VASSIŁINA: Η dark-pop πριγκίπισσα που βρήκε τον ήχο της στην Ελλάδα

«Πάντα τραγουδούσα και πάντα έγραφα αλλά ένιωθα ότι δεν ήξερα ποια είναι η φωνή μου», λέει στο WIRED Greece η Βασιλίνα Μέγκλα. Γνωστή ως VASSIŁINA, η Ελληνίδα καλλιτέχνιδα συνδυάζει ηλεκτρονικούς, dark-pop και avant-garde ήχους. 

Mόλις κυκλοφόρησε το νέο της single «Heatstroke» και η ίδια θα επιμεληθεί το φετινό Αγοραφοβικό Φεστιβάλ, το οποίο θα λάβει χώρα 18 και 19 Σεπτεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ.

Γεννήθηκε στις Σέρρες, σπούδασε Ψυχολογία στη Θεσσαλονίκη και έπειτα έφυγε στο Λονδίνο για μεταπτυχιακό στο Popular Music Studies στο Πανεπιστήμιο Goldsmiths όπου και άρχισε να ανακαλύπτει σιγά σιγά τον ήχο της αλλά και τις δεξιότητές της ως παραγωγός. 

Όλα είναι πιο εύκολα και αβίαστα όταν επικοινωνείς με μια γυναίκα και με μια θηλυκότητα. Δεν υπάρχει αυτό το gaslight που βιώνεις πολλές φορές με κάποιον άνδρα, που μπορεί να μην είναι συνειδητό αλλά γίνεται.

Παρ’όλο που τα τελευταία πέντε χρόνια έχει μετακομίσει στην Αθήνα, η ίδια δηλώνει ότι έχει μια ρομαντική, σχεδόν πλατωνική σχέση με το Λονδίνο, το οποίο και επισκέπτεται τακτικά για να βλέπει τον Tom, συνεργάτη, συμπαραγωγό και «το άλλο της μισό». 

Τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στην Αθήνα τα έκανε στη δισκογραφική Inner Ear. Τότε συνειδητοποίησε ότι «μάλλον δεν χρειάζεται να είναι όλα τόσο δύσκολα όσο είναι στο Λονδίνο». Μπήκε στη μπάντα του Pan Pan και αργότερα στου Kadebostany, όπου και έμεινε για τρία χρόνια.

«Τα τελευταία δύο χρόνια ήμουν σε περιοδεία. Δεν ένιωθα την Αθήνα σπίτι μου. Ήθελα να βρώ τον δικό μου δρόμο», λέει, ενώ την ίδια ώρα εμφανίζεται στην κάμερα μία από τις τέσσερις γάτες της. 

– Η εικόνα σου συνάντησε τον ήχο σου ή ο ήχος σου την εικόνα;

Στην Αγγλία υπάρχει πολύ μεγάλη βιομηχανία αλληλένδετη με τα φεστιβάλ. Άρα όταν ξεκινάς να χτίζεις ένα project, θα το σκεφτείς ως κάτι ολιστικό που μπορεί δυνητικά να παρουσιαστεί σε ένα φεστιβάλ, ανεξαιρέτως το είδος της μουσικής. Στην Ελλάδα κάνουμε μουσική για τη μουσική πιο πολύ. 

Συνειδητοποίησα ότι ήθελα να αξιοποιήσω όλα τα μέσα για να εκφραστώ, να χτίσω κόσμους, ένα θέαμα. Από μικρή ήθελα να ασχοληθώ με τα musicals, που τα συνδυάζουν όλα. Μετά κατάλαβα ότι δεν είμαι ταλαντούχα γι’ αυτό. Δεν έχω αυτή την πειθαρχία. 

Το Λονδίνο επίσης απενοχοποίησε πολύ τη σχέση μου με τη pop, η οποία θεωρώ είναι πολύ στιγματισμένη στην Ελλάδα. Συνδέεται με κάτι ελαφρύ και μη ποιοτικό, το οποίο δεν ισχύει. Εγώ θέλησα να διαμορφώσω τη δική μου pop και εικόνα. Στην Ελλάδα άρχισα να γνωρίσω κόσμο που κάνει άλλα πράγματα, που ασχολείται με τη μόδα, τη φωτογραφία και αρχίσαμε να τα διαμορφώνουμε μαζί. 

To πιο σημαντικό άτομο σε όλο αυτό ήταν το @vinyl_face. Κάνει το styling, κάνουμε μαζί art direction, και κάπως κλικάραμε και χτίσαμε όλο το σύμπαν VASSIŁINA από το «Femmeland» και έπειτα. Τότε άρχισε και βγάζει περισσότερο νόημα μέσα μου το ποια θέλω να είμαι. 

Και εννοείται όλη μου η ομάδα έπαιξε τεράστιο ρόλο σε αυτό. Με τη φωτογράφο Μαρία Κουτρουμπή είχαμε μια πάρα πολύ όμορφη συνεργασία. H Lissyelle Laricchia έκανε τη τελική φωτογραφιση για το εξώφυλλο του άλμπουμ – έβγαλε αυτό το παραμυθένιο στυλ που μου αρέσει πολύ, με έκανε πριγκίπισσα! O Contino, ο γραφίστας μου αντίστοιχα με έχει βοηθήσει πολύ. Τώρα είμαι στη δισκογραφική της Τάμτα, την Kiki Music, που πραγματικά βλέπει το όραμά μου και λέει «πάμε, θέλουμε να σε στηρίξουμε». 

Νιώθω ότι όλο αυτό που προσπαθώ να χτίσω αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά και ξαφνικά έχω μια ομάδα από πίσω μου που με στηρίζει, γιατί προφανώς δεν θα μπορούσα να το κάνω μόνη μου. 

– Στο album σου «i.par.ksia.ko.» έχεις χρησιμοποιήσει AI;

Όλα ξεκίνησαν από το ότι ήθελα να χρησιμοποιήσω ένα sample από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», αλλά το θέμα με αυτό ήταν τα δικαιώματα γιατί ανήκει στη Disney. Οπότε σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να το απαγγείλω εγώ η ίδια και να μεταποιήσω τη φωνή μου στο ElevenLabs, για να βγει αυτό το κράμα χολιγουντιανής-βρετανικής προφοράς που είχαν οι παλιοί ηθοποιοί. 

Στην ουσία, ήθελα να χρησιμοποιήσω το AI όχι για να αντικαταστήσει το δημιουργικό κομμάτι. Το αποτέλεσμα βγήκε φούλ άβολο. Αλλά ήθελα να είναι και άβολο. Δηλαδή ακούγεται στη φωνή της κοπέλας ότι δεν είναι η δική της προφορά και αν κάποιος με ξέρει, με ακούει μέσα σε αυτό. Ήθελα να θίξω κάπως αυτή την υπαρξιακή κρίση, το πώς είναι να ζεις ανάμεσα σε δύο κόσμους, να προσπαθείς να αλλάξεις την προσωπικότητά σου από την προφορά σου, από το πώς συναναστρέφεσαι. Δεν ξέρω αν αυτό βγήκε προς τα έξω αλλά μου άρεσε το πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις το AI όχι ως εχθρό σου, αλλά ως κομμάτι της τέχνης σου.

– Σε ποιά γλώσσα σου αρέσει να τραγουδάς πιο πολύ – ελληνικά ή αγγλικά;

Νομίζω μια γλώσσα δεν αρκεί για να εκφράσεις αυτά που θες να πεις. Επειδή τώρα ζώ στην Αθήνα άρχισα να σκέφτομαι και να γράφω πιο πολύ στα ελληνικά. Βέβαια, τα ακούσματά μου ήταν πάντα στα αγγλικά και όσο ζούσα στο Λονδίνο μου έβγαινε αβίαστα να σκέφτομαι και να γράφω στα αγγλικά. 

Επίσης, η φωνή είναι ένα συναισθηματικό εργαλείο. Όταν αλλάζεις γλώσσα, αλλάζει και αυτή. Στα αγγλικά όλα είναι κάπως πιο ένρινα, ενώ στα ελληνικά έρχονται από τον λαιμό και το στήθος – πράγματα που μου προκάλεσαν μια κρίση στην μετάβασή μου και που έπρεπε να αντιμετωπίσω φωνοθεραπευτικά. 

Γενικά νομίζω είναι ό,τι μου βγαίνει. Δεν θα πιεστώ να γράψω στα ελληνικά επειδή είμαι στην Ελλάδα ή να γράψω στα αγγλικά γιατί δεν μπορώ να γράψω στα ελληνικά. Και για αυτό μου αρέσουν οι καλλιτέχνες που τα συνδυάζουν. Δηλαδή, ας πούμε, από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες είναι ο Saint Levant, που τραγουδάει στα αραβικά, στα γαλλικά και στα αγγλικά μαζί και κάπως ανοίγει τα σύνορα της μουσικής. 

– Σαν indie καλλιτέχνιδα, όταν καλείσαι να τα κάνεις όλα, πώς ισορροπείς ανάμεσα στην ανάγκη για αλγοριθμική προβολή και στο να μείνεις πιστή στις ρίζες σου;

Το καλό του να ξεκινάς indie είναι ότι μαθαίνεις ότι όλα πρέπει να περνούν από τη δική σου σφαίρα ελέγχου. Είναι σαν να θες να ανοίξεις καφέ χωρίς να έχεις ξαναδουλέψει ποτέ σε καφέ. Αντίστοιχα η μουσική δεν είναι μόνο «κάνω μουσική και τέλος». 

Πρέπει να μάθεις και όλα τα υπόλοιπα, το οποίο προφανώς έρχεται από δοκιμές και σφάλματα. Ακόμα και τώρα που είμαι στην Kiki, δεν νιώθω ότι σταματάει αυτή η δουλειά. Είμαι κι εγώ control freak και θέλω να έχω τον τελευταίο λόγο σε όλα. Απλώς φεύγει ένα μεγάλο βάρος πρακτικών και τεχνικών πραγμάτων, το οποίο είναι πολύ σημαντική βοήθεια. 

Στο κομμάτι των social media, επειδή είμαι millennial, νιώθω ότι συνδέομαι πάρα πολύ με το Instagram και εκεί μπορώ να είμαι πραγματικά δημιουργική. Στο TikTok δεν έχω βρει ακόμα το πώς θέλω να επικοινωνώ. Νιώθω ότι συγκρούεται η ανάγκη μου σαν καλλιτέχνης να χτίσω έναν φαντασιακό κόσμο με το να είμαι προσιτή και αφιλτράριστη. Και κάποιες φορές κριτζάρω με τον εαυτό μου. 

Συνέχεια το βρίσκω, μετά το χάνω, μετά θέλω να τα σβήσω όλα, μετά τα κρατάω. Αλλά αυτό νομίζω δεν θα στο μάθει καμία δισκογραφική. Πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Καμιά φορά τσιτώνομαι γιατί έχω προσπαθήσει τόσο πολύ και έχω να κάνω με τον αλγόριθμο. Νιώθεις συνέχεια μια ματαιότητα, ότι «γιατί πάνε άλλα βίντεο καλά και δεν πας εσύ;». Υπάρχει μια μόνιμη σύγκριση. 

Βέβαια, αν στο brand σου και στην προσωπικότητά σου ταιριάζει να γίνεις influencer/TikToker, δεκτό, αλλά δεν είναι απαραίτητο. Υπάρχουν καλλιτέχνες, οι οποίοι όντως θα κάνουν και TikTok, αλλά δεν γίνεται ο αυτοσκοπός. Εγώ προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ αλλά δεν είμαι influencer!

– Τι σημαίνει η κοινότητα για σένα;

Επειδή ο μουσικός χώρος είναι φουλ ανδροκρατούμενος και στη Θεσσαλονίκη οι επαφές μου ήταν κυρίως άντρες μουσικοί, νιώθω ότι κατά κάποιο τρόπο έβαζα στο αθόρυβο το ποια θέλω να είμαι. 

Στο Λονδίνο, το πανεπιστήμιό μου ήταν πάρα πολύ queer-friendly. Κάπως μπήκα σε μια ομάδα που είχε να κάνει με ηχοληψία και παραγωγή από γυναίκες, non-binary άτομα και θηλυκότητες και αυτό μου άλλαξε ξαφνικά όλο τον τρόπο που βίωνα τη μουσική. Συνειδητοποίησα ότι πολλά από αυτά που με άγχωναν είχαν να κάνουν με τις σχέσεις και τις δυναμικές που είχα χτίσει με straight άνδρες. Είδα πόση δύναμη και αγάπη παίρνεις από μια τέτοια κοινότητα και ξαφνικά υπάρχει χώρος να κατανοήσεις κάποια πράγματα και να ανθίσεις. 

Στην Ελλάδα, τα περισσότερα κοντινά μου άτομα είναι queer και μάλιστα έχτισα τη μπάντα μου μόνο με κορίτσια. Όλα είναι πιο εύκολα και αβίαστα όταν επικοινωνείς με μια γυναίκα και με μια θηλυκότητα. Δεν υπάρχει αυτό το gaslight που βιώνεις πολλές φορές με κάποιον άνδρα, που μπορεί να μην είναι συνειδητό αλλά γίνεται. 

Νιώθω ότι η queer κοινότητα μου έμαθε επίσης να αποδέχομαι το σώμα μου στη σκηνή, να μη ντρέπομαι και να θέλω να ανακαλύψω τα όριά μου. Το να θέλεις να είσαι σέξυ πάνω στη σκηνή πολλές φορές θεωρείται επιτηδευμένο. Είναι σαν να υπάρχει ένα αόρατο βλέμμα που το κατακρίνει. Αλλά συνειδητοποιήσα ότι αυτό δεν το κάνω για τους άλλους. Μπορεί να είμαι και σέξυ και δραματική και να έχω θυμό και όλες αυτές τις ποιότητες. 

Οι drag queen φίλες με έχουν επηρεάσει πολύ ως προς αυτό. Πάντα λάτρευα τα drag shows γιατί μου θύμιζαν πολύ και τα musicals. Και αυτή η μεταμόρφωση που γίνεται πάνω στη σκηνή με εμπνέει πάρα πολύ. 

– Τι δουλεύεις τώρα;

Τώρα έβγαλα ένα καλοκαιρινό κομμάτι, το «Heatstroke», για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενη. Ηταν το πρώτο κομμάτι που δεν είχε καθόλου σκέψη. Το έγραψα, το έστειλα στη δισκογραφική, είπαν «πάμε», το τρέξαμε αστραπή και βγήκε. Και θα ήθελα να είναι έτσι η μουσική, να μη χάνει τη μαγεία της. 

Εκτός αυτού, θα επιμεληθώ το φετινό Αγοραφοβικό Φεστιβάλ, το οποίο θα λάβει χώρα 18 και 19 Σεπτεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ και θα έχει τρεις σκηνές και πολλούς καλλιτέχνες. Δεν πιστεύω στο manifest, αλλά το συγκεκριμένο νιώθω ότι το έκανα γιατί έλεγα: «μπορούν να μου δώσουν ένα φεστιβάλ να κάνω το curation;». Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί πραγματικά είναι ένα φεστιβάλ από μουσικούς για μουσικούς. Κάπως θέλαμε να ενώσουμε πολλές διαφορετικές σκηνές, γιατί ερχόμενη από την αγγλόφωνη σκηνή, αισθάνομαι ότι ακόμα υπάρχει μια έχθρα ανάμεσα στη ποπ και σε άλλα ακούσματα.

Τον Οκτώβριο θα παρουσιάσω και τον δίσκο μου. Θα βγει ένα remix album και το βινύλιο που έχουμε δουλέψει αρκετά. Θέλω η παρουσίαση να γίνει και λίγο πιο εικαστική, να είναι σαν να δημιουργείται ένας κόσμος. 

– Πώς βλέπεις τη VASSIŁINA σε λίγα χρόνια;

Με γάτες! Πέρα από την πλάκα, δεν έχω ιδέα για το τι θα κάνω τα επόμενα χρόνια. Κάπως με αγχώνει. Σκέφτομαι ότι αν κάποιος με ρωτούσε πριν 5 χρόνια πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου σήμερα δεν θα το περίμενα. Ελπίζω να πάνε καλά τα πράγματα, να ξαφνιαστώ θετικά και να εξελιχθώ. Τίποτα άλλο.