Σοκάρει ο αριθμός των νέων ταινιών της νέας εβδομάδας, αν και μπήκαμε επισήμως στην πιο αδύναμη περίοδο της χρονιάς, όταν ο καιρός πέφτει ελαφρώς και δεν πολυσηκώνει θερινό, αλλά η διάθεση των θεατών παραμένει καλοκαιρινή και θέλουν να κλέψουν λίγες εξόδους ακόμα, λες και θα «κλειστούν μέσα» μέσα σε μια χώρα με ηλιοφάνεια και (σχετικά) υψηλές θερμοκρασίες 9-10 μήνες τον χρόνο. Πιο σοκαριστική, φυσικά, είναι η ανακάλυψη που κάνει η Lea Seydoux για τον σύζυγό της στο Gentle Monster της Marie Kreutzer, το Corsage της οποίας ξεχάστηκε γρήγορα, παρά τη συζήτηση που είχε προκαλέσει στα σινεφίλ στέκια όταν κυκλοφόρησε.
Σοκαριστικά είναι και αυτά που ανακαλύπτει ο ανερχόμενος Austin Abrams στη Raccoon City, όμως η νέα ταινία Resident Evil δεν στοχεύει στην ενόχληση του κοινού με τον τρόπο της Kreutzer. Πρόκειται για μια άκρως ψυχαγωγική εμπειρία που φέρει ακέραιο το στίγμα του δημιουργού της Ζach Cregger, υπεύθυνου για το Barbarian και το Weapons. Περισσότερα στην κριτική μας εδώ.
Από τις καλύτερες ιταλικές ταινίες της πρόσφατης μνήμης ήταν το Ultima Notte di Amore, μια αναβίωση της αστυνομικής ιταλικής ταινίας, ιδωμένης υπό ένα υπαρξιστικό φίλτρο αλά Michael Mann. Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ενώνονται ξανά για το Tennis Maestro, με τον Pierfrancesco Favino σε ακόμα μια σαρωτική ερμηνεία, ως βετεράνος του τένις που αναλαμβάνει να διδάξει τενίστα ανήλικο και (κατά τα λεγόμενα του πατέρα του) φέρελπι στην περιοδεία του σε ιταλικά τουρνουά. Η ταινία πραγματοποιεί έναν πιο δραματικό ελιγμό σύντομα κι αν το σενάριο της δεν είχε τόσο επεισοδιακό χαρακτήρα, θα κατόρθωνε αποτελεσματικότερα την ανατροπή του ανταγωνιστικού προτύπου που επιδιώκει. Καταφέρνει, πάντως, να συγκινήσει στα τελευταία της λεπτά.
Επιστροφή έχουμε και για τον Asghar Farhadi, έναν αγαπημένο δημιουργό, που κατηγορήθηκε για λογοκλοπή κατά την παρασκευή της προηγούμενης ταινίας του, του A Hero, από μια φοιτήτριά του. Για την ιστορία, πριν από μερικές εβδομάδες το Εφετείο της Τεχεράνης απέρριψε την αγωγή της τελευταία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Mansour Jahani.
O λόγος που αναφερόμαστε σε αυτή την ιστορία είναι γιατί εμφανώς επηρέασε ή, στα μάτια μας, θόλωσε το δημιουργικό ένστικτο του Farhadi και κάπως έτσι προέκυψε το Parallel Tales, μια ταινία που γεννήθηκε σε αντίδραση αυτών των κατηγοριών. Μια ταινία όπου, ένας δημιουργός που στηριζόταν πάντα στο λεπτοδουλεμένο σενάριο, των δεκάδων μυστικών και των (πάντα σημαντικών) λεπτομερειών, επιχειρεί να επανασυστηθεί ως σκηνοθέτης ύφους και ατμόσφαιρας, μόνο για να μας δείξει ότι «δεν έχει σημασία το σενάριο αλλά η σκηνοθεσία». Μια ταινία που κακομεταχειρίζεται το Short Film about Love του Kieslowski, προσλαμβάνοντας και τον Preisner να γράψει τη μουσική και να πειράξει και το αξέχαστο θεματάκι του, μόνο για να μας πει ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη κι ότι όλοι εμπνεόμαστε από κάπου. Κάπως έτσι, ο Farhadi υπογράφει το Lady in the Water του – θυμίζουμε ότι κι ο Shyamalan είχε φτιάξει το meta παραμύθι του αντιδρώντας στις εχθρικές κριτικές του The Village– αλλά δίχως τις στιγμιαίες εξάρσεις έμπνευσης και της swing for the fences mentalite του τελευταίου. Το αποτέλεσμα αδικεί τους πάντες και πιο πολύ από όλους τον Vincent Cassel, που μοιάζει πιο invested από ποτέ.
Η Κότα του Gyorgi Palfi, της φήμης του Taxidermia, κυκλοφορεί ακριβώς μια εβδομάδα μετά τον Κόκκορα, θυμίζοντάς μας εκείνη την αλησμόνητη έμπνευση της διανομής προ δεκαπενταετίας, όταν το Πέταγμα του Κύκνου του Νίκου Τζίμα κυκλοφόρησε μια εβδομάδα πριν τον Μάυρο Κύκνο του Aronofsky.
Tέλος, βγαίνουν το Onslaught, με τον Adam Wingard να αφήνει Godzilla και King Kong και να γυρίζει ένα φιλμ πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία του The Guest, το The Fix, με τον Liam Neeson να κάνει ένα πέρασμα, και το animation Rally from Paris to Pyramids που μοιάζει μεν πιο προσεγμένο από το μέσο animation Γ’ Εθνικής που πασχίζει να καλύψει τη ζήτηση του οικογενειακού κοινού κάθε εβδομάδα, αλλά καλείται να προσπεράσει το ντεζαβαντάζ να έχει ως κεντρικούς ήρωες εκπροσώπους των δυο φυλών που συνήθως δεν πολυδουλεύουν στα ελληνικά ταμεία: ρομπότ και πουλερικά.