Ένα άδειο διαμέρισμα περίμενε τη Nade Lorentz στη Θεσσαλονίκη. Η 25χρονη άφησε τη Νορβηγία και ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει και να κάνει μια νέα αρχή. Βρήκε στο YouTube την πρώτη της παρέα.
Τον περασμένο Απρίλιο, η Nade ήρθε στην Ελλάδα για να βρει σπίτι. Δεν ήξερε κανέναν, δεν μιλούσε τη γλώσσα και είχε ήδη αποφασίσει ότι θα ζήσει εδώ. «Ήταν ειλικρινά τρομακτικό και με ξεπερνούσε», λέει στο WIRED Greece. «Κατάλαβα ότι ήθελα να μοιραστώ αυτό το ταξίδι με κάποιον, απλώς για να νιώθω λιγότερο μόνη». Έτσι, άνοιξε την κάμερα.
Αρχικά ο στόχος ήταν ταπεινός: να κάνει μερικούς φίλους και να μαζέψει συμβουλές επιβίωσης από ντόπιους. Γρήγορα όμως το πρότζεκτ μεγάλωσε.
Το κανάλι της κατέγραψε αυτή τη δύσκολη και, όπως λέει, όμορφη μετάβαση από τη Νορβηγία στη Θεσσαλονίκη. Μαθήματα ελληνικών, ψώνια στο ΙΚΕΑ, σκανδιναβικές καθημερινές συνήθειες που μεταφέρονται σε μεσογειακό έδαφος. Σήμερα έχει δεκάδες χιλιάδες ακόλουθους και views, καθώς καταγράφει στο YouTube και το TikTok βήμα-βήμα τη νέα της ζωή.
«Ήθελα να φτιάξω μια ζεστή, όμορφη γωνιά στο ίντερνετ για όσους έχουν ονειρευτεί κάποτε να φύγουν στο εξωτερικό και να κάνουν μια νέα αρχή», εξηγεί. Ήθελε, επίσης, να καταγράψει την πραγματική πλευρά της εμπειρίας της, για όσους φοβούνται να κάνουν το βήμα.
Τι σημαίνει, λοιπόν, να αφήνεις πίσω σου μια ολόκληρη ζωή για να ξεκινήσεις από το μηδέν σε μια άλλη χώρα, ενώ ταυτόχρονα καταγράφεις αυτή την αλλαγή για χιλιάδες ανθρώπους που σε παρακολουθούν;
Η Nade δεν ξεκίνησε από το vlogging. Πήγε σε μουσικό σχολείο, και ασχολείται με τη μουσική από μικρή, γράφοντας και τραγουδώντας τα δικά της κομμάτια. Η πρώτη της επαφή με το YouTube ήταν ως πλατφόρμα για να κυκλοφορεί τα τραγούδια της. «Πάντα ήθελα να γίνω YouTuber», παραδέχεται, «αλλά χρειάστηκε να μετακομίσω από τη μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη για να πιάσω επιτέλους την κάμερα».
Το επόμενο βήμα ήταν οι σπουδές, και το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν ήθελε να σπουδάσει στη Νορβηγία. «Είχα κουραστεί από τον καιρό και την κοινωνική μας κουλτούρα», λέει. «Ήθελα να δω τον κόσμο, να ζήσω κάτι εντελώς διαφορετικό, και να πάρω και λίγο ήλιο που τόσο μου έλειπε». Είχε επισκεφθεί την Ελλάδα μία φορά και η κουλτούρα τής είχε κινήσει την περιέργεια.
Όταν βρήκε ευκαιρία να σπουδάσει εδώ σε ένα αντικείμενο που την ενδιέφερε, όλα κούμπωσαν. «Είναι γνωστή φοιτητική πόλη, εύκολη στις μετακινήσεις, και είχα ακούσει πολύ καλά πράγματα για τους ανθρώπους και την κοινωνική ζωή εδώ. Δεν υπήρχε καν ανταγωνισμός».
Μετακόμισε τον Ιούλιο, αμέσως μετά τις εξετάσεις της στη Νορβηγία και τα χαρτιά, δύο μήνες πριν αρχίσουν τα μαθήματα, για να προλάβει να στήσει το σπίτι.
Η στιγμή που η μετακόμιση έγινε αληθινή και συνειδητοποίησε ότι πλέον έχει φύγει από τη χώρα της δεν ήταν η πτήση ούτε το συμβόλαιο. Ήταν η μέρα που επιτέλους άρχισε να στήνει το σπίτι της, με τη βοήθεια του ΙΚΕΑ και μερικών ελληνικών καταστημάτων επίπλων.
«Θυμάμαι να στέκομαι στη μέση του διαμερίσματος, περικυκλωμένη από κούτες και απόλυτο χάος», λέει. «Μέχρι τότε όλο αυτό έμοιαζε σχεδόν με μεγάλες καλοκαιρινές διακοπές».
Όταν άρχισε να ανοίγει τα κουτιά και να χτίζει τον χώρο κομμάτι-κομμάτι, κάτι άλλαξε. «Κοίταξα γύρω μου αυτό το όμορφο χάος να παίρνει σιγά-σιγά μορφή, πήρα μια ανάσα και σκέφτηκα: “Οκέι, τώρα μένω πραγματικά εδώ”».
Η 25χρονη μιλά για ένα στερεότυπο που υπάρχει στη Βόρεια Ευρώπη: ότι στη Μεσόγειο όλοι ζουν χαλαρά. Η Nade το είδε να καταρρέει γρήγορα. «Έχω μείνει έκπληκτη με το πόσο σκληρά δουλεύουν οι άνθρωποι εδώ, και μάλιστα μέσα σε αυτή τη ζέστη». Αυτό που την εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι, παρ’ όλα αυτά, βρίσκουν χρόνο ο ένας για τον άλλον. Καινούργιοι φίλοι ήθελαν να τη δουν για καφέ, παρότι δούλευαν σε τρεις δουλειές και παράλληλα διάβαζαν για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου, όπως λέει.
«Στη Νορβηγία η κοινωνική ζωή συχνά περιστρέφεται γύρω από την έξοδο του Σαββατοκύριακου», κάνει τη σύγκριση. «Εδώ η ανθρώπινη επαφή είναι απλώς μέρος της καθημερινότητας». Το ότι οι Έλληνες δίνουν τόση σημασία στο να είναι απλώς μαζί έκανε, λέει, και τη δική της ένταξη πολύ πιο εύκολη.
Το δύσκολο ήρθε από εκεί που δεν το περίμενε. Η Nade είχε ξαναζήσει μακριά από το σπίτι, χωρίς όμως να έχει νιώσει ποτέ πραγματικά ότι της έλειπε η οικογένειά της.
Οι οικογενειακές σχέσεις στη Νορβηγία, εξηγεί, είναι διαφορετικές. Εδώ όμως ένιωσε απότομα την απουσία του δικτύου υποστήριξης. «Όλοι ξέρουμε αυτή την ανάγκη να πάρεις τη μαμά σου τηλέφωνο για βοήθεια, ακόμα και στα 25», λέει. «Και νιώθεις ακόμα πιο μόνη όταν ούτε εκείνη μπορεί να σε βοηθήσει, επειδή είναι πολύ μακριά ή δεν ξέρει την περιοχή όπου ζεις».
Από την άλλη, κάτι που αποδείχθηκε αναπάντεχα εύκολο ήταν να βρει τον δικό της δημιουργικό και καθημερινό ρυθμό. Φοβόταν ότι θα έπρεπε να κυνηγάει διαρκώς νέους τρόπους για να δημιουργεί περιεχόμενο, αλλά και όμορφα σημεία για να διαβάζει, να τραβάει βίντεο ή απλώς να πίνει καφέ. Δεν χρειάστηκε. Κτίρια, φούρνοι της γειτονιάς, βόλτες δίπλα στη θάλασσα, «τα vlogs ξετυλίγονταν από μόνα τους», λέει. Δεν ένιωθε ότι έπρεπε να κάνει κάτι εντυπωσιακό για να έχει ενδιαφέρον το βίντεο. «Ο κόσμος ενδιαφερόταν απλώς να δει την πραγματική μου καθημερινότητα».
Η απόσταση άλλαξε και τον τρόπο που βλέπει το σπίτι. «Κατάλαβα πόσο… ήπια μπορεί να είναι η νορβηγική κουζίνα», λέει γελώντας. Η Θεσσαλονίκη, αντίθετα, είναι για εκείνη μια «πόλη του φαγητού». «Η ποικιλία εδώ είναι εκπληκτική, και η παραδοσιακή ελληνική κουζίνα είναι τόσο πλούσια και γευστική», λέει και παρατηρεί πως μέσα σε λίγους μήνες έχει ήδη βελτιωθεί και η δική της μαγειρική.
Από την άλλη, έμαθε να εκτιμά την οδική συμπεριφορά στη Νορβηγία. «Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα δεν νιώθω απόλυτα ασφαλής όταν διασχίζω τον δρόμο εδώ!». Και η ζέστη… Την είχαν προειδοποιήσει, αλλά την υποτίμησε. «Αν χαλαρώνεις δίπλα στη θάλασσα, είναι τέλεια. Αλλά να κυκλοφορείς σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη στα μέσα Αυγούστου με τα σκανδιναβικά μου γονίδια; Ήμουν ουσιαστικά κλεισμένη στο διαμέρισμα τον περισσότερο καιρό». Το επόμενο καλοκαίρι, λέει, θα περάσει πολύ περισσότερο χρόνο στη Νορβηγία.
Αν η Nade ξεκίνησε να καταγράφει για να νιώθει λιγότερο μόνη, το κοινό της ανταποκρίθηκε κυριολεκτικά. Οι Έλληνες θεατές, λέει, αφιερώνουν χρόνο και κόπο για να τη βοηθήσουν. «Όποτε πέφτω σε κάποιο πρόβλημα ή ρωτάω κάτι για τη ζωή εδώ, τα σχόλια γεμίζουν αμέσως με λεπτομερείς συμβουλές και λύσεις». Το αναφέρει συχνά στα βίντεό της: αυτό το ψηφιακό δίκτυο υποστήριξης έκανε τη μετάβαση πολύ πιο εύκολη. Λέει ότι είναι εξαιρετικά ευγνώμων για το πόσο ζεστά την έχει υποδεχθεί η κοινότητα.
Η έκθεση δεν ήταν αυτονόητη. «Το να καταγράφω τη ζωή μου για να τη δουν όλοι, ειδικά έχοντας διαγνωστεί με αυτισμό, ήταν πολύ τρομακτικό», λέει. Tελικά, έχει δημιουργηθεί μια κοινότητα στην οποία νιώθει αποδεκτή και λαμβάνει υποστήριξη. «Mε κάθε βίντεο νιώθω όλο και πιο άνετα μπροστά στην κάμερα».
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα ελληνικά. Το να μιλάς μια νέα γλώσσα δημόσια μπορεί να είναι πραγματικά τρομακτικό, λέει, όμως οι αντιδράσεις είναι τόσο ενθαρρυντικές, ώστε νιώθει όλο και πιο άνετα να εξασκείται. Είναι ακόμα αρχάρια, αλλά νιώθει περήφανη όταν βγάζει ολόκληρη τη συναλλαγή στο σούπερ μάρκετ στα ελληνικά. «Κάνω σίγουρα πολλά λάθη, αλλά δεν νιώθω ποτέ ότι με κρίνουν επειδή προσπαθώ», λέει. «Αυτή η υπομονή με έκανε να νιώθω πολύ πιο δεμένη με την πόλη».
Τι έμαθε για τον εαυτό της; «Πόσα πράγματα μπορώ πραγματικά να κάνω». «Κατάλαβα ότι είμαι πολύ πιο δυνατή απ’ όσο νόμιζα και ότι μπορώ πραγματικά να καταφέρω ό,τι βάλω στο μυαλό μου». Αν είχε μείνει στη Νορβηγία, δεν πιστεύει ότι θα είχε συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να γίνει lifestyle YouTuber, «ή ότι το να είμαι απλώς ο εαυτός μου ήταν αρκετά ενδιαφέρον από μόνο του».
Στην παλιότερη εκδοχή του εαυτού της, όταν αγόραζε το εισιτήριο, και σε όποιον σκέφτεται να κάνει το ίδιο, θα έλεγε ότι δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο φαίνεται. «Αν τελικά δεν σου αρέσει, μπορείς πάντα να γυρίσεις πίσω. Το να γυρίσεις σπίτι δεν σημαίνει ποτέ ότι απέτυχες. Σημαίνει απλώς ότι μαθαίνεις και ανακαλύπτεις τι πραγματικά θέλεις». Η συμβουλή της: να μην πας με άλλη προσδοκία πέρα από το να ζήσεις την εμπειρία.
Αν μπορούσε να ανταλλάξει κάτι ανάμεσα στις δύο χώρες, θα έστελνε στη Νορβηγία την ελληνική κοινωνική κουλτούρα. Στην Ελλάδα θα έφερνε χιόνι. Φέτος τα Χριστούγεννά της δεν θα είναι λευκά, και αυτό τη στενοχωρεί λίγο. «Το χιόνι είναι από τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο», λέει. «Μοιάζει να επιβραδύνει τον ίδιο τον χρόνο, να σκεπάζει τα πάντα με ένα όμορφο λευκό παλτό. Με ηρεμεί απίστευτα».
Με την εγγραφή σας, συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης μας (συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης από ομαδικές αγωγές και των διατάξεων διαιτησίας) και αναγνωρίζετε την Πολιτική Απορρήτου μας.
