Ένα εξωγήινο τέρας που μπορεί να πάρει ανθρώπινες μορφές εισβάλει σε διαστημόπλοιο αποστολής σε μακρινό πλανήτη. Η ανθρωπότητα ψάχνει ένα νέο σπίτι και στέλνει την αποστολή να εξερευνήσει και να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικά ταξίδια. Αυτό είναι το βασικό σενάριο του Directive 8020.
Το πλάσμα μπαίνει στο σκάφος και μπορεί να μιμείται την εμφάνιση και τη συμπεριφορά των επιβατών. Κάτι σαν το The Thing, αλλά στο μακρινό διάστημα. Είναι ιδανικό υπόβαθρο για ένα παιχνίδι φτιαγμένο από τη Supermassive Games, εταιρεία που έχει στον πυρήνα της εμπειρίας τις επιλογές και τις συνέπειες. Θα εμπιστευτείς τον πιλότο του σκάφους, όταν σε διαβεβαιώνει πως είναι ακόμα άνθρωπος και όχι τέρας; Θα πυροβολήσεις τον διοικητή όταν τα λόγια του δεν σε πείθουν; Ποιος είναι ακόμα αυτός που ισχυρίζεται πως είναι;
Tο νέο παιχνίδι της Supermassive πετυχαίνει τον σκοπό του: να μας διασκεδάσει με παρεΐστικο τρόμο, να μας κάνει να αδειάσουμε τα ποπ κορν και να θυμηθούμε τις ταινίες που βλέπουμε σε horror nights.
Το νέο παιχνίδι της εταιρείας, Directive 8020, ακολουθεί τα χνάρια των προκατόχων του. Όπως στα παιχνίδια της σειράς Dark Pictures ή στα Quarry/Until Dawn, έτσι κι εδώ έχουμε μια ομάδα πρωταγωνιστών που καλούνται να πάρουν αποφάσεις για να επιβιώσουν. Το μοτίβο είναι γνώριμο. Βρίσκεσαι σε σκηνές έντασης, με κυνηγητό, κρυφτό ή μάχες, και πρέπει να πατήσεις γρήγορα τα σωστά κουμπιά, όπως εμφανίζονται στην οθόνη. Αν αποτύχεις, ίσως πεθάνει ένας χαρακτήρας. Και αν πεθάνει, χάνεται για πάντα.
Το Directive 8020 ακολουθεί αυτές τις αρχές, αλλά κάνει μερικές παρεμβάσεις στη συνταγή. Το σενάριο είναι προβλέψιμο σε γενικές γραμμές (με μερικές καλοδεχούμενες εκπλήξεις), οι πολυάριθμοι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται επαρκώς, όμως αυτά δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία εδώ. Σημασία έχει η διαδρομή. Οι διακλαδώσεις στην πλοκή, που προκύπτουν ανάλογα με τις επιλογές μας, και οι πολλοί και ευφάνταστοι τρόποι με τους οποίους μπορούν να πεθάνουν οι χαρακτήρες μας. Το Directive 8020 δίνει ακριβώς αυτό που θέλουμε, αν και αργεί να φτάσει στα δυνατότερα σημεία του (βέβαια, με συνολική διάρκεια περίπου 6-8 ώρες, δεν πειράζει και τόσο).
Ως εδώ όλα καλά, όλα γνώριμα. Μπορεί να μην φτάνει επίπεδα The Thing, μπορεί να μην μένει ανεξίτηλο στο μυαλό μας, αλλά το νέο παιχνίδι της Supermassive πετυχαίνει τον σκοπό του: να μας διασκεδάσει με παρεΐστικο τρόμο, να μας κάνει να αδειάσουμε τα ποπ κορν και να θυμηθούμε τις ταινίες που βλέπουμε σε horror nights.
Be kind, rewind
Τα πιο ενδιαφέροντα τμήματα της εμπειρίας, ωστόσο, είναι και τα πιο αμφιλεγόμενα. Πρώτο σημείο είναι η δυνατότητα για rewind. Αν δεν επιλέξουμε το δυσκολότερο mode, στο οποίο ο θάνατος είναι οριστικός, έχουμε την επιλογή να γυρνάμε σε οποιαδήποτε στιγμή της πλοκής, διαλέγοντας βασικούς κόμβους από ένα μενού, το οποίο μας ενημερώνει για όσα πρέπει να κάνουμε ώστε να ξεκλειδώσουμε νέες σεναριακές διακλαδώσεις.
Είναι καλοδεχούμενη λειτουργία και σίγουρα θα βοηθήσει τους παίκτες που θέλουν να βρουν όλα τα μυστικά, τα branches και τους θανάτους, όμως μειώνεται κάπως η αξία των συνεπειών. Θα ήταν μάλλον προτιμότερο το rewind να ενσωματωθεί στις (πολύ εκτενείς) επιλογές προσβασιμότητας, ή να βρεθεί κάποια μέση λύση, όπως συγκεκριμένος αριθμός «ζωών» ή κάτι παρόμοιο. Όπως και να ‘χει, είναι στο χέρι μας να χρησιμοποιήσουμε ή όχι τη λειτουργία, όμως ο πειρασμός είναι μεγάλος. Όταν πεθαίνει ένας χαρακτήρας από ένα μικρό λάθος, μπορεί να γυρίσουμε πίσω για να αλλάξουμε πορεία, όμως πλήττεται κάπως ο πυρήνας της «βραδιάς τρόμου».
Χωρίς multiplayer, με καλύτερα branches
Μετά, έχουμε την απουσία πραγματικού multiplayer. Αυτή τη φορά, το multiplayer μένει στο «δώσε το χειριστήριο στον διπλανό σου». Σε προηγούμενα παιχνίδια της εταιρείας υπήρχε ένα mode που κέρδιζε πάντα τις εντυπώσεις. Ένας παίκτης χειριζόταν κάποιους χαρακτήρες και ένας άλλους τους υπόλοιπους, ταυτόχρονα. Έτσι, είχαμε κάποια εντυπωσιακά τμήματα gameplay, στα οποία ο κάθε παίκτης έπαιζε διαφορετικό κομμάτι. Μάλιστα, αν ήταν online και όχι couch multiplayer, μπορεί να μην ήξερες καν τι έχουν δει οι υπόλοιποι χαρακτήρες -κάτι που στο Directive 8020 θα ταίριαζε πλήρως.
Όμως, υπήρχε και η αρνητική πλευρά. Για να μπορεί να σταθεί δομικά το multiplayer, στο μεγαλύτερο μέρος των παιχνιδιών η ομάδα χωριζόταν σε δυάδες. Αυτό είναι αλλόκοτο αν εξετάσουμε το immersion, ενώ δημιουργούσε και παράξενη ροή για την πλοκή. Τώρα, που δεν υπάρχουν τέτοιοι περιορισμοί, οι διακλαδώσεις είναι περισσότερες, καλύτερα σχεδιασμένες και πιο ικανοποιητικές, με πράξεις που μπορεί να έχουν συνέπειες πολύ αργότερα και με καλύτερη δομή. Win some, lose some. Πιθανώς η απουσία multiplayer να βοηθάει και στην καλύτερη διαχείριση του μπάτζετ.
Η προσπάθεια του Directive 8020 για περισσότερο gameplay
Τώρα, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Αυτή τη φορά η Supermassive αφήνει στην άκρη την απόλυτη προσήλωση στο σενάριο και τα quick time events, για να εντάξει gameplay τύπου horror/stealth στο παιχνίδι της, με μερικούς, εύκολους, γρίφους εδώ κι εκεί. Δεν πρόκειται για Resident Evil ή κάτι παρόμοιο. Το gameplay είναι πολύ πιο απλό (για παράδειγμα, δεν υπάρχει inventory ούτε health που πρέπει να διαχειριστούμε).
Ωστόσο, υπάρχουν σημεία όπου πρέπει να κρυφτούμε από τέρατα. Για να το κάνουμε αυτό, απλώς σκύβουμε και περπατάμε πιο αργά, αποφεύγοντας τα πλάσματα που μπορούμε να δούμε στον χώρο, αξιοποιώντας και ένα scan που εμφανίζει το περίγραμμα πίσω από τοίχους. Ένα συνηθισμένο σύστημα, χωρίς ξεχωριστούς μηχανισμούς ή εκπλήξεις, το οποίο έχει ενσωματωθεί για να φέρει ποικιλία στη δομή. Δεν είναι σίγουρο ότι είναι καλή ιδέα.
Το gameplay των παιχνιδιών της Supermassive ήταν πάντα πολύ περιορισμένο, αλλά το focus ήταν αλλού: στον διάλογο και τις συνέπειες. Και εκεί η εταιρεία τα πηγαίνει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι στην ανάπτυξη συστημάτων και μηχανισμών τύπου stealth. Καθώς δεν έχουμε πολλές επιλογές κινήσεων όταν κρυβόμαστε, κάποιες φορές καταλήγουμε με νεύρα να αφήνουμε έναν χαρακτήρα να πεθάνει, απλώς για να πάμε παρακάτω χωρίς να χρειαστεί να ακολουθούμε καλώδια στο σκοτάδι ενώ παράλληλα αποφεύγουμε κάποιο εξωγήινο πλάσμα.
Και η εξερεύνηση του σκάφους έχει προβλήματα, καθώς δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει: να μας αφήσει να κυκλοφορήσουμε και να ψάξουμε ή να μας τα δώσει όλα στο χέρι, με markers που δείχνουν κάθε φορά πού ακριβώς πρέπει να πάμε; Κατανοητή η πρόθεση για ενίσχυση του gameplay, ατελής η υλοποίηση. Ίσως σε κάποιο επόμενο παιχνίδι να πάει καλύτερα.
Παρά τις ατέλειες, πετυχαίνει όπου πρέπει
Η φύση του gameplay είναι ένα ζήτημα που απασχολεί συχνά το κοινό, τους κριτικούς αλλά και τους ίδιους τους δημιουργούς παιχνιδιών. Πότε ένα παιχνίδι «έχει gameplay»; Είναι αρκετό να έχει συστήματα διαλόγου και επιλογών ή πρέπει να ενσωματωθούν με κάποιον τρόπο μηχανισμοί μάχης; Φαίνεται πως ακόμη δεν υπάρχει απάντηση και εταιρείες όπως η Supermassive, με δικό τους στιλ και πλήρως ικανοποιητική προσέγγιση, κινούνται προς λημέρια στα οποία δεν έχουν εμπειρία, για να δώσουν μηχανισμούς που είναι σαφώς υποδεέστεροι από τους βασικούς τους, αλλά και από αντίστοιχους άλλων παιχνιδιών.
Μπορεί στο μέλλον να βρει τον δρόμο και να φτιάξει ένα παιχνίδι που συνδυάζει ιδανικά τους δύο κόσμους, όμως τώρα η Supermassive δοκιμάζει να μπει σε νέα χωράφια και δεν καταφέρνει να βρει ισορροπία. Φαίνεται πως η εταιρεία αναρωτήθηκε για πόσο καιρό ακόμη θα μπορέσει να συνεχίσει με τη συνταγή των Dark Pictures, όμως η εισαγωγή απλοϊκού stealth δεν είναι η απάντηση.
Πάντως, το Directive 8020 είναι ένα από τα πιο όμορφα παιχνίδια της εταιρείας, με animations που πείθουν και λεπτομερή σχεδιασμό στα περιβάλλοντα. Επίσης, παραμένει διασκεδαστικό, με αυτό το ιδιαίτερο στιλ της Supermassive, παρά τις ατέλειες. Αν έχετε περάσει καλά με τους προηγούμενους τίτλους της, θα βρείτε κι εδώ αυτά που ζητάτε. Σίγουρη πρόταση για fans της εταιρείας και του είδους γενικότερα.
Το review βασίστηκε σε αντίτυπο που μας παραχωρήθηκε από τη Supermassive Games.
