε έτσι, οριακά πρόκειται για ταυτολογία- περί τοξικών σχέσεων και, ειδικότερα, αρσενικού entitlement κρύβεται μια ταινία για την αλλεργία αυτής της γενιάς στη σύγκρουση, στις δύσκολες συζητήσεις και στην οποιαδήποτε πιθανότητα να έρθει σε αμηχανία.
Μαζί του έχουμε και την πέμπτη εξόρμηση του Γούντι, του Μπαζ και της παρέας του, που αυτή τη φορά έρχονται αντιμέτωποι με τον ψηφιακό ανταγωνισμό. Το Toy Story 5 του καλού μας Andrew Stanton στοχεύει στην επαναφορά της Pixar στα γνώριμα, υψηλά standards μετά τα ελάσσονα Elio και Hoppers.
Το Leviticus είναι η έτερη horror πρόταση της εβδομάδας. Πρόκειται για έναν queer κλώνο του It Follows, που ευδοκιμεί κυρίως στις τρυφερές στιγμές του, παρά στις τρομάρες του, οι οποίες δεν διαθέτουν ιδιαίτερη φαντασία στη σύλληψη και την εκτέλεσή τους. Το How to make a Killing είναι ένα ελεύθερο -πολύ ελεύθερο όμως- ριμέικ του Kind Hearts and Coronets με τον Glen Powell, ωστόσο την παράσταση κλέβει η Margaret Qualley.
Δύο επανεκδόσεις πρώτης γραμμής συμπληρώνουν το πρόγραμμα της εβδομάδας. Από τη μια έχουμε το χιτσκοκικό Psycho, μια ρηξικέλευθη δημιουργία που παίρνει τη γενναία απόφαση να δώσει τη σκυτάλη σε μια άλλη ταινία περίπου στη μισή ώρα και μας εξαναγκάζει να αλλάζουμε διαρκώς διάθεση απέναντι στους χαρακτήρες. Κι από την άλλη κυκλοφορεί και η γλυκύτατη Amelie, μια ταινία που κατέστη pop σημείο αναφοράς για τη γενιά των millenials, γέννησε ένα δικό της στιλ, κόσμησε χιλιάδες δωμάτια με το poster της και, το δίχως άλλο, είναι αυτό για το οποίο θα θυμόμαστε τον Γάλλο Jean-Pierre Jeunet.
