«Μπαμπά, γιατί δεν φτιάχνουμε το δικό μας παιχνίδι;» Αυτή η αυθόρμητη ερώτηση στάθηκε η αφορμή για ένα ταξίδι δέκα χρόνων. Ο Ανδρέας Δημογιάννης, ο άνθρωπος πίσω από το βιντεοπαιχνίδι Selini, πήρε ρίσκα, έμαθε από το μηδέν και, τελικά, κατάφερε να φτάσει μέχρι την επίσημη κυκλοφορία.
Όταν ξεκίνησε, ο Ανδρέας δεν είχε εκτενές business plan ή βαθιές τεχνικές γνώσεις. Η ερώτηση του τετράχρονου τότε γιου του ξύπνησε μέσα του μια σπίθα που τον οδήγησε αμέσως στο YouTube και το Google. «Πώς φτιάχνεις ένα βιντεοπαιχνίδι», πληκτρολόγησε στην αναζήτηση. «Και να ’μαστε», μου λέει, μια δεκαετία αργότερα, λίγες ημέρες πριν το Selini εμφανιστεί στο Steam. Τότε ήταν 30 ετών. Ανάμεσα στον «σπόρο» και την υλοποίηση υπήρξαν πολλά checkpoints, όπως τα αποκαλεί, που απαιτούσαν τεράστια ψυχική αντοχή.
«Το πιο σπουδαίο είναι πως η καθημερινή σου δουλειά είναι κάτι που σε γεμίζει. Είναι μια μίνι καθημερινή ευτυχία να ξυπνάς και να ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς».
Πριν την ενασχόλησή του με το game development εργαζόταν ως φωτογράφος. Κάποια στιγμή, όμως, ήρθε η ώρα της μεγάλης απόφασης: συνεχίζεις τη γνώριμη οδό ή αφοσιώνεσαι πλήρως στο όνειρο; Ήξερε από την αρχή πως το Selini δεν θα ήταν ένα απλό side project. Η ανάπτυξή του απαιτούσε γνώσεις σε προγραμματισμό και animation, αλλά κυρίως την πλήρη προσοχή του. Έτσι, ο Ανδρέας ρίσκαρε και άφησε τη δουλειά του.
Βασικός στόχος ήταν να καταστήσει το Selini βιώσιμο, να μπορεί να ζει από αυτό. «Για σκέψου πόσο μαγικό είναι!», αναφέρει, εξηγώντας πως στη διαδικασία αυτή βρήκε ένα δημιουργικό «σπίτι». Παρά τις αναμενόμενες δυσκολίες, δεν σκέφτηκε ποτέ να εγκαταλείψει την προσπάθεια.
Το μάθημα επιμονής μέσα από τη δημιουργία
Το κίνητρό του ήταν βαθιά προσωπικό: ήθελε να δώσει ένα μάθημα στον γιο του. «Τι παράδειγμα δίνω; Ότι όταν τα πράγματα ζορίζουν τα παρατάμε, ή ότι επιμένουμε και προσπαθούμε να βρούμε λύση;». Κοιτώντας πίσω, δηλώνει κατηγορηματικά: «Δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως. Έπρεπε να γίνουν όλα ακριβώς έτσι, αλλιώς θα ήμουν άλλος άνθρωπος».
Η κυκλοφορία ενός εγχώριου project είναι από μόνη της μια επιτυχία. Στην περίπτωση του Ανδρέα, η συμβολή του γιου του ήταν ουσιαστική. Μπορεί να μην έγραψε κώδικα, αλλά η παιδική του ειλικρίνεια και η ματιά του ως tester ήταν καθοριστικές. Καθώς ο μικρός μεγάλωνε, άρχισε να παίζει πιο περίπλοκα παιχνίδια, όπως τα metroidvania, ένα είδος που τελικά «κούμπωσε» απόλυτα στο Selini -ο όρος είναι υβρίδιο και προέρχεται από τις σειρές-θρύλους Metroid και Castlevania. Είναι ένα υπο-είδος των παιχνιδιών δράσης και περιπέτειας, με έμφαση στην εξερεύνηση.
«Δεν παίζει παιχνίδια φτιαγμένα για να είναι εθιστικά, αλλά αυτά που έχουν αρχή και τέλος. Χαίρομαι που πήγε προς τα εκεί», λέει ο Ανδρέας. Αν και βασική επιρροή υπήρξε το ατμοσφαιρικό Kentucky Route Zero, η τελική κατεύθυνση δόθηκε από το trailer του Inside. «Είπα “αυτό προσπαθούσα να βρω τόσο καιρό” και σκεφτήκαμε πως το Selini θα μπορούσε να γίνει ένα metroidvania Inside. Ήταν μια καλή ιδέα, αλλά δύσκολη στην εκτέλεση».
«Πρέπει να είσαι έτοιμος»
Ο Ανδρέας αποφεύγει να δώσει συμβουλές. Αναγνωρίζει πως η διαδρομή του είχε μεγάλο προσωπικό κόστος και ρίσκο. «Υπήρχαν μέρες που δεν ήξερα αν θα έχω να φάω. Είχα συγκεκριμένα βιώματα και άντεξα αυτή την αστάθεια, ακόμα και όταν κοντινοί άνθρωποι μου έλεγαν “βρες μια κανονική δουλειά”». Η εργασία του ήταν δύσκολη, με μέσο όρο οκτώ ή εννέα ώρες καθημερινά. «Αν δεν μπορείς να πληρώνεις το ενοίκιο, πολύ δύσκολα παίρνεις μια απόφαση να κάνεις κάτι τέτοιο»
Για πολλούς, η έλλειψη άμεσου κέρδους σήμαινε πως το project ήταν απλώς ένα «χόμπι». «Αυτό ίσως ήταν το πιο δύσκολο: να αντέξεις αυτές τις φωνές. Θέλει πολλή δύναμη, πρέπει να είσαι έτοιμος», τονίζει.
Το οικοσύστημα του game development στην Ελλάδα
Οι δυσκολίες δεν ήταν μόνο τεχνικές ή προσωπικές, αλλά και θεσμικές. Στην Ελλάδα, το game development δεν είναι ένας εδραιωμένος κλάδος. Πλησιάζοντας στην κυκλοφορία, ο Ανδρέας ήξερε πως μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τη γραφειοκρατία και έβλεπε με καχυποψία το κράτος. Η υψηλή φορολογία και η έλλειψη σταθερότητας συχνά ωθούν τους δημιουργούς να σκεφτούν το εξωτερικό.
«Οι άνθρωποι προτιμούν μια χώρα με υψηλότερη φορολογία αλλά με σταθερότητα. Εδώ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει», αναφέρει. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια παγκόσμια αγορά με τεράστια κέρδη, ο ίδιος έχει σταματήσει να περιμένει κρατική βοήθεια. «Έχω αποφασίσει πως θα το κάνω μόνος μου μέχρι εκεί που με παίρνει».
Παρ’ όλα αυτά, βλέπει κάποια θετικά βήματα, όπως οι εθνικές αποστολές στην Gamescom. Επιπλέον, σημειώνει πως τα ελληνικά projects απολαμβάνουν μια «default» στήριξη από το εγχώριο κοινό. Ωστόσο, το ιδανικό για εκείνον θα ήταν τα παιχνίδια να κρίνονται καθαρά ως προϊόντα και όχι «για τα ελληνικά δεδομένα». «Όταν βλέπω μια ταινία, δεν με νοιάζει πόσοι την έφτιαξαν. Θέλω να δω μια ωραία ταινία. Έτσι θέλω να βλέπουν και το Selini».
Το «θαυματουργό» Kickstarter και η «μίνι» καθημερινή ευτυχία
Ένα κομβικό σημείο στην πορεία του ήταν η επιτυχημένη καμπάνια στο Kickstarter. Για τον Ανδρέα, η πλατφόρμα αυτή είναι ένα «θαύμα» ανθρώπινης στήριξης. «Αν μου έλεγες πριν 30 χρόνια πως θα έβαζες μια ιδέα στο ίντερνετ και άνθρωποι από όλο τον κόσμο θα σου έδιναν χρήματα για να την τελειώσεις, θα γέλαγα».
Πέρα από το οικονομικό σκέλος, η ζεστασιά των σχολίων και η κοινότητα των backers του έδωσαν την απαραίτητη ώθηση. «Οι άνθρωποι που σε στηρίζουν μετράνε πολύ περισσότερο από τα νούμερα».
Παρά την πίεση της επικείμενης κυκλοφορίας, ο Ανδρέας ήταν απροσδόκητα ψύχραιμος, όταν μιλήσαμε. «Παλιά το φανταζόμουν τρομακτικό, τώρα αισθάνομαι ότι είναι απλά άλλη μια μέρα στη δουλειά». Κοιτάζοντας πίσω στη δεκαετία που πέρασε, αναγνωρίζει τη δημιουργική ικανοποίηση και την αναγνώριση ως μια «έκρηξη ντοπαμίνης», αλλά εστιάζει στην ουσία της καθημερινότητας.
«Το πιο σπουδαίο είναι πως η καθημερινή σου δουλειά είναι κάτι που σε γεμίζει. Είναι μια μίνι καθημερινή ευτυχία να ξυπνάς και να ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς», καταλήγει.
