Επί τρεις εβδομάδες κυνηγούσαμε τον καιρό. Κάθε πρωί, πριν ξυπνήσω, με περίμενε μια παραλλαγή του ίδιου μηνύματος στο inbox: «Κακή πρόγνωση. Μιλάμε το απόγευμα». Στο τηλέφωνο, ο Κωνσταντίνος ακουγόταν σαν παλιός ναυτικός που ανακοίνωνε απρόθυμα την αναβολή ενός ταξιδιού με ιστιοπλοϊκό: «Δεν βοηθούν οι νοτιάδες / έρχονται καταιγίδες από τα δυτικά / Αύριο / Θα δούμε / Ίσως». Η αστροφωτογραφία είναι εκ φύσεως μια ενασχόληση που εξαρτάται από τις δυνάμεις του τυχαίου και ο φετινός Φεβρουάριος υπήρξε φειδωλός για τους παρατηρητές στην Αττική.
«Ακόμη και με το μεσογειακό κλίμα της Ελλάδας, ο θόλος είναι πραγματικά καθαρός για παρατήρηση περίπου 100 μέρες τον χρόνο», υπολογίζει από τη θέση του συνοδηγού ο Κωνσταντίνος Κουτσογιάννης, επιχειρηματίας και φωτογράφος που δέχτηκε να τον ακολουθήσουμε σε μία από τις εξορμήσεις του μακριά από το αστικό φως.
Αν δεν είχε περιορισμούς στο bugdet θα ταξίδευε στην έρημο Ατακάμα, το καλύτερο σημείο του πλανήτη για αστροφωτογραφία.
Το βράδυ που επιτέλους αποσύρθηκαν τα σύννεφα, τον πήραμε από το σπίτι του στην Ηλιούπολη λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Είχε μπανταρισμένο το κεφάλι του με επιδέσμους μετά από ένα αναρριχητικό ατύχημα από το οποίο βγήκε από τύχη ζωντανός, χάρη στις ασφάλειες των σχοινιών. Το κράνος του λύθηκε και ο ίδιος σύρθηκε, ενώ κρεμόταν, πάνω στον βράχο. Καπνίζοντας ένα στριφτό τσιγάρο καθώς κουβαλά τον βαρύ εξοπλισμό, δεν φαίνεται να τον προβληματίζει ο τραυματισμός του, ούτε δείχνει έστω και ελάχιστα διατεθειμένος να αναβάλουμε το οδοιπορικό.
